.. Interesting times..

"may you live in interesting times.."

Φοβάμαι...

Κλαίω...

Ένας κόμπος στο λαιμό.

Ένα βάρος στην ψυχή.

Μ' ακούω που αναπνέω...

Είμαι ζωντανή..

Και τι;

Αρχίζω να υποπτεύομαι πως είναι μεγάλη ευθύνη αυτή.

Κάθε στιγμή που υπάρχω για 'μένα είναι σημαντική.

Είναι ασήμαντη όμως για τους άλλους,

για τον κόσμο ταπεινή,

εάν δεν συνεισφέρω σ' ο, τι σ' αυτόν συμβεί.

Νιώθω τόσο μικρή.

Διαισθάνομαι όμως κιόλας πως είμαι δυνατή.

Κάτι μέσα μου λέει -κάνει ξαφνικά να αποκαλυφθεί-

πως αν και είμαι πιεσμένη, εγκλωβισμένη, είμαι τόσο ορμητική.

Ίσως πλησιάζει η στιγμή που κάτι θα εκραγεί.

Ίσως δεν είναι άλλη μια φορά μια τρέλα νεανική.

Ίσως και κατά βάθος να ποντάρω ακριβώς εκεί.

Τον κόσμο των αλλάζουν οι "τρελοί".

Οι τόσο τρελοί που, με το συναίσθημα καταρρακωμένο, υποκινούνται από τη λογική

 να μην φοβούνται να πεθάνουν αναζητώντάς τη, διψώντας για ζωή.

Αυτοί που πονάνε και κλαίγοντας χτυπάνε τον αντίπαλο, ο καθένας για να αμυνθεί,

εφοδιασμένος μ' όσα έχει στερηθεί.

Δεν τους νοιάζει η πληγή να εξωτερικευθεί.

Δεν είναι τόσο τρομερό το αίμα.

Λες και δεν έχουν ξαναδεί.

Η γεύση του άραγε να 'ναι γλυκιά ή πικρή;

Όταν τρέχει απ' το μέτωπό σου.

Το θέαμα φρικτό όταν το πρωτοείδα ως φωτογραφία σε περιοδικό.

Τώρα που γράφω η ίδια γι' αυτό φαντάζει ιερό.

Όμως δεν ξέρω αν τολμάω να το ζήσω εγώ.

Μπορεί- μακάρι να μην είναι απαραίτητο.

Είναι ηρωικό.

Είναι λυπηρό.

Μάλλον δεν έχω το θάρρος.

Έχω όμως το θράσος να το διαπραγματευτώ.

Απλά γράφω ο,τι σκεφτώ.

Με κόκκινο.

Τι υποκριτικό.

Η ομοιοκαταληξία είναι γελοία.

Ίσως γίνομαι κι εγώ,

καθώς μιλώ
για πράγματα που δεν μπορώ απόλυτα να ενστερνιστώ.

Μα εκείνο που είναι αληθινό

είναι ότι καταλαβαίνω πως ζω σε "ενδιαφέροντα καιρό"

και ψάχνω να βρω τι θέση έχω σ' αυτό.

Παθητική; Ενεργητική;

Κι όλο πλησιάζει εδώ το εκεί..

Δάκρια = Δύναμη

Την κοπέλα που κλαίει μπροστά μου αυτή τη στιγμή, πιο δυνατή δεν την έχω ξαναδεί.

Χαμο-γελούσε τόσο παράξενα κάθε άλλη φορά.

Τα χείλη της ήταν στην υπερβολή τεντωμένα, μα τα μάτια της υγρά και κοκκινισμένα.

Γελούσε σαν να 'θελε να ουρλιάξει.

Κι ας μην ακουγότανε, στη ματιά της αυτό φαινότανε.

Με σάστιζε, με τρόμαζε.

Η έκφρασή της ήταν διχασμένη, κομματιασμένη.

Το ίδιο ή και πιο πολύ ήταν μέσα της η ψυχή.

Μια πλευρά σκληρή και μια δουλική την οδηγούσε στην αυτοκαταστροφή.

Αβοήθητη όσο βοηθητική.

Εσωτερικά ήταν σπασμένη καιρό.

Κι αν μπορούσα να το δω, ήξερα πως να την κολλήσω δεν μπορώ.

Γι' αυτό χάρηκα πολύ όταν κατάλαβα πως πήρε την απόφαση πως θέλει να σωθεί.

Κοιτάζοντας κατάματα τα πράγματα έβαλε τα κλάματα.

Φοβάται την αλλαγή που χρειάζεται κι επιθυμεί.

Προκαλεί τη ζωή. Γίνεται αυτή.

Πολύ λιγότερο όμως πια μ' ανησυχεί.

Δεν έχει άλλο πια να καεί.

Από τη στάχτη που μέσα της έχει συσσωρευτεί,

ο προσωπικός καρπός της θα θραφεί.

Κι ας με δάκρια ποτιστεί.

Θα βλαστίσει, θα ανθίσει, θα καρπίσει.

Θα κάνει θαύματα πολλά.

Μα το πιο θαυμαστό από αυτά:

Θα μάθει να χαμο-γελά. Αληθινά.