Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

Ίκαρος

Διαλυμένα φτερά 

Βουλιαγμένη ψυχή 

Γέμισα σύννεφα

Είμαι τόσο αχάριστη 

Αρνούμαι τον ήλιο 

επειδή έμαθα πως δεν θα τον αγγίξω 

Λες κι είναι νέο 

Δεν θα τον φτάσω 

Θα έχει προχωρήσει

Μα θα μπορεί 

να μου δώσει το φως του σε ο,τι χρειαστεί 

Έτσι έχει πει

Αυτό κάνει ο ήλιος εξάλλου εξαρχής 

Είναι συνυφασμένος με τη ζωή 

Που δεν πρέπει να είναι συννεφιασμένη 

Λάμπει 

Φωτίζει 

Ζεσταίνει  

Δεν είναι να τον αγγίξεις 

Καίει 

Νιώθεις πως σε παίρνει αγκαλιά 

Μα ποτέ δεν (θα) το κάνει 

Δεν το θέλει να σε κάψει 

Θέλει να βοηθήσει 

Εσύ το έχεις παρακάνει 

Καλά να πιστεύεις

πως υπάρχει 

πίσω από όποια συννεφιά βλέπεις

Μα όχι και να περιμένεις

πως είτε αυτός θα κατεβεί 

στη γη 

είτε εσύ θα τον φτάσεις

 

Ανατολή και Δύση 

Ο χρόνος περνάει 

κι αυτός προχωράει

Έτσι κι εσύ

Θα είναι εκεί 

Θα βρεθείτε 

Αλήθεια είπε

Ο ήλιος δεν είναι για να τον αγγίξεις 

Είναι για να σε αγγίξει αυτός 

Στην ψυχή 

Στην καρδιά 

Είναι δικά σου τα φτερά 

Δεν τα χρωστάς σε κανένα 

Κανείς δεν μπορεί να στα πάρει 

Χρησιμοποίησε τα για το ταξίδι 

Προχώρα οριζόντια, όχι κάθετα 

Μπροστά ή Δίπλα 

Κοίτα..

 

Ο ήλιος σε αγαπά 

Δεν σε αρνήθηκε 

Όπως αγαπά τον κόσμο 

Είναι κακό; 

Mην τον αρνηθείς γι'αυτό 

Θα είναι εγωιστικό 

Χαζό 

Να είσαι κάποια που πιστεύει

στο φως και τη θέρμη του

που σε συνοδεύει

Γυναίκες (όμορφες)

Έχω δει γυναίκα όμορφη..

με άσπρα ρούχα και κόκκινο κραγιόν

με μαύρα ρούχα και κόκκινο κραγιόν

(και με άσπρα και με μαύρα ρούχα χωρίς κραγιόν)

γυμνή σε παραλία με ένα πράσινο μενταγιόν

με μαύρα εσώρουχα σε βελούδινη καρέκλα ξενοδοχείου

με πολύχρωμα εσώρουχα και αστείες γκριμάτσες σπίτι 

με γκρι ζιβάγκο και κόκκινα μαλλιά να πηγαίνει για χορό

με φόρεμα ανοιχτό και στο ντεκολτέ του σταυρό 

με φούτερ και μαλλί ατημέλητο

με φόρεμα στην κουζίνα 

με φόρμα στο κλαμπ

με ξυρισμένα μαλλιά

με τατουάζ και ρούχα αθλητικά 

με άσπρο σακάκι

με ροζ φόρεμα

(με κόκκινο, με λουλουδάτο, με μαύρο)

να κρατάει μωρό 

να κρατάει ντοσιέ 

να καθρεφτίζεται στην κλειστή τηλεόραση να διαβάζει βιβλίο

να χορεύει πάνω σε τραπέζι για κείνη αντί τον κόσμο 

να ετοιμάζει πρωινό για όσους θεωρεί οικογένεια 

να καπνίζει στο σκοτάδι

να χαμογελά με δακρυσμένα μάτια

να χαμογελά σε τρυφερό ερωτικό μήνυμα

να τραγουδάει με ψυχή (και με όραμα)

να αγκαλιάζει μια κιθάρα 

να φωτίζεται μέσα από τα παντζούρια σε παλιό καθρέφτη το γυμνό σώμα της

να γελά που αντιμετώπισε μια ατυχία

να γελά που έφυγε από την βία 

να ξε-σπάει για την κακοποίηση 

Όλες αυτές τις γυναίκες τις είδα, μια φορά ή παραπάνω.

Κάποιες από αυτές τις γυναίκες έχω υπάρξει και εγώ.

Άλλες όχι.

Τις έφερα απόψε στο μυαλό

γιατί θέλω να ευχηθώ..

Να είμαστε καλά.

Να αγαπάμε.

Να μας αγαπάμε.

Και να αγαπιόμαστε.

Γιατί το αξίζουμε όλες. 

