ΑρσαλΆν

Θα γερνάς. Θα γερνώ.

Θα γυρνάμε τον κόσμο. 

Και οι δυο. Χωριστά.

Θα γυρνώ να κοιτώ

και να σκέφτομαι αν. 

Αν ανήκαμε μαζί.

Αν είχαμε επιλογή. 

Το χαμόγελο να μη χαθεί. 

Όμορφη η ζωή.

Κι εμείς όμορφοι

είμαστε. 

Μα δεν είμαστε

"Εμείς".

Να επιλέξω το τέλος

Πάντα νομίζω πως θα φύγω. 

Πως θα επιλέξω εγώ το τέλος. 

Μα ο άλλος

μ' αφήνει πρώτος.

Παραιτείται. 

Τον διώχνω. 

Τον χάνω. 

Δεν ξέρω τι κάνω. 

Γιατί δεν μπορώ να έχω την ευθύνη; 

Γιατί δεν μπορεί καλό να μείνει;

Στο ράφι να το βάλω

των αναμνήσεων γυαλιστερό. 

"Ο, τι ήταν ήταν", να μπορώ να πω, 

μα εγώ θέλησα κάτι άλλο,

δικό μου, στον κόσμο να ψάξω.

Να υπήρξε ο, τι ζήσαμε μαζί

κι η ιστορία να έχει ολοκληρωθεί.

Αντί να προσπαθώ

με σκέψεις κι υποθέσεις

να τη συμπληρώσω.

Αντί, εν τέλει,

να έχω επιλογές χωρίς τέλη.

Δι-αυγής

Διαυγής

Φως αυγής

Νερό πηγής

Παιδική ευτυχία

που νοσταλγείς

Καθαρότητα

κι αγνότητα

Χωρίς μυστήριο

Μα είναι θαύμα

Η απορία

για την απλότητα

που τα πάντα

κάνει όμορφα

Χαμόγελο που σου κολλά

Λάμπει ασυνείδητα

Θέλει να προσφέρει χαρά και αγάπη

κι είναι το μόνο που ζητάει να πάρει

Ζωή που δεν μπορείς να αρνηθείς

Αλήθεια που δεν μπορείς να της κρυφτείς

Ανοιχτά όλα

Πρόσκληση σε βόλτα

έξω απ' τη μοναξιά

Άνετο ξεβόλεμα τελικά

Τίποτα δεν ξέρεις

Κι όμως μπορείς

ο, τι τολμήσεις

να θελήσεις

να δεις

Κι αν μετανιώσεις να αφεθείς,

δεν είναι θέμα επιλογής.

Παγωμένη καρδιά

"Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλουμε το ίδιο" του είπε.

"Θέλω απλά να αγαπηθώ" της απάντησε

και την παρέλυσε. 

Τρομαχτικό.

Τόσο απλό και τόσο δύσκολο.

Και μετά,

άλλος, της είπε "Σ' αγαπάω πολύ. Τελικά."

Τρομαχτικό κι αυτό.

Αγχωτικό.

Και το να ζητούν και το να δίνουν.

Λες και δεν το έχει νιώσει κι εκείνη, και όλοι. 

Λες και δεν είναι πανανθρώπινα

ανάγκη κι αίτημα και απόθεμα. 

Λες και δεν το έψαχνε χρόνια.

Λες και δεν το είχε σε περίσσευμα.

Λες και δεν απείλησε πολλούς με την αγάπη της.

Λες και δεν φόβησε με το κυνήγι της.

Σφαίρες τα φιλιά και φυλακή η αγκαλιά της.

Και μετά η ίδια η αγάπη απειλή, και το κυνήγι κι οι άλλοι. 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομαχτικό από την αγάπη*.

Δεν το πιστεύει που το λέει αυτό.

Δεν πιστεύει που της το λένε. 

Πού είναι η αγάπη;

Ποιός τη χόρτασε;

Ποιός την έχασε;

Ποιός την έκλεψε;

Ποιός τη δώρισε;

Πώς να τέλειωσε μόλις άρχισε;

Τι είναι η αγάπη;

Τη δίνεις;

Την παίρνεις;

Την έχεις;

Τη μοιράζεσαι;

Την κρατάς;

Την αφήνεις;

Μπορείς να την αρνηθείς;

Γιατί δεν μπορείς να τη δεχτείς;

Μπορείς να την αναγκάσεις;

Μπορείς να την πάψεις;

Γιατί τρομάζει η αγάπη; 

Ποιός δεν την θέλει;

Ποιός δεν την μπορεί;

Η βασίλισσα του χιονιού 

πάγωσε την καρδιά του παιδιού,

από αγάπη, για να μην πληγωθεί ξανά 

κι αυτό σταμάτησε να αγαπά. 

Γιατί πρέπει κάποιος να κλάψει για να τη λιώσει;

Γιατί το να μην πληγωθείς πληγώνει;

Πώς κατέληξες να φοβάσαι μην πέσεις, μην σπάσεις, 

μην ζήσεις και σου αναστατωθεί η ζωή;

*Με μια πρώτη δεύτερη σκέψη,
πολύ πιο τρομαχτική από την αγάπη
 είναι η έλλειψή της.