Κουβέντα

Την κουβέντα σου είχαμε 

Εσένα που δεν θα τα διαβάσεις αυτά ποτέ 

Κουβέντα του καφέ 

και της κρέπας σοκολάτας

Για χρόνια που έγιναν δέκα

Για αγόρια που έγιναν άντρες 

χωρίς να γίνουν αγόρια μας

Τα γιατί 

για τα οποία πάντα θα σπάμε τα κεφάλια μας

Πότε άρχισαν 

όσα ποτέ δεν τέλειωσαν

Όσα ποτέ δεν έγιναν 

Κάτι μάτια τυφλά

που δεν βγάλαμε 

Κάτι χείλη δειλά 

που δεν νιώσαμε

Λάθη 

που δεν αφήνονται στη λήθη 

Τα λάθη που δεν κάναμε

εμείς 

αλλά εσείς

Οι λάθος αγκαλιές που έψαξες 

χωρίς να είναι κι η δική μου η σωστή 

Μα ήταν έστω εκεί 

Και μένει παγωμένη 

να σε περιμένει 

γιατί ακριβώς ποτέ δεν θα 'ρθεις

για να σε αγγίξει 

για να καταλάβει 

πως δεν της ταιριάζεις 

Τόσοι έχουν καεί

κι οι στάχτες τους έχουν σκορπιστεί

Μα αστεριών μακρινών

που έχουν εκραγεί

η λάμψη κάνει χρόνια να σβηστεί

Μια ζωή 

Μια μακρινή ανάμνηση 

Σύνδεση ανίκητη

με το οικείο που δεν μας ανήκει

Αστέρι στο χέρι

Ένα αστέρι
φόρεσε στο χέρι.

Κοίτα 'κει. 

Εκεί που είχα ξεχάσει
νόμιζα

να είμαι ρομαντική.

Θυμήθηκα σενάρια, όνειρα,

στιγμές και μουσική.

Που φτιάχναμε μαζί.

Πάντα μαζί.

Κι ας μην είμαι εκεί.

Το βλέπω το χαμόγελο.

Το ακούω το γέλιο.

Την ξέρω την λάμψη,

που τόσες συννεφιές έχει περάσει. 

Το πιο ζεστό κόκκινο, 

το πιο φωτεινό άσπρο

είναι σε ο,τι ζει. 

Κι εγώ της κρατάω μια αγάπη διαφορετική,

μέσα από το φεγγάρι που επικοινωνεί.

Κόκκινο φεγγάρι

Λευκό πρόσωπο με κόκκινα σγουρά μαλλιά,

που χαϊδεύουν τους ώμους της απαλά, 

όπως το χέρι του.

Λάμπει από ευτυχία, 

χαμογελά με ηρεμία,

μέσα στην αγκαλιά του. 

Σαν κόκκινο φεγγάρι στην ανατολή,

μέσα σε μαύρο φόντο, κι από τους δυο,

θυμίζει κάτι από τις νύχτες που θα 'ρθουν,

με όνειρα σε καθαρό ουρανό.

Τα φιλιά των ματιών

Πάντα την νύχτα
όταν εκείνος την άφηνε σπίτι,
εκείνη πριν τον αφήσει

έψαχνε το κινητό της

για να αργήσει την έξοδό της

από το αυτοκίνητό του

έψαχνε το πορτοφόλι της

περιμένοντας ένα φιλί του

έμενε ψάχνοντας μια αφορμή να μην φύγει

έμενε για να μπορέσει να του δείξει

πως ήθελε πολύ να την κρατήσει.

Μα εκείνος μετά από μια μακριά ματιά

της έδινε σιωπηλά δεύτερο ραντεβού στα όνειρα,

από τα οποία έφευγε μόνο το ξημέρωμα.

Ποτέ δεν την είχε φιλήσει,

ίσως για να μην την φυλακίσει,

ίσως για να μην φυλακιστεί,

και ας ένιωθε πως δεν είχαν χωριστεί στιγμή.