*Γραμμένο μεταξύ της 6ης και 7ης γυναικοκτονίας του 2021

Πανδώρα

Η Πανδώρα άνοιξε το κουτί.

Γιατί έπρεπε να ξέρει - κι αυτή.

Δεν μπορούσε μόνο να ακούει, να βλέπει, να ζηλεύει.

Να ανυπομονεί

και να της λένε πως είναι νωρίς,

πως έχει χρόνο να πληγωθεί.

Φαίνεται ωραίο το κουτί.

Ένιωθε πως υστερεί.

Όταν το άνοιξε,

στην αρχή,

ένιωσε ηρεμία,

μια σιγή,

μια ανακούφιση,

ένα τίποτα.

Αόρατα τα δεινά 

που ξεχύθηκαν στον κόσμο της.

Δηλητηριώδη αέρια,

στα χαμηλά,

που δρουν αργά,

μέχρι να πάρουν φωτιά,

να την πνίξουν οι καπνοί,

η ασφυξία ξαφνική,

μόνιμο βάρος στα πνευμόνια μετά.

Κάτι έσπασε,

κάτι ράγισε μέσα της.

Οι ήχοι δεν ακούστηκαν.

Η μόνωση έγινε περηφάνεια.

Ξέχασε πως δεν ήταν έτσι από πάντα. 

Πείστηκε 

πως ο κόσμος δεν υπήρξε ποτέ

όπως τον νόμισε.

Ο,τι ονειρευόταν δεν υπάρχει.

Υπάρχει μόνο ο,τι δεν έβλεπε.

Μια ελπίδα μικρή

πιστεύει πως κάπου υπάρχει.

Κάπου κρύβεται

και δεν την βλέπει.

Κάπου την περιμένει.

Κάπου αλλού.

Αμφισβητεί αν είναι αρκετή.

Κάτι μικρό και φωτεινό.

Σημαντικό, μα όχι πολύ. 

Κάτι σαν τις φωνές που της μιλούν το βράδυ. 

Αυτές που ακόμα δεν την έχουν αγκαλιάσει.

Από αυτές που περιμένει μια λύση.

Ή, πια λιγότερο αισιόδοξη, 

μια σπιθαμή σε αυτή τη γη,

να ξαποσταίνει και να παίρνει δύναμη.

Ή, πιο ολιγαρκής ακόμα,

να ανταλλάζει ενέργεια

αντί να δίνει μόνο ή να ζητά.

Τι τα 'θελε η Πανδώρα

να μπλέκει με εφιάλτες κι όνειρα;

Να μη μπορεί να τα ξεχωρίσει.

Να νομίζει πως είναι σταθερά.

Με σχέσεις σχετικές

κι ανθρώπους σύννεφα που γίνονται σκιές. 

Να αναρωτιέται για πάντα

για κάθε φορά

αν είναι ο θύτης ή το θύμα. 

Θυμάμαι και αγαπώ..

Ένα κύκλο. 

Ένα κήπο. 

Στο χορτάρι και στα αστέρια. 

Πώς ενώθηκαν τα χέρια.

Πώς ανοίξαν οι καρδιές.

Μοιάζει σαν να ήταν χθες.

Από εκείνες τις βραδιές 

που το θαύμα βρέθηκε στα απλά. 

Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά.

Χοροί 

Ψίθυροι 

Γέλια 

Τρέλα

Δάκρια

Εκεί στου ονείρού μας την άκρια.

Εκεί που το τέλος είναι η αρχή. 

Εκεί, μέσα στην ψυχή. 

Όχι μόνο ανάμνηση, 

μα έμπνευση. 

Εσύ

και τα άλλα παιδιά. 

Πιστέψαμε στη μαγεία,

στον άνθρωπο,

στον κόσμο

και στον δικό μας χρόνο.

Μην φοβηθείς, λοιπόν, το μακριά

γιατί η αλήθεια δεν ξεχνά. 

Αρκετή

Είναι από αυτές 

τις στιγμές 

που νιώθω χαζή 

αλλά ανακουφισμένη. 

Βρέθηκε κάποιος να μου πει

πως είμαι αρκετή. 

Πως η ζωή είναι πιο απλή 

από όσο έχω φοβηθεί

και πιο περιπλοκη 

από όσο μπορώ να ελέγξω,

να πάρω την ευθύνη. 

Φτάνει να προσπαθώ,

και να με νοιάζει. 

Κι ας μην μπορώ,

και ας μην ξέρω. 

Δεν θέλει να πω, 

θέλει να κάνω. 

Να κάνω ο, τι θέλω, 

όχι να θέλω. 

Το περιστέρι και το φεγγάρι

Ήταν κάποτε ένα φεγγάρι και ένα περιστέρι.
Το περιστέρι κοίταζε το φεγγάρι λαμπερό
και ήθελε να πάει σε αυτό.

