Τόλμη

Πόση τόλμη χρειάζεται 

για να  αγαπήσεις

ο,τι μπορείς να χάσεις;

Να αγκαλιάσεις, 

ο,τι μπορείς και να αφήσεις.

Να δοθείς

κι ας μην πάρεις.

Να θελήσεις

χωρίς να εξαρτηθείς.

Να πιστέψεις

χωρίς να ελπίσεις. 

Να χωρέσεις

και να συγχωρέσεις

ο,τι προσκαλείς

και ο,τι προκαλέσεις.

Τόλμη 

αντί αφέλεια

ότι υπάρχει ασφάλεια 

στις λέξεις.

Να αρνηθείς τις υποσχέσεις

που ορίζουν τις σχέσεις.

Οι ρίζες μου

Απ' τα βουνά και τα νερά,

τη θάλασσα και τα ποτάμια,

απ' τις ελιές και τα πλατάνια,

έχω τις ρίζες μου βαθιά.

Από την άμμο και τους βράχους.

Τους γρήγορους κι αργούς χορούς.

Τα χέρια που έμαθαν τα χάδια

ενώ ήξεραν μόνο καημούς.

Κι από βορρά είμαι και από νότο.

Στο πέλαγος ισορροπώ.

Κι άμα βουλιάξω μες στο χρόνο,

πάλι ένα φως μπορώ να βρω.

Μες στους ανθρώπους με τα λάθη,

τα λίγα τους και τα πολλά,

που κάπου βρήκαν την αγάπη,

ή έστω μία συντροφιά.

Όρθιοι στης ζωής την άκρη,

ας ειν' να πουν

"Ήταν καλά". 

Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

Τα ίδια

Θα σου πω ένα μυστικό 

Που έμαθα 

Μα ακόμα δεν το ξέρω 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Τα ίδια μα αλλιώς 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Μα λίγοι τα μπορούν

Περιμένουν 

Μα χρόνο δεν έχουν

Ούτε χώρο 

Το κενό 

για να καλύψουν 

Όλοι τα ψάχνουν 

Να δώσουν 

Να πάρουν 

Και περισσεύουν 

Και δεν αρκούν 

Όλο αναβάλουν

Το να τα βρουν

Γιατί θα χάσουν 

Όσα μισούν

Μπλε

Τι χρώμα είναι ο ουρανός;

Μπλε θα πουν οι πολλοί.

Μπλε είναι το σωστό.

Έτσι πρέπει.

Κι ας μην είναι η αλήθεια.

Δεν ενδιαφέρει κανένα.

Έτσι έχει συμφωνηθεί.

Κι όποιος το ξέρει, θα ανταμειφθεί.

Εγώ τον θέλω 

κόκκινο και πορτοκαλί 

και ροζ και μοβ.

Από τα ηλιοβασιλέματα

και τις ανατολές

όπου τον είδα έτσι

κι ένιωσα ζωντανή.

Ένα φόρεμα 

με τα χρώματα του ουρανού

πάντα ήθελα.

Μα τώρα με πλακώνει.

Δεν με χωράει η γη.

Της πέφτω πολλή.

Της πέφτω μικρή.

Βουλιάζω στο γκρι.

Σε μέρα μουντή.

Ο ουρανός είναι χαρτί,

που μια θέλω να σκίσω 

και μια να μείνει εκεί.

Τα όσα κρύβει 

να αποφύγω.

Το φώς και το σκοτάδι.

Το τίποτα και το άπειρο.

Όταν ο ήλιος λάμψει 

και δω πως έρχεται η άνοιξη 

άγχος μου φέρνει και κατάθλιψη.

Γιατί ο χρόνος που περνάει 

πίσω του με έχει αφήσει.

Κολλάζ

Μαζεύουμε 

τα σπασμένα κομμάτια μας,

μαζί, εγώ κι εσύ, 

φτιάχνουμε ένα κολλάζ, 

κι αυτό το λέμε αγάπη, 

ή απλά ζωή.

Γη σαν ρόδι

Σκάει η γη σαν ρόδι 

Από μέσα της οι σπόροι 

ξεχύνονται 

σαν άπειρα "μπορεί"

που δεν βρίσκουν χώμα 

να φυτρώσουν 

να γίνουν ζωή.

Φωτιά και αίμα 

οι σπόροι 

αντί για 

θησαυροί.

