Δεν θα μάθω

Δεν θα μάθω ποτέ

πώς φιλούσες,

πώς θα ήτανε

αν μ' αγαπούσες.

Μόνη

νόμιζα

πως μου χρωστούσες

την ευτυχία

που 'χα περιμένει καιρό.

Δεν πειράζει.

Μου είναι γνωστό. 

Στην καρδιά μου

άλλο ένα κενό

μες στο χώρο

που είχα για σένα. 

Θα το αντέξω κι αυτό. 

Τριαντάφυλλα

Τα τριαντάφυλλα όλα του κόσμου 

στην αγκαλιά σου πάρε φως μου

Εγώ για 'σενα θα τα κόψω

με μιας στα χέρια να στα δώσω

Να πληγωθείς αν είν' μοιραίο

αναγνωρίζω πως θα φταίω

Μα δεν μπορεί κανείς να βγάλει

της ομορφιάς το κάθε αγκάθι

Μαζί πάνε χαρά και δάκρυ

Πόνος υπάρχει στην αγάπη

Κι αν λόγο έχεις να φοβάσαι, 

μη μένεις στης ζωής την άκρη

Αν μ' αγάπησες

Με αγάπησες

μα με άφησες

μες στον ίδιο τον κόσμο

που με βρήκες χαμένη καιρό.

Με αγάπησες

μα με άφησες

εδώ τώρα να νιώθω

το σώμα που έχω λειψό.

Την καρδιά μου σπασμένη

Το μυαλό μουδιασμένο

Και στα χέρια μου ένα κενό.

Αν μ αγάπησες,

πώς με άφησες

δεν το καταλαβαίνω.

Δεν το καταλαβαίνεις

πως εγώ μόνο εσένα αγαπώ;

Σ' ένα κόσμο μου ξένο

το μπορώ

μα δε θέλω

να επιζώ

αντί μαζί σου να ζω.

Μαργαριτάρι

Μαργαριτάρι μου ωμό

σ'αυτό τον κόσμο το χλωμό 

τι περιμένεις;

Το φώς που έχεις της καρδιάς

για αυτούς που θέλεις κι αγαπάς

μην το ξοδεύεις.

Γιατί θα έρθει ένα πρωί

όπου θα νιώσεις πως μπορεί

φως να μην έχεις.

Για να αντέχεις 

τον καημό

σαν κόκο άμμου κοφτερό

μέσα στα σπλάχνα σου να κάνεις θησαυρό.

Όνειρό μου

Όνειρό μου, 

τον καημό μου 

διώξε μακριά. 

Αγκαλιά μου, 

στην καρδιά μου 

βάλε φωτιά. 

Αχ ψυχή μου, 

στη ζωή μου

δώσε πνοή. 

Γίνε αγάπη 

δίχως τέλος 

κι αρχή. 

Πες μου κάτι. 

Κάνε βέλος 

την μουσική. 

Μια ζωή

Θέλω τόσο πολύ
να βρεθούμε μαζί.
Να με πάρεις απ' το χέρι.
Να 'σαι εσύ αυτός που ξέρει.
Μια ολόκληρη ζωή
μας οδήγησε εκεί.
Στη στιγμή που το φιλί μας
θα πει αλήθειες στην ψυχή μας.
Και δεν θα χρειαστεί
να ρωτήσω γιατί.
Όλα έγιναν όταν και όπως
ήταν η κατάλληλη στιγμή
και τρόπος.
Όλα
ξαφνικά
και προγραμματισμένα.
Εσύ μαζί με εμένα.
Σε πόλη μακρινή.
Που έγινε δική μας
κι ένωσε τη ζωή μας.
Μα βιάζομαι πολύ.
Παράξενο αυτό,
αν είναι αληθινό,
πως σε έχω περιμένει μια ζωή.