Ρώτησε μια κουκουβάγια λοιπόν,
που γνώριζε τα μυστικά των μαγισσών,
κι αυτή του είπε πως αν απλώνε τα λευκά φτερά του
κάθετα στο δρόμο του φεγγαριού
σε μια γραμμή
και προσπαθούσε έτσι να πετάξει,
το ίδιο το φως του θα το τραβούσε εκεί.

Περιμένοντας μια νύχτα με πανσέληνο,
το περιστέρι είδε σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο
πως είχε φτάσει ήδη στο φεγγάρι.
Για μια στιγμή το ένιωσε αρκετό αυτό.
Αρκεί να μπορούσε να ξανακοιμηθεί,
να κοιμάται για πάντα,
κι έτσι θα ήταν ευτυχισμένο.

Όμως άκουσε μια φωνή να το αμφισβητεί:
Τέτοια είναι η αγάπη σου;
Τόση είναι η δύναμη σου;
Αυτό ήταν;
Όχι, δεν είναι έτσι.

Το περιστέρι πέταξε πολύ,

και εκεί που ετοιμαζόταν να παραιτηθεί, 

βρέθηκε ξαφνικά να τα έχει καταφέρει 

να φτάσει στο φεγγάρι.

Όμως εκεί το κυρίευσε απογοήτευση.
Το φεγγάρι ήταν ξερό, ήταν παγωμένο κι έρημο.
Ένιωσε μοναξιά.
Του έλειπαν όσοι είχε αφήσει πίσω,
μια αγκαλιά, μια φωλιά,
κάποιος να το ακούσει,
κάποιος να του μιλήσει.

Πώς θα μπορούσε εκεί να ζήσει;
Θέλησε να γυρίσει.

Το φεγγάρι είναι στόχος.
Το φεγγάρι δεν είναι άνθρωπος.
Αλλά κι οι άνθρωποι είναι στόχοι.
Κι αν τους κατακτήσεις;
Θα φύγεις ή θα μείνεις;
Κι αν το θελήσεις,
θα καταφέρεις να τους κρατήσεις;
Τι θα κτίσεις;
Τι είσαι διατεθειμένος για αυτούς να αφήσεις;

Ο άνθρωπος πάτησε (σ)το φεγγάρι.
Κι έπειτα μόνο αποτυπώματα και μια σημαία.
Εγωισμός που κρύβεται στα όνειρα!

Και γιατί όχι;
Τα όνειρά μας μας ανήκουν.
Ή μήπως όχι;
Μήπως ανήκουμε εμείς στα όνειρά μας;

Ος: αρχή και βήμα
για άλματα και για βουτιές

στην παραγνωρισμένη μου σκέψη 

και άγνωστη ψυχή. 

Κλεμμένα και χρωστούμενα (της στιγμής)

Πόσα χαμόγελα σου χρωστάω;

Πόσα όνειρα;

Πόσα όμορφα λόγια σου πήρα;

Και πόσα δάκρια κρυφά να σου ‘χω δώσει;

Αυτά τα χαμόγελά σου που κλέβω.

Αυτά τα χαμόγελα μου που κλέβεις.

Αυτά που δε λες.

Το πόσο πονάς για να με γιατρεύεις.

Τι να σου δώσω;

Τι να σου ανταποδώσω;

Αφού κι η ίδια 

δεν καταλαβαίνω

να εκτιμήσω

ο,τι παίρνω από σένα.

Μακάρι να μπορούσα να σου πω..

Μακάρι.. Δεν ξέρω. Μακάρι να ‘ξερα. 

Μακάρι να ‘ξερα να στο πω..

Δεν ξέρω ποιον απ' τους δυο μας τιμωρώ.

Από ποιον στερώ τι.

Ποια αξία εκτιμώ.

Ποιος ήξερε καλύτερα από την αρχή.

Πώς αντέχεις;

Θα ήθελα να σε βλέπω

συνέχεια χαμογελαστό,

και δεν καταλαβαίνω 

ότι το χαμόγελο που μου δημιουργείς 

το πληρώνεις εσύ.

Λες τόσα όμορφα πράγματα

και δεν μιλάς για ο, τι σε στενοχωρεί.

Ενώ δεν θέλω να σε έχω, 

φοβάμαι μη σε χάσω.

Είμαι εγωίστρια.

Θέλω να χαμογελάς 

για να μπορώ να χαμογελάω κι εγώ.

Αυτό δεν είναι εγωιστικό;

Ας είναι τα όνειρά μας για καλοκαίρια

να μην πνιγούν στη θάλασσα.

Ας είναι να μπορέσω 

μια στιγμή 

να φιλήσω

σε αυτά τα χείλια

όλα τα λόγια που έχω ακούσει.

Θέλω τόσο πολύ να.. Θέλω αρκετά 

να σε αγκαλιάσω,

να σε σκουντήσω,

να σε αγγίξω,

με οποιοδήποτε τρόπο.

Δεν χρειάζεται καν να μου τραγουδάς.

Αρκεί να χαμογελάς.

Έχουμε ζήσει μέσα από τα τραγούδια.