Ελεύθερη στη σχέση

Στο ψιθυρίζω στο αυτί
ενώ αγκαλιάζω το χέρι σου που μου αγκαλιάζει τη μέση.
Αλλά θα μπορούσα και να στο φωνάξω,
απ' το μπαλκόνι να το πω σε όλο τον κόσμο.
Πόσο πρωτόγνωρο και λυτρωτικό.
Να μην χρειάζεται να το έχω μυστικό.
Να μην ανησυχώ και να με τρώει κρυφό.
Να είναι τόσο απλό να μοιραστώ το
"Σ' αγαπώ", "Μου αρέσεις", "Σε θέλω",
"Σε βρίσκω όμορφο/ καλό/ υπέροχο..!",
και να το ξαναπώ, και να το εννοώ.
Κι όμως δεν είναι δεδομένο.
Πόσοι για να πουν μια τέτοια φράση- λέξη
πέρασαν, περνούν και θα περάσουν καιρό σκέψη,
για τη σωστή στιγμή και τρόπο,
με δισταγμό και απόρριψης φόβο,
αλλά κι ελπίδα κι όνειρα για ο,τι προκύψει;

Θέλω κάτι άλλο

Θέλω να νιώσω.

Να νιώσω κάτι

 πέρα από πόνο.

Μια αγκαλιά με ασφάλεια

Μια στιγμή με σιγουριά.

Μια ματιά σταθερή.

 Να ηρεμεί η ψυχή.

Κάποιον να μπορώ να εμπιστευτώ.

Να είναι εδώ και το επόμενο λεπτό. 

Αντί δάκρυ να φέρνει χαμόγελο.

Να με θέλει

και να θέλει ο,τι θέλω.

Για να με έχει

να νικά το αδύνατο.

Τόσο απλό

τόσο όμορφο

και τόσο δύσκολο

το "μ' αγαπάς" και "σ' αγαπώ".

Παρα - λογισμός

"Έλα για να με σώσεις..
Φύγε για να σωθείς! "

θα 'θελες να της πεις.


Την πληγώνεις
για να μην πληγωθεί.

Τη διώχνεις
για να μη νιώθεις
πως τη διώχνεις.

Τη θέλεις πολύ
όμως δεν θέλεις να σε θέλει.

Το να την κάνεις να μετανιώσει
ξέρεις πως θα το μετανιώσεις.

Αλλά αυτή τη στιγμή
σου μοιάζει η μόνη επιλογή.

Δεν πιστεύεις πως μπορείς να 'σαι σωστός
κι έτσι προτιμάς να γίνεσαι κακός.

Δεν ξέρεις τι να κάνεις για να την κρατήσεις
γι' αυτό και προσπαθείς εξαρχής να μην την έχεις.



Μα αν τη ρωτούσες θα σου φώναζε

"Χαζέ!
 Δειλέ!

 Αφού πονάω όπως και να 'χει,
 άσε εμένα να επιλέξω το γιατί."



 Με ποιο δικαίωμα σκοτώνεις κάτι
 που δεν άφησες να ζήσει ούτε στιγμή;

 Η κόλαση θέλει μια αμαρτία να ξεπληρωθεί.
 Ο παράδεισος θέλει ένα λάθος να συχωρεθεί.

 Χωρίς κάτι να υπάρξει
 κανένα από τα δυο δεν σας αξίζει.

Μαύρο & Κόκκινο

Ντυμένη σχεδόν πάντα στα μαύρα,
το μόνο χρώμα πάνω της
ήταν σταθερά το κόκκινο κραγιόν της.
Ένα μικρό στοιχείο απ' το κρυμμένο πάθος της
μες στο μελαγχολικό παρουσιαστικό της.