Φως.
Πώς;

Για μένα

Για ποιον τα γράφω τα ποιήματα;

Ποιοι να 'ναι οι θύτες, ποιοι τα θύματα;

Δώρα είναι που δημιουργώ ή είναι προβλήματα;

Σε τι αναμνήσεις να γυρίσεις;

Και σε ποια μέλλοντα θα ζήσεις;

Τι εξηγήσεις να ζητήσεις;

Και που τιμές να αποτήσεις;

Για ποιον τα γράφω και γιατί;

Και αν ποτέ δε διαβαστεί

κανένα,

λιγότερο ή πιο πολύ

θα αξίζει απ' ο,τι είναι για μένα;

Όλα δικά μου είναι γραμμένα

και όνειρα και απωθημενα.

Κι αν τα μάθεις,

τι θα πάθεις;

Ακίνδυνα.

Είτε κρυμμένα είτε φανερά.

Είναι κοινά μας μυστικά.

Φυτρώνουν στα καμένα.

Δε ζήτησες ποτέ σου από μένα

κάτι άλλο

ούτε κι αυτό.

Και εγώ δε σου ζητώ

τίποτα άλλο

από αυτό.

Από μέσα μου ο,τι είναι θα το βγάλω

και αν σε εσένα φτάσει

έχει καλώς.

Αλλιώς

κάποιος άλλος

θα τα εκτιμήσει.

Τα δικά του.

Γιατί αυτά είναι για σένα.

Είναι για 'μένα.

Είναι για 'μας.

Τις εμπειρίες, τις αναμνήσεις μας,

τα όνειρά μου

και την καρδιά μου

που ένα -μικρό- κομμάτι της κρατάς.

Συνειρμός

Γιατί

κάποιος να μ' αγαπά;

Γιατί

να μην μπορώ

να το πιστέψω,

να αφεθώ

και να γιατρέψω

ό,τι έχει μείνει

σκοτεινό

κι ό,τι η ψυχή μου κρύβει;

Να σωθώ

από ό,τι έχει γίνει

ή θα γίνει 

σε ένα μέλλον 

μικρό.

Δε βρίσκω λόγια να το πω.

Λες και ξέρω

τι θέλω

να πω.

Ίσως να 'χω κουραστεί.

Να μη θέλω

να μιλήσω.

Να μη βρίσκω

τι να πω.

Να μη βρίσκω

πώς να ζήσω.

Και τι θέλω

να αγαπήσω.

Και τι φτάνει

για να αγαπηθώ.

Τι είν' το μακρινό;

Τι είν' το κοντινό;

Τι είναι δικό μου;

Και τι είναι επικίνδυνο;

Γιατί τραγουδώ;

Τι θέλω να πω;

Θέλω να μιλήσω;

Θέλω να σιωπήσω;

Θέλω να 'μαι μόνη

ή να ανακαλύψω

τι είναι που καίει

και τι με παγώνει;

Είναι τόσο πολύ.

Είναι τόσο λίγο.

Τι θα πει

θα φύγω;

Τι θα πει

μπορώ;

Θέλω ό,τι θέλω

ή με νοιάζει να φανώ;

Γιατί να μην είσαι εδώ;

Τι είναι

που έχω

να περιμένω

να αποκτήσω

να ανακαλύψω

και να αποκαλυφθώ;

Σε ποιόν;

Σε ποιόν;

Και τι

να αφήσω

να φανεί;

Τι να πιστέψω;

Τι είναι πρόβλημα δικό μου;

Τι να είναι το γραφτό μου;

Τι είναι πεπρωμένο,

πετρωμένο,

αφημένο,

ανοιγμένο;

Και που μένω..

Τι να θέλω;

Τι να έχω; 

Τι να ξέρω;

Μα τι λέω;

Πώς να εκφραστώ;

Κι όταν θα τα ακούω,

τι θα αποκρούω

από το υποσυνείδητο;

Εγώ,

η ψυχολόγος,

που ο λόγος

δε της φτάνει

για να βρει

τι είναι και τι κάνει

και μονολογεί.

Δεν ξέρω πότε θα σταματήσω.

Κοιτάζω έξω.

Τα σύννεφα

έχουν γραμμές

από κενό

στον ουρανό. 

Ο ήλιος παίζει να ‘χει δύσει ήδη

και 

εγώ παίζω αυτό το παιχνίδι.

Που δεν ξέρω

τι αφήνω να φανεί συνειδητά

και τι σοφία θα μου βγει ελεύθερα.