Ξεγυμνώνουμε τις ψυχές μας, 

ανεξάρτητα από τα σώματα.

Το σώμα σου δεν ξέρω αν θέλω να το ξεγυμνώσω.

Θα ήθελα πάντως να το νιώσω.

Ας μου επιτραπεί

να χάσω 

τον έλεγχο

μια στιγμή.

Και να χάψω

ένα παραμύθι,

για όσο κρατήσει.

Σαμ πως κι αυτοί 

που περιμένουν μια ευτυχία αιώνια

έχουν καμια βεβαιότητα.

Ξέρουν κάτι περισσότερο;

Χαμογέλα για μένα.

Δεν είχα ιδέα τι σου κοστίζει.

Όπως και ούτε

ξέρω ακριβώς το πόσο αξίζει.

Δεν το συνειδητοποιώ.

Δεν θέλω να σ' έχω 

και δεν θέλω να σε χάσω.

Μορφές

Στα σκοτάδια.

Αναμνήσεων σημάδια.

Αλλού πια.

Καλούπια 

Μορφών 

από το παρελθόν.

Θολών.

Γκρίζων.

Μυστικών.

Ξεχασμένα,

θα 'λεγα,

θα 'θελα να πω.

Να το πιστέψω κι εγώ.

Μορφές άμορφες.

Άμα 'ρθεις.

Και άμα θες.

Δεν τις κάλεσε κανείς.

Μόνο η νύχτα 

σε κάνει να νομίζεις πως συγχωρείς.

Και μπορεί

να ανοίξει το στήθος σου.

Βάρη να αφήσει

ή βάρη να δεχτεί.

Να πνιγεί

ή να αναστήσει

ο,τι το σκότωσε 

κι ο,τι το έκανε να ζήσει.

Βάρη

αλλά από κάτι που πια δεν υπάρχει.

Δεν ξέρω καν από τι.

Δεν είναι καν μία η μορφή.

Στοιχειώνουν τον ύπνο μου

μα όχι τα όνειρά μου.

Δεν μπορούν να 

είναι ποτέ ξανά

αρκετά κοντά μου.

Ζωές που δεν μ' ανήκουν.

Μα μαθαίνω από αυτές στιγμές.

Η νοσταλγία πονά πιο πολύ

όταν αυτά που σου λείπουνε είναι άγνωστα.

Όταν όλα έχουν αλλάξει

κι εσύ έχεις αντέξει

και φτιάξει

τη δική σου ζωή.

Να μη χωράει ο,τι έχει ήδη 

περάσει κι αφήσει και μείνει πίσω.

Μα εμφανίζεται τα βράδια αόριστα.

Αναίτια.

Δεν είναι κανενός η μορφή.

Δεν είναι καν καλή.

Δεν είναι καν κακή.

Είναι απλά ένα περίγραμμα

Ή πολλά.

Δεν ξέρω τι ζητούν.

Ή αν εγώ τα ζήτησα να 'ρθουν.

Στα όνειρά μου θέλω να δω το μέλλον μου.

Αλλά πριν κοιμηθώ βλέπω το παρελθόν μου.

Παρατάσσονται σαν στρατιώτες 

μπροστά σε κλειστές πόρτες.

Στα μάτια που κλείνουν.

Μα τρυπώνουν ξανά.

Στου μυαλού μου τις βόλτες.

Δεν τις βλέπω καν.

Απλά τις νιώθω να με κοιταν.

Αν το σκέφτομαι αυτό θα τρομάξω.

Ενώ δεν είναι τίποτα εδώ.

Ούτε εκεί.

Τις μορφές,

για τις οποίες ξεκίνησα να μιλώ,

μόνο αν σταματήσω καλύτερα θα τις δω.

Ελπίζω να μην με τρομάξουν.

Ελπίζω να ονειρευτώ όμορφα πράγματα.

-Πες στις μορφές τι θες-

Να γίνουν καπνός από αρωματικό κερί.

Κι όχι από σκόνη, ή κάρβουνο, που καίει,

ή από άγνωστη πηγή.

Αρωματικό κερί της μνήμης.

Με όσα αφήνεις

Και με όσα πάντα

θα έχεις μέσα σου, βαθιά.

Και θα 'ρχονται τα βράδια.

Αόριστα.

Άρωμα της μνήμης.

Από αυτά που δεν σ' αφήνουν κι ας τα αφήνεις.