Όταν τραγουδούσε,
από το σκοτάδι της ψυχής της βλέπανε να ξεπηδούσε
μαγικό φως η φωνή της.
Ήχος σαν δροσερό και καθαρό αέρα,
κόντρα στον καπνό απ' τα τσιγάρα,
που δεν κράτησε από θαύμα ποτέ στα χέρια.

Μα έγινε κάτι ξαφνικά
και σταδιακά άρχισε να γεμίζει χρώματα,
στο βλέμμα της και σε χαμόγελα,
στη στάση και στα λόγια.

Τα μαύρα πάνω της πια φαίνονταν λαμπερά
και το κόκκινο κραγιόν της έπαψε να το φοράει συχνά.
Δεν το χρειαζόταν.
Τα χείλη της από μόνα τους ήταν φωτιά.
Έκαιγαν και καιγόταν.

Του μυαλού της τα σχέδια ήταν σαν την γλυκιά πιπεριά.
Επίπονα απολαυστικά.
Καταστροφικά γοητευτικά.
Όλα τους κόκκινα.

Το ίδιο φεγγάρι

"Απαλή καλοκαιρινή αύρα χαϊδεύει το πρόσωπό της. 
Κλείνει τα μάτια και νιώθει να αναγεννιέται. 
Το άρωμα,  το άγγιγμά του διαπερνάνε το κορμί της, 
κι ας είναι μίλια μακριά. 
Λούζονται με το φως του ίδιου φεγγαριού, 
λάμπουν με τα ίδια αστέρια απόψε. 
Σε κάποιο άλλο μέρος, σε μια άλλη στιγμή στο χρόνο, 
σε έναν άλλο κόσμο, σε μια άλλη ζωή
θα μπορούν να είναι μαζί."

Γράφτηκε
για μένα μα όχι από μένα
στο παρελθόν του παρόντος
για το παρόν κάποιου μέλλοντος.


Υ. Γ.  Πρωτόγνωρη αίσθηση να γίνεσαι έμπνευση..! 

Σ' έχω δει... Θυμάσαι;

   Κάποιους ανθρώπους από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις, πριν καν τους μιλήσεις, πριν πραγματικά τους γνωρίσεις, νιώθεις πως θα παίξουν κάποιο σημαντικό ρόλο στη ζωή σου.
Κάτι σε συνδέει μαζί τους. Είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια. Από το παρελθόν ή το μέλλον σου, που κανένα δεν έχεις ζήσει ακόμα, ή που, κατά μία άλλη άποψη, συμβαίνουν την ίδια  στιγμή με το παρόν σου.
   Περνάει καιρός. Άλλα άτομα συνοδεύουν την καθημερινότητά σου. Μοιράζεσαι στιγμές και εμπειρίες μαζί τους, ευχάριστες, δυσάρεστες, σημαντικές κι ασήμαντες. Μοιράζεσαι τη ζωή σου. Εν τω μεταξύ ίσως ξεχνάς αυτούς τους ανθρώπους που ποτέ-ή μάλλον ακόμα- δεν γνώρισες. Δεν τους ξεχνάς, απλά δεν τους σκέφτεσαι. Υπάρχει όμως μια μνήμη που θα ανακληθεί από τη ζωή όταν έρθει η στιγμή. Ιστορία που θα πάρει μέρες, χρόνια, με ενδιάμεσες συναντήσεις ή χωρίς. Κι εσύ θα τις θυμάσαι όλες..

Το ξανθό κοριτσάκι με τα γαλάζια μάτια που περίμενε μπροστά μου και κοιταζόμασταν πολύ, μια από τις ελάχιστες φορές που πήγα στο κυλικείο του Δημοτικού, και δεν το ξαναείδα γιατί σύντομα άλλαξε σχολείο....στο Γυμνάσιο, θα γινόταν η διπλανή μου και κολλητή μου.