Σε ποιο μελλοντικό

και παρελθοντικό

εαυτό χρωστάω

αυτό

ή ό,τι άλλο;

Για τα τραγούδια

Κι ας μου αφιέρωσες τραγούδια.

Κι ας μου είπες ότι μ' αγαπάς.

Τι κι αν μου έδειξες αστέρια και λουλούδια

και τους κόσμους που, αν σ' αφήσω, θα με πας;

Εγώ δεν αντέχω τα καινούρια

βήματα ευάλωτης καρδιάς.

Το μυαλό με έκλεισε σε πύργο

και να φύγω πια δεν το τολμώ.

Κι αν μου λες εσύ ότι δειλιάζω,

ίσως μου αρέσει η θέα εδώ.

Να σε βλέπω από μακριά.

Κι αν μου λες "Δεν τα ζηλεύεις τα πουλιά;"

Θα σου λέω "Έχω όνειρα πολλά.

Να τα βλέπω όμως μόνο θέλω."

Δεν μπορώ να δώσω για να έχω.

Μια καρδιά από άλλο

τι να την κάνω;

Αν δε φτιάξω αυτή που έχω 

και πονά

μες στα στήθια μου τα επτασφράγιστα.

Που ανοίγουν μόνο για τον έρωτα.

Μα αυτόν 

που δε θα περάσει πέρα από το δέρμα,

που δεν έχει να φοβίζει με το τέρμα,

που δεν φέρνει ούτε ελπίδα με αρχή.

Το τραγούδι σου μπορεί να αντηχεί

στην ψυχή.

Μα είναι αδεια για να δώσει κάτι πίσω αυτή.

Το χαμόγελο μου ακόμα θα τσιγκουνευτεί.

Και θα αρνηθεί.

Λες και κόστισε πολύ για να φτιαχτεί.

Λες και δεν σου το χρωστά,

κι ας της έδωσες πολλά.

Λες και ο,τι λες

να πιστέψει δεν μπορεί 

πως είναι αληθινά.

Πως τα αξίζει 

και να ανθίζει 

θα μπορεί ξανά.

Στη δική σου αγκαλιά 

που της προσφέρεις.

Στα φιλιά 

που θα υποσχεθείς.

Στις στιγμές που περιμένεις να της φέρεις.

Τις στιγμές που δε φαντάστηκε κανείς

που δεν ξέρει από αγάπη εποχής

αιώνιας.

Αν τα λόγια είναι συμπόνοιας, 

δεν το θέλω να πονάς κι εσύ.

Φύγε τώρα 

και θα μείνω με τα δώρα.

Και συγγνώμη σου ζητώ,

από 'σένα κι απ' τον ίδιο μου τον εαυτό.

Να αγαπήσω δεν μπορώ

αν δεν μ' αγαπώ.

Μα ίσως και να δω την ομορφιά

από τη δική σου δανεική ματιά.

Ποιός ξέρει;

Ίσως και να μου άπλωσες το χέρι

για να 'ρθει το αύριο κοντά. 

Κάποια

Κάποια αγόρια μ' αγάπησαν.

Κάποια αγόρια τ' αγάπησα.

Κάποια χέρια με χώρεσαν.

Κάποια πόδια με πάτησαν.

Κάποια μάτια με μάγεψαν.

Κάποια χείλη με χάλασαν.

Κάποια γέλια με γέλασαν.

Κάποια λόγια με λύγισαν.

Κάποιοι άλλοι με άλλαξαν.

Μια καρδιά όμως κράτησα.

Ποθητός δεσμός

Αν μ' αγαπάς, να το ξέρω.

Τίποτ' άλλο δεν θέλω.

Μοναχά να το λες.

Στη ματιά σου να βλέπω

πως για πάντα με θες.

Εδώ

να ζητάς να μένω

κι εγώ

πιο πολύ ν' αγαπώ

καθετί σου κρυμμένο

όσο και φανερό,

γι' αυτό

να σ' αφήσω μην θέλω

ούτε να το μπορώ.

Εδώ σε θέλω

Εδώ σε θέλω μάτια μου,

να 'ρθεις και πάλι πίσω,

κι εγώ για να σε υποδεχτώ

να σε γλυκοφιλήσω.