Δι-αίσθηση

Κάθε φορά που σε κοιτάζω
ανακαλύπτω μια ομορφιά σου διαφορετική.
Θα στο εκφράσω,
μα πάντα λιγότερο από όσο το ζω.
Δεν είναι η τελειότητα
που μας ενώνει μα η ιδιαιτερότητα.
Θέλω και μπορώ
να σε αγκαλιάζω συχνά με κάθε τρόπο.
Να είμαι κοντά σου
όπως ένιωσα πως είμαι από την αρχή.
Να σε μάθω καλύτερα
αφού σε ξέρω από την πρώτη στιγμή.
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί,
δεν μπορώ να ορίσω με ποιο τρόπο.
Δεν θα είχα τι να πω σε όσους μας βλέπουν
αν ρωτήσουν.
Αλλά δεν ρωτάνε.
Ας υποθέσουν.
Δεν ρωτάω και δεν υποθέτω.
Όσο είμαστε μαζί μου φτάνει αυτό.
Μου φτάνει και θέλω κι άλλο.
Είναι παράξενο, αν το σκεφτώ.
Όμως δε φταίω, και δεν φταις.
Το νιώθουμε κι οι δυο.
Το ξέρουμε κι οι δυο.
Γιατί κολλήσαμε έτσι εύκολα,
έτσι φυσικά.
Α' πληθυντικό,
ούτε μου κόλλησες,
ούτε σου κόλλησα εγώ.
Δεν υπάρχει ενόχληση
που μπορεί να φοβηθούμε,
υπάρχει η ανάγκη
που δε μπορούμε να υπερβούμε.
Αγάπη, τρυφερότητα, εμπιστοσύνη, επικοινωνία,
σε συνεχή, χωρίς λογαριασμό, συναλλαγή,
σε σύνδεση, αναιτιολόγητη, αχόρταγη.
Τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα άγγιγματα
γνώριμα, φυσικά, καθησυχαστικά, απαραίτητα.
Σε ψάχνω και με ψάχνεις.
Σε βρίσκω και με βρίσκεις.
Έρχομαι εκεί, έρχεσαι εδώ.
Σε περιμένω, με περιμένεις.
Μέχρι να ενωθούμε ξανά
με συντονισμένη ενέργεια.
Πριν νιώσω πως σε έχω
δεν φοβόμουν να σε χάσω.
Πριν νιώσω πως με συμπληρώνεις
δεν φοβόμουν πως κάτι θα μου πάρεις.
Μέχρι τώρα,
σε διαφορετικά που ένιωσα ίδια,
υποψιαζόμουν να του δώσω όνομα.
Μα τώρα δεν μπορώ.
Γιατί αν τολμήσω,
θα αλλάξω.
Και πιθανο-λογικά
κάτι περισσότερο δεν θα αποχτήσω,
μόνο θα χάσεις και θα (σε) χάσω.
Έχει αξία πολυτιμότερη,
και το 'χω πλέον καταλάβει,
να μην θυσιάζω ανθρώπους,
για να ζήσω εμπειρίες συμβατικές,
όταν συνδεόμαστε με ανεξήγητους τρόπους
και μοιραζόμαστε συμπαντικές στιγμές.
Σε θέλω-και σε έχω.
Δεν ξέρω πώς.

Κάποιος κάποτε

Κάποιος κάποτε θα δει και θα καταλάβει.

Θα ακούσει όσα ουρλιάζουν μέσα από χείλια ανέκφραστα.

Θα νιώσει τα ανεπαίσθητα. 

Θα αγκαλιάσει τη μοναξιά μου/ την ψυχή μου.

Θα της δώσει χώρο να ανασάνει, ήρεμα πια,

κι ένα χτύπο καρδιάς για να συντονιστεί.

Θα με παρηγορήσει χωρίς λόγια. 

Θα με φιλήσει ενώ έχω ξυπνήσει.

Θα του κάνω χώρο στο κρεβάτι.

Θα τον εμπιστευτώ, όχι από ανάγκη αλλά από επιλογή.

Θα με εκτιμήσει, όχι σαν έργο μα σαν διαδικασία.

Θα μ' αγαπήσει, χωρίς να το πει, μα θα το ξέρω.

Θα τον πιστέψω, χωρίς να τον ρωτήσω.

Θα με πιστέψει, χωρίς να περιμένει κάτι να απο-δείξω.

Θα με θέλει, χωρίς παρελθόν ή μέλλον, για το παρόν.

Θα είναι παρόν. 

Θα είμαι παρούσα. 

Θα κάνω είμαι όσα ποτέ δεν μπορούσα. 

Θα είμαι για 'μένα.

Θα με θέλει για 'μένα.

Θα τολμώ να υπάρχω ανεξάρτητα.

Θα είναι δίπλα και γύρω κι εκεί κι εδώ. 

Θα είναι ζωή. 

Ελεύθερη και αληθινή. 

Θα μπορούμε να υπάρχουμε μαζί. 

Θα αξίζει.

Χωρίς τιμή στη στιγμή.

Αισθήσεις της αγάπης

Η αγάπη έχει γεύση γλυκιά.
Όχι λιγουριάρικη.
Κάθε μπουκιά της σε χορταίνει, σε ικανοποιεί
αλλά πάντα μπορείς και θέλεις κι άλλη μια.

Η αγάπη έχει αφή απαλή.
Σαν χάδι, σαν αγκαλιά, σαν ύφασμα που σε τυλίγει.
Ορίζει την ύπαρξή σου
μέσα από την επαφή σου με κάποιον άλλο, με τον κόσμο.

