Θυμός
Για όσα δεν θέλω να θυμηθώ
Κόκκινο σαν φωτιά
Γκρι σαν μοναξιά
Στάχτες και λύπη
Καταστροφή
Απελπισία
Προδοσία
Απελευθέρωση
Πόνος στα χέρια από μπουνιές που δεν έδωσαν
Κόμπος στο λαιμό από πνιγμένα ουρλιαχτά
Φωνή
Που ντράπηκε να εκτραπεί
Εκνευρισμός
Ως εκεί αποδεκτός
Καζάνι που βράζει
Μα δεν του επιτρέπεται να εκραγεί
Κι όταν το νερό σωθεί
Αποκτάει πέτρα στα βάθη
Κατακάθι από την καταπίεση
Αυτό δεν είναι ποίηση
Είναι ανάγκη
Πράσινη χολή
Κίτρινοι εμετοί
Αυτοκαταστροφή
Πόνος σαν σφάχτης
Όταν πια σκας από το φαΐ
Μα δεν μπορείς να χορτάσεις
Δεν μπορείς να φράξεις,
να βουλώσεις την πληγή
Θα κλάψεις χωρίς να θέλεις να ξέρεις γιατί
Θα κάψεις γράφει η αυτόματη διόρθωση
Δεν μπορείς να πάρεις αναπνοή
Πονοκεφαλιάζεις
Πονάς να σκέφτεσαι για να μη νιώσεις
Ποια λύση είναι αυτή;
Φοβάσαι
Πάντα τον φοβόμουν πολύ
Ο Θυμός είναι απειλή
Μα ίσως το ίδιο και η αποφυγή
Αντί να βάλεις τα όρια σου
Βάζεις όρια στον εαυτό σου για να είσαι αγαπητή
Μα δεν βάζεις και τα όρια που χρειάζεται για να σταθεί
Σαν σκαλωσιές, σαν δίχτυ
Να σε ελέγξεις λες
Στη διατροφή
Στη διαστροφή
Αποστροφή
Από τη ζωή
Φτάνεις εκεί
Να σε πονάει
Σαν να σε σφάζει
Ότι σε σφίγγει
Σαν σπαθί
Όπως και να το λένε
Το ήξερες εσύ
Δεν σε εκπλήσσει
Ταιριάζει σε ο,τι δεν έχεις εκφράσει
Πάλι κεφάλι και χέρια αντί στομάχι στην τελική
Μα αυτό υπαγορεύει ότι του έχει απαγορευτεί
Ευκαιρία να βγάλει χολή που πάλι δεν χρησιμοποιεί
Την αποφεύγει
Μα δεν μπορεί να ξεφύγει
Τα κομμάτια λιώνουν
Σαν αχώνευτη τροφή
Αηδεία
Μα αναγκαία
Επιτέλους αναπνοή σαν έμπνευση κι ιδέα
Άσχημη που προσπαθεί να πάρει σχήμα.