Εδώ σε θέλω μάτια μου,

στα δύσκολα τα βράδια μου,

που έχουν την μορφή σου,

να παίρνω απ΄τη ζωή σου.

Το βαγόνι μου

Καλύτερα μόνη μου

στο άδειο βαγόνι μου.

Καλύτερα χώρια,

χωρίς χαρά και στενοχώρια.

Έρημοι οι δρόμοι μου,

μα εγώ δεν φοβάμαι.

Προς το τέλος του γνώριμου

πια πορεύομαι μα δεν λυπάμαι. 

Όλα τελειώνουνε

όσο ξαφνικά ξεκινάνε.

Όσο κι αν το θέλουμε

τα "για πάντα" ποτέ δεν κρατάνε.

Καλύτερα μόνη μου

από συντροφιές που δεν πάνε

πιο μπροστά το βαγόνι μου.

Ως να φτάσουν εγώ δεν κοιμάμαι. 

Ψέματα

Μου είπες τόσα ψέματα

κι εγώ ποτέ δεν έμαθα

ποιες αγκαλιές μπορώ να εμπιστευτώ,

πώς είναι να εννοείς το "σ' αγαπώ",

ποια να πιστεύω βλέμματα,

ώστε ποτέ μου να μην πληγωθώ

ξανά,

κι εν τέλει αν για κάποιον σαν εσένα

αξίζει να πονά η καρδιά.

Μεθυσμένα φιλιά

Τα μεθυσμένα φιλιά

δεν έχουν αξία καμιά.

Στα δίνουνε 

κι είναι κλεμμένα.

Μεθυσμένα φιλιά,

κι ας σε θέλω τρελά,

δεν δέχομαι 

εγώ από εσένα.

Άτοπες δόσεις

Δεν θα δεχτώ

αυτά που θέλεις να μου δώσεις.

Αν αφεθώ

φοβάμαι πως θα με προδώσεις.

Μοιάζει καλό.

Μα ποιές θα ειναι οι επιπτώσεις;

Απ' το Θεό

κάθε φορά πονάνε οι πτώσεις.

Εθιστικό

όνειρο σε άτοπες δόσεις.

Να γεννηθώ

για να μπορείς να με σκοτώσεις;

Ένα λόγο

Δως μου ένα λόγο

να υπάρχω, να ζω.

Βρες μου ένα λόγο

που τόσο σε θέλω,

που σε περιμένω

και που σ' αγαπώ.

Πες μου ένα λόγο,

πες μου μια λέξη,

η καρδιά για να αντέξει,

κι αν δεν σε δω,

το μυαλό να ανατρέψει

ο,τι κακό θα σκεφτώ.

Κανείς

Κανείς.

Εσύ το τέλος κι η αρχή της διαδρομής.

Ο,τι περίμενα όλη μου τη ζωή.

Ο,τι ποθούσα κι ο,τι είχα ονειρευτεί.

Αυτό το άγνωστο που μου 'ταν πάντα οικείο

και όσα γνώριζα δεν το 'φταναν γι' αστείο.

Κανείς

στο μέλλον,

στο παρόν,

στο παρελθόν.

Κανείς δεν έχει το μοναδικό προσόν

να είναι εσύ. 

'Εχασες

Μετράς τα λάθη μου

μα την αγάπη μου

τελείως αγνοείς.

Λες πως με ξέχασες.

Μα για όσα έχασες

θα μετανιώσεις,

εάν θα με νιώσεις,

μετά απ' το να χαθείς. 

Μην πεις

Δεν θέλω τίποτα ν' αλλάξει.

Κανείς από τους δυο μην κλάψει.

Ποτέ μη σβήσει αυτή η λάμψη

που βλέπω όταν με κοιτάς.

Μην πεις ότι δεν μ' αγαπάς.

Αγκάλιαζέ με φιλικά.

Μίλα μου καθημερινά,

λέγοντας έστω ένα "γεια".

Κι ας μη μπορώ να ' σαι δικός μου.

Θα είσαι πάντα ο άνθρωπός μου.

Ένας ανείπωτος εαυτός μου.