Η αγάπη έχει θερμοκρασία ευχάριστη.
Σε ζεσταίνει στο κρύο,
σε δροσίζει στη ζέστη.
Σαν νερό που λούζεσαι μ' αυτό.

Η αγάπη έχει τον ήχο μιας φωνής.
Που νανουρίζει και που καλημερίζει.
Που λέει "Καλωσήρθες" και "Να προσέχεις".
Που λέει το όνομά σου, αλλιώς.

Η αγάπη έχει άρωμα προσωπικό
και ταυτόχρονα απροσδιόριστο.
Της μνήμης και της στιγμής.
Της στιγμής που γίνεται μνήμη.
Μιας επιδερμίδας, φρεσκοπλυμένης ή ιδρωμένης.
Ενός τόπου, ενός φαγητού, ενός δώρου,
ενός λουλουδιού, ενός κεριού, μιας μπλούζας.

Η αγάπη δεν έχει μορφή.
Παίρνει τα πρόσωπα ανθρώπων και στιγμών.
Μα είναι κάτι πάνω από αυτά.
Μια αίσθηση ή ένα συν-αίσθημα μάλλον
που διαρρέει τους ανθρώπους και τις στιγμές.

Η αγάπη είναι φως λευκό.
Ούτε ψυχρό, ούτε θερμό.
Δεν είναι της ανάκρισης.
Δεν είναι του προβολέα.
Είναι το φως ενός παραδείσου,
που ούτε άφησες, ούτε θα φτάσεις.
Ενός παραδείσου που απλά υπάρχει,
και βλέπουν πότε ανοιχτά, πότε κλειστά τα μάτια σου.

Η αγάπη είναι κάτι που σε γεμίζει, σε συνδέει και σε ηρεμεί.

Ενώ κοιμόμουν

Κείμενο για αυτό δεν έχω γράψει,
γιατί δεν το έχω ξαναζήσει.

Μια νεράιδα διέκοψε το λήθαργο της πραγματικότητάς μου.

Με πήρε από το χέρι βιαστικά,

αλλά κι ανάλαφρα.

Νόμιζα πως κινούνταν περίεργα

επειδή απλά εκείνη είναι νεράιδα.

Δεν φαντάστηκα στιγμή

τι ετοιμαζόταν να συμβεί.

Τι είχαν ετοιμάσει για 'μενα άλλοι που με βλέπουν ξεχωριστή.

Είχα σχεδόν ενοχληθεί.

Σκεφτόμουν "Πού με πάνε;"

Κι από μένα τι ζητάνε;

Ένα στρωμμένο μονοπάτι, νήμα, χαλί.

Για μένα; Γιατί;

Αφού έχω ξαναπάει εκεί που οδηγεί.

Ή μήπως όχι;

Είναι ένα δωμάτιο με κολώνες,

είναι μια πλατεία με αγάλματα,

είναι ένα δάσος γεμάτο δέντρα,

είναι ένας κήπος με λουλούδια,

που με κοιτάνε να τα κοιτάζω απορημένα.

Κάτι έχασα; Άργησα;

Τι να κάνω; Τι δεν έκανα;

Τι μου ζητάνε;

Κι όμως δεν θέλουν να ζητήσουν.

Θέλουν μόνο να μου δώσουν.

Αρχίζουν να μιλάνε σοβαρά.

Δεν τα καταλαβαίνω αρχικά.

Μα,
είναι λόγια δικά μου αυτά! 

Κάποιου εαυτού μου.

Δεν τα έκλεψαν,

τα δέχτηκαν.

Τα φιλοξενούν μέσα τους

και κάνουν τα στόματα

και τα σώματα

τους πομπούς.

Ακούγονται διαφορετικά.

Δεν είναι δικά μου πια,

δεν είναι δικά τους,

τα κάνουν δικά μας.

Μου χαμογελάνε

και δακρίζω.

Του ονείρου μου το υλικό

το πολλαπλασίασαν, το εμπλουτίσαν

κι ένα καινούργιο όνειρο για μένα δημιούργησαν.

Που το ζούμε όλοι μαζί.

Ξυπνητοί.

Και μου δείχνει πως ο, τι ο χρόνος παίρνει,

δεν χάνεται,  το μεταμορφώνει.

Γράμμα

Ένα κομμάτι που ταξιδεύει στο χώρο 

και αντέχει στο χρόνο.

Όχι απλά ένα κομμάτι χαρτί.

Ένα κομμάτι από εαυτό, από ψυχή, από ζωή. 

Μεταφέρει το χρόνο στο χώρο. 

Μία στιγμή.

Κουβαλάει λέξεις, συναισθήματα, 
εμπειρίες, όνειρα.

Είναι εκεί. 

Στης καρδιάς τη φωτιά, 
στων ματιών τη βροχή.