Screen-shot

Ένα σπαθί 

στη σπονδυλική μου στήλη

με στήνει.

Κι έχω βαρεθεί 

να θέλω να ξεράσω

τις ελπίδες μου.

Κάποιος να μας σώσει

Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.

Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.

Μας έχουν μάθει ότι 

Οι καλοί νικάνε στο τέλος.

Θα παίρνουμε 

πάντα ο,τι θέλουμε 

αρκεί να είμαστε καλό παιδί.

Αν δεν ζητάμε,  μόνο περιμένουμε 

κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.

Ή ο,τι μπορεί.

Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.

Πρέπει να μπορεί τα πάντα.

Είναι ο ήρωάς μας.

Κι εμείς τι είμαστε; 

Τα θύματα.

Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.

Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.

Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.

Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση; 

Πάντα διαθέσιμος στον πύργο 

θα ήταν υπηρέτης,

φυλακισμένος κι αυτός.

Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;

Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι

αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.

Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του; 

Κι αν έρθει να σε σώσει,  είσαι υποχρεωμένη να πας;

Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;

Τι έκανε αυτός έξω; 

Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;

Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.

Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.

Κι επειδή βρεθήκατε 

πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;

Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.

Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.

Αυτούς

Αυτούς που φεύγουν 

να κυνηγήσουν πίσω από άλλους τα όνειρά τους

Αυτούς που μένουν

να επιμένουν να ξοδεύουν την καρδιά τους

Αλλιώς τα βράδια τούς πονά η μοναξιά τους

Εν τω μεταξύ

Μεταξύ 

ποιημάτων και πορνό

σοκολάτων και αλκοόλ

λουλουδιών και σεντονιών 

πάρκων και ξενοδοχείων ακριβών

ψάχνω χαρά κι ικανοποίηση

Δεν είναι το ίδιο

Ψάχνω συντροφιά

Κι ας τρώω μόνη μου

τον εαυτό μου και το χρόνο μόνο

Δεν διώχνομαι,  δε διώχνω

Επιλέγω να προσπαθήσω 

Δέχομαι να προσπαθούν 

Δεν κρατάω κακία σε κανένα

κι ελπίζω πως δεν γίνομαι κακιά

Μεγαλώνει η μοναξιά

σε ανθρώπων δανεικών την αγκαλιά

Μα ακόμα προτιμώ το κάτι από το τίποτα

Να κάνω ο,τι ξέρω πως δεν κάνει

να μάθω αν μου κάνει τελικά 

Δοκιμάζω χωρίς ενθουσιασμό

Εμπειρίες να ζήσω

Μα όχι τη ζωή μου να εμπιστευτώ

Τριαντάφυλλα

Τα τριαντάφυλλα όλα του κόσμου 

στην αγκαλιά σου πάρε φως μου

Εγώ για 'σενα θα τα κόψω

με μιας στα χέρια να στα δώσω

Να πληγωθείς αν είν' μοιραίο

αναγνωρίζω πως θα φταίω

Μα δεν μπορεί κανείς να βγάλει

της ομορφιάς το κάθε αγκάθι

Μαζί πάνε χαρά και δάκρυ

Πόνος υπάρχει στην αγάπη

Κι αν λόγο έχεις να φοβάσαι, 

μη μένεις στης ζωής την άκρη

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Το παράθυρο το βράδυ

Κολλούσε το πρόσωπό της κάθε βράδυ στο παράθυρο,

την παγωμένη μύτη και τα ζεστά της χείλη

το μέτωπο το βαρύ από των ημερών τη σκέψη.

Δεν το είχε συνειδητοποιήσει,

μέχρι που αποφάσισε ο εαυτός της να το πει.

Κάθε βράδυ,  

λίγο μετά τη δύση.

Κοίταζε έξω

το σκοτάδι 

τα μικρά παράθυρα απέναντι ,

φωτισμένα ή μη,

τα δέντρα τα κρυφά,

το φεγγάρι,  καμιά φορά.

Ήθελε κάποιος να την δει

Δεν ήξερε

Ήθελε να αγγίξει τον κόσμο 

μα άγγιζε το τζάμι.

Όπως και την μέρα ίσως.

Το παράθυρο το βράδυ

από μακριά ήταν καθρέφτης.

Το παράθυρο τη μέρα

ήταν η φυλακή που είχε επιλέξει

η υπενθύμιση της βόλτας που όλο ανέβαλε.