Η κοπέλα που μου χαμογέλασε την πρώτη μέρα στο Λύκειο και λυπήθηκε όταν άλλαξα θρανίο από μπροστά της κι ας ήμουνα ξανά κοντά της, αφότου ενδιαφέρθηκε όταν είχα αρρωστήσει, και ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα στο γενικά αφιλόξενο περιβάλλον της τάξης μου, μου θύμιζε πολύ τον εαυτό μου.. Και το όνομά μου ακόμα.. Γνωρίζοντας ήδη η μια την ύπαρξη της άλλης από κοινή μας φίλη για πολλά χρόνια... δεν ξέραμε πως κάποτε θα γίνουμε soulmates.

Αυτόν που πρόσεξα στο σχολείο
και, πρώτη φορά μετά την έναρξη της εφηβείας μου,
τον συμπάθησα πραγματικά σαν άτομο και φίλο,
χωρίς να εμπλακούν αμέσως η φύση κι οι ορμόνες μου,
μόλις κιόλας τον γνώρισα
τον ξεχώρισα.

Από μακριά μια μέρα στην παρέα, τον είδα,
μιλούσε, δεν μιλήσαμε.

Μήνες μετά σε μια έξοδο, χωρίς να το(ν) περιμένω, γνωριστήκαμε.
Τρεις ώρες περίπου μαζί.
Δύο αγόρια Ένα αγόρι-σπαστικός κι ένας άντρας-αρχηγός.
Μια εξερεύνηση, μια ανακάλυψη,
το μέρος που αποφάσισα πως "θα ρθω με το boyfriend, όταν με το καλό αποκτήσω".

Συναντηθήκαμε ξανά
περίπου ένα μήνα μετά, τυχαία,
στο ίδιο μέρος όλη μέρα,
ο καθένας σε διαφορετική παρέα.
Γνωστοί,
κι εμείς κι αυτοί.
Οι δυο μας δεν μιλήσαμε,
παρά μόνο για να παρατηρήσουμε πως "δεν συγχρονιστήκαμε".
Μα, στην ουσία,
εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή,
κι, εκεί που βούλιαζα, μου έδειξε πώς να συνεχίσω την πορεία. 

Μεταξύ της χρονιάς,
ήρθε μια μέρα στην τάξη μου ως εκπρόσωπος της άλλης πλευράς.
Μέσα στη θεωρητική,
δίκιο φυσικά πού να βρει.
Τον θαύμασε η κρυμμένη μου φύση
και ενεπλάκη να τους ηρεμήσει.
Πιστεύω, έχει μια γοητεία
και η Φυσική και η Φιλοσοφία.

Αρχές τελευταίας χρονιάς.
"Αν είναι να αλλάξει κάποιος τάξη θα 'ναι αυτός."
 Δεν άλλαξε, ευτυχώς. 

Once upon a dream - Sleeping Beauty

Παγωμένο ρόδο

Νιώθεις ο,τι νιώθω;

Το φόβο και τον πόθο.

Το πάθος, την ντροπή.

Πες μου, είσαι κι εσύ

παγωμένο ρόδο,

υψόφοβο πουλί;

Τα όνειρα στοιβάζεις

Διψάς κι όμως διστάζεις

να πιεις από τον κόσμο

το κόκκινο κρασί.