Ευχαριστήρια

στην Α

την Μ και τον Α

& σε όλους όσους δεν τα έστειλα ποτέ

Στο στήθος

Στήθος γυναικείο.. Σε αυτό..
Βρίσκει το μωρό τροφή - και ας πονά η μαμά καμιά φορά.
Βρίσκει το παιδί παρηγοριά,  ο άνθρωπος σε κάθε ηλικία.
Βρίσκει αλλά και δίνει  ο άντρας ηδονή.
Γάλα, δάκρυ, σάλιο είναι ποτισμένο.
Η γυναίκα το προσφέρει σαν δώρο πρόθυμη
και σαν καταφύγιο σε όποιον χρειαστεί.
Παίρνει ευχαρίστηση με το να δίνει ζωή.

Βάζει στο στήθος της 

και βάζει στην καρδιά της.  

Κάθε που πέφτει πάνω του μια ανάσα
γίνεται ένα με το δικό της πνεύμονα.

Απορροφά μα και εκπέμπει κάθε συναίσθημα.
Ένα αυλάκι είναι που, με ο, τι κανείς  του σπείρει,

ανθίζει, ευωδιάζει και καρπίζει.

Όπως τα χέρια, έτσι έχουν προοριστεί και τα γυναικεία στήθη 

για να αγκαλιάζουν με στοργή μα και να αντέχουν βάρη.

Δεν είναι η μορφή του αλλά το ήθος που μετράει,

όσα το στήθος κουβαλάει.

"Επιστήθιος" κι "αποστήθιση" δείχνουν την ένωση.

Αγάπη στην πράξη

Ξέρεις πως υπάρχουν αστέρια.
Άλλο όμως είναι να έχεις ένα μες στα δικά σου χέρια.

Ξέρεις πως κάποιος είναι όμορφος.
Άλλο όμως να περιποιείται για σένα,
κι άλλη ομορφιά όταν σου χαμογελάει Καλημέρα.

Ξέρεις πως κάποιος έχει καλή καρδιά.
Άλλο όμως να χαρίζει από αυτή κομμάτια,
να δίνει τα πάντα, με μόνο αντάλλαγμα των άλλων την χαρά.

Ξέρεις πως κάποιος σε νοιάζεται και σε αγαπάει.
Άλλο όμως είναι να σε φροντίζει όταν δεν μπορείς εσύ,
να σε σκεπάζει και να σε παίρνει αγκαλιά για να σε κοιμίσει.

Ξέρεις πως κάποιος σε επιθυμεί.
Άλλο όμως είναι να τον βλέπεις να σε κοιτάζει,
να τον ακούς να σε θαυμάζει και με το φιλί να θέλει να σε καταπιεί.

Ξέρεις πως είναι για εσένα ευτυχία και τύχη.
Πώς να το εκφράσεις όμως χωρίς υπερβολή αλλά και να αρκεί;

Φλερτάρεις με τον Έρωτα
και δεν ξέρεις τι φοβάσαι πιο πολύ,
να σε απορρίψει ή να σε αποδεχθεί.

Αποχρώσεις αγάπης

Στίχοι που μου ψιθύρισε μυστικά μια μουσική ,  
κατευθείαν στην ψυχή, 
ή ίσως τους έβγαλε από εκεί. 


Τραγουδάω για τα όνειρα μου
που κρατάνε τον ουρανό.
Τα όνειρα μου και τα όνειρα σου
γεννάνε το αύριο.
Μας πάνε μπροστά,
μας πάνε ψηλά.

Από το παράθυρο της καρδίας μου
σαν πουλί η αγάπη πετά.
Ψάχνει για να βρει τη φωλιά του,
που είναι στη δική σου καρδιά.


Όσα έδεναν τα φτερά μου,
κι έμενα κάτω γι' αυτά,
δεν με κρατάνε πια.
Φτάνω όπου με οδηγάει το φως της ματιάς σου.
Κανένα εμπόδιο μπροστά.
Φτάνω όπου φυσά η πνοή σου, σιγά, απαλά.
Παίρνω δύναμη από τα φιλιά.

"Μάζες θερμών αερίων"

ή "Μια νυχτερινή ιστορία"

Ήταν μια μάγισσα.
Ντυμένη με όλα τα χρώματα της νύχτας,
στολισμένη με μυστήρια, φορτωμένη με μυστικά.
Με βλέμμα αθώο, μες στο χαμόγελό της όμως πονηριά.
Δεν ήξερε, δεν ένιωθε αν είχε σώμα.
Έμοιαζε σαν σκιά που τριγυρνά διακριτικά.
Σαν κρύα πνοή αέρα που σε ανατριχιάζει ξαφνικά.
Σαν σκέψη που μια σε χαϊδεύει και μια σε στοιχειώνει. 
Περπατούσε στο δάσος ξυπόλυτη και μόνη.
Πίστευε, χωρίς να το δείχνει, πως είναι δυνατή.
Ο,τι φοβόταν λέει νόμιζε το είχε ήδη δει.
Ο,τι ήταν να έρθει δεν την είχε βρει.