Το παράθυρο την προστάτευε

από τον κακό καιρό, μα όχι το χρόνο.

Το λευκό

Το λευκό λερώνεται εύκολα

Της καθαρής ψυχής 

Της αγνότητας

Της ελπίδας

Της αρχής 

Μουτζούρα από στυλό 

Λεκέ από τριβή με κάτι άλλο

Χωρίς κανείς να καταλάβει πότε και πως

Για να το διατηρήσεις 

ίσως 

δεν θα έπρεπε να κάνεις τίποτα με αυτό.

Να το αφήσεις

κλεισμένο 

και προστατευμένο,

να μην το χρησιμοποιήσεις.

Μα και πάλι 

μπορεί ο χρόνος να το γαριάσει.

Το λευκό 

αποδέχεται να δίνεται 

σαν καμβάς δημιουργίας

ανοιχτό στις δυνατότητες

της φαντασίας 

της τύχης 

της ζωής .

Το λευκό 

αν το φυλακίσεις 

στη μοναξιά του 

γίνεται τρελό.

Ξένη

Ξένη στο σώμα 

Ξένη στη χώρα 

Δύσκολη η γλώσσα 

να καταλάβω τους άλλους 

να καταλάβω εμένα 

Πώς να μιλήσω 

και τι θα ακούσω 

Στο δρόμο το πρωί 

Στο κρεβάτι το βράδυ 

Ξένη και μόνη 

Δυναμωμένη 

Ο,τι ξέρω 

είναι πως θα μάθω

Θα μάθω 

με κάθε βήμα που κάνω

να φεύγω από κάπου 

και κάπου να πλησιάζω

Ξένη στο σώμα ήμουν χρόνια

μέχρι να αποδεχτώ ότι αλλάζει

συνέχεια, όχι γραμμικά,

κι ότι μαζί μου ζει

Ξένη στη χώρα 

κι η χώρα σε εμένα ξένη

Μα αλλάζω μαζί με τα μέρη 

και γίνονται δικές μου οι εμπειρίες που ζω

Έναν άνθρωπο θέλω

να πάμε από το ξένοι 

στο μαζί

χωρίς φόβο

Το ξένοι

να μη σταθεί εμπόδιο 

στο μαζί

Μαργαριτάρι

Μαργαριτάρι μου ωμό

σ'αυτό τον κόσμο το χλωμό 

τι περιμένεις;

Το φώς που έχεις της καρδιάς

για αυτούς που θέλεις κι αγαπάς

μην το ξοδεύεις.

Γιατί θα έρθει ένα πρωί

όπου θα νιώσεις πως μπορεί

φως να μην έχεις.

Για να αντέχεις 

τον καημό

σαν κόκο άμμου κοφτερό

μέσα στα σπλάχνα σου να κάνεις θησαυρό.

Ίκαρος

Διαλυμένα φτερά 

Βουλιαγμένη ψυχή 

Γέμισα σύννεφα

Είμαι τόσο αχάριστη 

Αρνούμαι τον ήλιο 

επειδή έμαθα πως δεν θα τον αγγίξω 

Λες κι είναι νέο 

Δεν θα τον φτάσω 

Θα έχει προχωρήσει

Μα θα μπορεί 

να μου δώσει το φως του σε ο,τι χρειαστεί 

Έτσι έχει πει

Αυτό κάνει ο ήλιος εξάλλου εξαρχής 

Είναι συνυφασμένος με τη ζωή 

Που δεν πρέπει να είναι συννεφιασμένη 

Λάμπει 

Φωτίζει 

Ζεσταίνει  

Δεν είναι να τον αγγίξεις 

Καίει 

Νιώθεις πως σε παίρνει αγκαλιά 

Μα ποτέ δεν (θα) το κάνει 

Δεν το θέλει να σε κάψει 

Θέλει να βοηθήσει 

Εσύ το έχεις παρακάνει 

Καλά να πιστεύεις

πως υπάρχει 

πίσω από όποια συννεφιά βλέπεις

Μα όχι και να περιμένεις

πως είτε αυτός θα κατεβεί 

στη γη 

είτε εσύ θα τον φτάσεις

 

Ανατολή και Δύση 

Ο χρόνος περνάει 

κι αυτός προχωράει

Έτσι κι εσύ

Θα είναι εκεί 

Θα βρεθείτε 

Αλήθεια είπε

Ο ήλιος δεν είναι για να τον αγγίξεις 

Είναι για να σε αγγίξει αυτός 

Στην ψυχή 

Στην καρδιά 

Είναι δικά σου τα φτερά 

Δεν τα χρωστάς σε κανένα 

Κανείς δεν μπορεί να στα πάρει 

Χρησιμοποίησε τα για το ταξίδι 

Προχώρα οριζόντια, όχι κάθετα 

Μπροστά ή Δίπλα 

Κοίτα..