Οι φίλες μου

  Οι φίλες μου. Τα πιο υπέροχα πλάσματα. Στα μάτια μου πριγκίπισσες, νεράιδες, άγγελοι..
  Πάντα φανταζόμουνα το τέλειο. Οι χαρακτήρες που έπλαθα παιδί ήταν "οι πιο όμορφοι, οι πιο έξυπνοι, οι πιο καλοί.." Αν και κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε αυτές αλλά ούτε κι εγώ, οι φίλες μου ζωντάνευαν κι ακόμα ζωντανεύουν τους ήρωες της φαντασίας μου. Με την καλοσύνη και τη γλυκύτητα τους, που αργότερα ξεχώρισα από την ομορφιά, ήταν οι πριγκίπισσες μου. Με τη ζωντάνια τους και τη δύναμη να λύνουν κάθε πρόβλημα έμοιαζαν νεράιδες. Με την αόρατη προστασία τους αλλά και τη γαλήνη που μου προκαλούν όταν είναι δίπλα μου είναι οι άγγελοι μου.
  Οι "έρωτες" μπορεί να είναι οι σκέψεις μας και το πιο συχνό θέμα συζήτησης μεταξύ μας όμως οι ίδιες οι φίλες μας είναι η ζωή μας.
  Μπορεί να ονειρεύομαι μια αγκαλιά κάτω από τ' αστέρια με το αγόρι μου όμως οι αγκαλιές που κάνω με τις φίλες μου είναι άπειρες και παντού. Για να παρηγορήσουμε η μία την άλλη, για να μοιραστούμε τη χαρά μας ή έτσι απλά στο ξεκάρφωτο για να τους πω ή να εννοήσω " Σ' αγαπάω". Ευτυχώς τους το χω πει. Πολλές φορές. Όμως δεν ξέρω αν ποτέ είτε εκείνες είτε εγώ καταλάβαμε πόσο πολύ το εννοούσα. Δενόμαστε με την καρδιά κι ας μην το καταλαβαίνουμε με το μυαλό.
  Οι φίλες μου είναι πάντα εκεί γύρω. Κοντά ή μακριά. Στο διπλανό θρανίο, στην άλλη άκρη της τάξης, της πόλης ή του κόσμου. Όπου κι αν είναι τις κουβαλάω μέσα μου με τη μορφή αναμνήσεων αλλά και κυρίως μιας απεριόριστης δύναμης που μου δίνει η ύπαρξη τους.
  Έστω μια μέρα ή μια ώρα που αισθάνθηκα πως δεν τις είχα ήταν τραγική, βασανιστική. Δεν ένιωθα μόνη, ένιωθα λειψή. Η φιλία δεν είναι θέμα αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ανάγκη, ανάγκη βασική. Ένιωσα πως χρειάζομαι τις φίλες μου όπως τα μωρά τη μαμά τους λόγω ενός ισχυρού δεσμού.
  Οι φίλες μου είναι όλες διαφορετικές. Η κάθε μια είναι ξεχωριστή. Σε αντίθεση με τους συντρόφους, μπορούν -ίσως και πρέπει- να είναι πάνω από μία, ταυτόχρονα και για πάντα.
  Με τις φίλες μου φυσικά θα διαφωνήσουμε, θα τσακωθούμε. Αυτό κυρίως συμ(β)αίνει (δι)ότι είτε η μία ξέρει κάτι παραπάνω από την άλλη είτε έχει ακόμα να μάθει κάτι παραπάνω για την άλλη.
  Τέλος, αν και όσα θέλω να τους πω δεν τελειώνουν, κλείνω με μερικά αποφθέγματα που με εκφράζουν...

Τον φίλο πρέπει να τον προσέχεις σαν τον εαυτό σου γιατί ο φίλος είναι ένας άλλος σου εαυτός. (Αριστοφάνης)

Φίλος είναι κάποιος που σ' αγαπάει επειδή είσαι ο εαυτός σου, ή μάλλον, παρά το ότι είσαι ο εαυτός σου.

Φιλία είναι ο έρωτας χωρίς τα φτερά του ( George Byron)

Οι καλοί φίλοι είναι σαν τ' αστέρια. Επειδή δεν τους βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί.

Αν ψάχνεις για ένα φίλο, θα ανακαλύψεις ότι είναι δυσεύρετοι. Αν είσαι διατεθειμένος να είσαι φίλος, θα τους βρεις παντού.

.....και ένα τραγούδι που αφιερώνω σε όλες (πέρα από εκείνη που μου το έμαθε)

Because you loved me - Celine Dion

ο( <3 )ο