Και έλιωσα, και πάγωσα
Και έσπασα, και μάτωσα
Και σιώπησα
Για να μη μάθουν πόσο πόνεσα
και κρίνουν οι άλλοι την επιστροφή σου
Για να μη το μάθεις εσύ
και φοβηθείς τον εαυτό σου
πιο πολύ
Και δε γυρίσεις
να δοκιμάσουμε
αν αντέξουμε
αν με πληγώσεις πάλι
Είμαι δυνατή
μα η αδυναμία μου είναι η αγάπη
Ξεχειλίζει από μέσα μου
μα την ψάχνω να σβήσω τη δίψα μου
Δεν θέλω να θέλω και να χρειάζομαι
Μα έδωσα και σου δόθηκα και αφέθηκα
να πιστέψω, να ζήσω
Εμπιστεύτηκα τα μάτια σου, τα λόγια σου
Είπα αξίζει η προσπάθεια
για όλα αυτά που έρχονται φυσικά
Είπα/ είπες ήρθες για να μείνεις
Ή έστω αν φύγεις/ αν έφευγα
θα λέγαμε ένα γεια και κάτι ακόμα
Το ξέρω ό,τι αξίζω.
Το ξέρεις ότι αξίζεις;
Πώς θα ταιριάξουν κάποτε όλα πιστεύεις;
Είμαστε νέοι κι η ευτυχία υπάρχει
κι είναι πολλοί οι άνθρωποι που θέλουν το ίδιο με εμάς
Πονάς
Με πονάς
για να με σώσεις, τάχα μας
Δεν είσαι ιππότης
Είσαι νοσοκόμος
Τι ενέσεις
έκανες στο σώμα μου
και μου έδωσες ζωή και μου την πήρες;
Μια ενέργεια και μια μούδιασμα
Το 'ξερες
πως με σκότωνες
Εγώ νόμιζα
πως θα ζήσουμε
Κι εσύ τώρα
μου το εύχεσαι μόνο ατομικά
Χωρίς να παίρνεις ευθύνη καμιά
Τι σου ζήτησα;
Τι κάνεις δεν ξέρεις, ούτε τι νιώθεις
Και γιατί να αρκούν οι υποθέσεις σου
για να πεις αντίο για πάντα;
Ποιος είσαι;
Είσαι αυτός που θέλω;
αυτός που θέλεις;
αυτός που φοβάσαι (να γίνεις);
αυτός που πρέπει όπως σου λένε οι άλλοι;
Γιατί να φροντίσεις
οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα;
Μπορώ να με φροντίσω
Θέλω να ζήσω
Μπορώ να αντέξω
Μπορώ όμως να σε δεχτώ
αν γυρίσεις πίσω;
Μπορώ να σε αντέξω;
Να σε ξανα-αφήσω μέσα μου
ενώ μ' άφησες απέξω;