 

Ο ήλιος σε αγαπά 

Δεν σε αρνήθηκε 

Όπως αγαπά τον κόσμο 

Είναι κακό; 

Mην τον αρνηθείς γι'αυτό 

Θα είναι εγωιστικό 

Χαζό 

Να είσαι κάποια που πιστεύει

στο φως και τη θέρμη του

που σε συνοδεύει

Πόρτα κλειστή

Έξω από μια πόρτα κλειστή. 

Περίμενες. 

Δεν άνοιξε. 

Δεν βρήκες αυτό που περίμενες. 

Δεν έχασες. 

Περπάτησες. 

Έφτασες εκεί. 

Σκέφτηκες.

Ονειρεύτηκες.

Καρδιοχτύπησες.

Από προσμονή, άγχος και φόβο.

Ίσως κι από κάτι άλλο. 

Γέμισες.

Έζησες.

Χτύπησες (την πόρτα);

Χτύπησες.

Πόνεσες;

Ίσως πόνεσες.

Απογοητεύτηκες;

Είχες γοητευτεί άρα.

Ωραία.

Γοητεία.

Μαγεία.

Ελπίδα.

Ταξίδι.

Πολλές ζωές

και εκδοχές

σε λίγες στιγμές.

Δεν έμαθες τι θα γινόταν

αν άνοιγε η πόρτα.

Μα έμαθες από το ότι δεν άνοιξε.

Προχώρησες.

Όχι μέσα από την πόρτα.

Απέναντι της.

Έφυγες.

Δεν γύρισες πίσω.

Γιατί δεν ήταν ο κόσμος ο ίδιος πια.

Δεν ήσουν εσύ ίδιος/α.

Κάτι είχες μάθει.

Κάτι είχες πάθει.

Γιατί μια πόρτα άνοιξε μέσα σου. 

Θα βρεθείς μπροστά

σε μια πόρτα ξανά.

Και θα ξέρεις το σύνθημα.

Κι αν το ήξερες από πάντα;

Θα υπάρξει

κάποιος από την άλλη πλευρά

να το ακούσει

να σου ανοίξει. 

Ή και χωρίς σύνθημα.

Θα σε δει

και θα σε αναγνωρίσει.

Ή θα έχεις το κλειδί

Και την επιλογή 

να την ανοίξεις 

ή όχι.

Για εσένα

και όποιον άλλο έρθει. 

και Σιωπή

και

Σιωπή

Εδώ κι Εκεί

Γιατί;

Για πες

Στιγμές

Αριθμοί

Ο,τι  πέρασε 

Ο,τι θα 'ρθει

Μήνες που μοιάζουν χαμένοι

Κάτι όλο με περιμένει

Ή το περιμένω

Μα τι να πω;

Ίσως η χαμένη να είμαι εγώ

Ψάχνω κάτι για να ξεχαστώ

Ξεχνώντας να ζήσω

Τίποτα δεν μου είναι αρκετό

Μιλάω με φαντάσματα 

από μέλλον κι από παρελθόν

παραμελόντας το παρόν

Προτιμώ να ονειρευτώ

κι αργώ να ξυπνήσω

Τι να μου πω 

για να με πείσω;

Να σηκωθώ 

έξω από τα σεντόνια 

και μέσα μου 

Ποιο φως να βρω; 

Να μην είναι

ήλιος μακρινός

άστρο που έσβησε, 

κομήτης που πέρασε, 

φεγγάρι που φέρνει και ψύχος,

πλανήτης που ίσως ποτέ δεν πατήσω

Λάμπα συμβιβασμού,

σπίρτο με τζάμπα κόπο,

κερί προσποιητού ρομαντισμού,

φωτιά που αφήνει στάχτες στον τόπο

Φως

να γεμίσει τις μέρες μου,

να οδηγήσει τις νύχτες μου

Καθένα μοιάζει/πρέπει να αρκεί

μα πια δεν με ικανοποιεί

Σκοτάδι και σιωπή