Ήταν ένας ιππότης.
Είχε κρύψει σε μια μεγάλη, βαριά και σκληρή πανοπλία
την εύθραυστη καρδιά του, την τρυφερότητα και την ευαισθησία.
Σε μάχες επικίνδυνες έτρεχε πρώτος κι ήταν συχνά ο ίδιος ο φόβος.
Γινόταν σκληρός για να υπερασπιστεί αυτά που θεωρούσε άξια
και πολεμούσε σε όλους ενάντια, ανθρώπους και τέρατα.
Έμοιαζε άγριος γιατί ήθελε να είναι προστατευμένος.
Είχε μεγάλη δύναμη σωματική, μα και εσωτερική.
Δεν άφηνε να φανεί, αλλά στη ματιά ήταν παιδί.
Ο,τι άσχημα είχε δει, όσα κακά τον είχαν βρει
σκεφτόταν ανεξέλεγκτα σε ανύποπτη στιγμή.
Γέμιζε τότε η πανοπλία και τον έπνιγε,
αλλά και πιο πολύ την ήθελε.

Το έκανε η μοίρα να συναντηθεί η μάγισσα με τον ιππότη.
Κάτι τους έφερε απότομα κοντά, κι ήταν σαν να γνωρίζονται από πάντα.
Αυτή ο άνεμος κι αυτός ο βράχος ήταν από τα ίδια υλικά.
Διείσδυσε αυτή μέσα από την  πανοπλία του,
κατάφερε αυτός να την αρπάξει και να την κρατήσει,
τι έγινε πρώτα κανείς δεν ξέρει.

 
Βρέθηκαν μαζί ένα βράδυ φωτισμένο από το σκοτάδι
και με μουσική που συνέθετε η σιωπή.
Τυλίχθηκε πάνω του και ενώθηκε με το στόμα του.
Γεύτηκε κάθε ανάσα και αναστεναγμό του.
Έκλεψε μέσα από τα χείλη την ψυχή του.
Το σώμα της όμως δεσμεύτηκε από το σώμα του.
Ένιωθε το άγγιγμά του με κάθε αίσθηση, ακόμα κι αν αυτό είχε περάσει.
Δεν μπορούσε να φύγει μακριά του.
Αν απομακρυνόταν μια στιγμή ένιωθε την έλλειψη.
Το δέρμα της και όλη της η ύλη τον ζητούσε με μια απίστευτη δύναμη.

Κουλουριάστηκε στη γη κουρασμένη από όλο το βάρος να είναι υπαρκτή.
Εκείνος έκανε κάποια βήματα αδειασμένος και γεμάτος ταυτόχρονα.
Τον είδε να στέκεται με μάτια χαμένα και πόδια ελαφρά.
Έσκυψε και την σήκωσε στα χέρια.
Είχε βγάλει στην πλάτη φτερά.
Την πήρε μαζί του ψηλά, στα σύννεφα και στα αστέρια.

Λίγο πριν φτάσουν στο φεγγάρι, ήρθε η μέρα. 
Όπως αυτό ξεθωριάζει, άρχισε η δική τους πτώση.
Πτώση καθολική μα ομαλή.

Προσγειώθηκαν απαλά στην Κόλαση.
Εκεί που τους ταιριάζει.
Ήταν οικεία.
Ήταν ωραία.
Και θαύμαζαν όλοι οι αμαρτωλοί στα χρονικά
τη μαγεία που ενώνει το φως με τη φωτιά.

Όλα

Όλα μαγικά 

και όλα αληθινά.
 

Πριν λίγο καιρό δεν σε ήξερα.

Δεν ήξερα 

πως είσαι όλα όσα ήθελα.

Το μόνο που ξέρω, 

ότι με κάνεις να νιώθω.

Νιώθω άνετα κι όμορφα 

και τύχερη κι ευτυχισμένη. 

Μπορείς, αποδεδειγμένα, 

να αντιστρέψεις τη χειρότερη μέρα.

Έχεις όλα τα χαρίσματα 

και εγώ έχω εσένα. 

Είσαι εκεί και με στηρίζεις 

χωρίς να με περιορίζεις.

Συνεχίζεις 

να με εκπλήσεις, 

εντυπωσιάζεις, 

κερδίζεις.

Ηρεμία

ξαφνικά

σήμερα

πια

Ο ήλιος δεν τυφλώνει.

Τα σύννεφα δεν είναι μελαγχολικά.

Δεν με τρομάζει το σκοτάδι.

Δεν με ανησυχεί η σιωπή.

Έχω εσένα,

κι ας μην είσαι εκεί.

Νιώθω προστατευμένη και ήρεμη.

Η αγκαλιά σου με έχει ντύσει με αγάπη.

Το χάδι σου είναι το ομορφότερο ρούχο που έχω φορέσει.