Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

Κάποιος να μας σώσει

Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.

Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.

Μας έχουν μάθει ότι 

Οι καλοί νικάνε στο τέλος.

Θα παίρνουμε 

πάντα ο,τι θέλουμε 

αρκεί να είμαστε καλό παιδί.

Αν δεν ζητάμε,  μόνο περιμένουμε 

κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.

Ή ο,τι μπορεί.

Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.

Πρέπει να μπορεί τα πάντα.

Είναι ο ήρωάς μας.

Κι εμείς τι είμαστε; 

Τα θύματα.

Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.

Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.

Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.

Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση; 

Πάντα διαθέσιμος στον πύργο 

θα ήταν υπηρέτης,

φυλακισμένος κι αυτός.

Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;

Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι

αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.

Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του; 

Κι αν έρθει να σε σώσει,  είσαι υποχρεωμένη να πας;

Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;

Τι έκανε αυτός έξω; 

Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;

Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.

Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.

Κι επειδή βρεθήκατε 

πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;

Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.

Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.

Επιστροφή στα παραμύθια

Κάτι ψίχουλα του Κοντορεβυθούλη

με γυρνούν να βρω τον δρόμο 

της ψυχής μου πίσω στο παραμύθι.

Κάτι απλές λέξεις φωτεινές 

σαν αστέρια μες στη νύχτα 

υπόσχονται ευχές 

να βγουν αληθινές.

Ομορφιά και καλοσύνη,

τρυφερότητα κι αγάπη

παιχνίδι, περιπέτεια, θάρρος,

κομψός χορός, ειλικρινής ρομαντισμός.

Ομαλά ο χρόνος περνά

και χάνεται στα κείμενα

που δεν γράφτηκαν ακόμα.

Να ξέρω, να νιώσω, το λογικό, το σωστό

πάνε να βάλουν τρικλοποδιά στη χαρά.

Ανυπομονησία για τον ήχο του ρολογιού στις 12.

Λαχτάρα για το δηλητηριασμένο μήλο.

Απεγνωσμένη αναζήτηση για το αδράχτι 

και το αγκάθι.

Ένα χαμόγελο κι ένα μυαλό σε επαφή, 

μια συμβατή ψυχή, δεν αρκεί;

Βιασύνη για το τέλος πριν να ζήσω την αρχή.

Να τον βγάλω λίγο ή πολλύ.

Πρίγκιπας να θελήσει να βρεθεί

κι εγώ να μην είμαι εκεί,

να λείπω γιατί το 'σκασα,

δεν πίστεψα ότι υπάρχει.

Που να σκάσω

το μαγικό μπαλόνι,

να λουστώ με χρυσόσκονη,

του ουράνιου τόξου όλα τα χρώματα,

να γεμίσω ζάχαρη 

και των λουλουδιών τα αρώματα..

Κι ας μην καθαρίζω μετά.

Δεν υπάρχει

Ξέρεις κάτι; 

Τα παραμύθια είναι βγαλμένα από την πραγματικότητα.

Αλλά η πραγματικότητα τα ξεπερνά.

Ακόμα και στα καλά.

Δεν υπάρχει η πιο όμορφη,

πιο έξυπνη και πιο καλή.

Υπάρχει αυτή 

που προσπαθεί

να γίνεται καλύτερη,

σε ο, τι κάνει,

να κάνει ο,τι μπορεί.

Υπάρχει αυτή 

που είναι ειλικρινής κι αυθόρμυτη.

Που δίνει ο, τι έχει.

Που έχει καλή πρόθεση.

Κι υπάρχει αυτός.

Όχι ο πρίγκιπας 

που θα την κερδίσει.

Ο άνθρωπος 

που θα την γνωρίσει,

θα την καταλάβει,

θα την εκτιμήσει,

θα την αποδεχτεί,

θα την αντέξει,

θα την αγαπήσει.

Η αγάπη είναι η μαγική δύναμη

που φέρνει-κρατά τους ανθρώπους κοντά,

που ομορφαίνει τον κόσμο.

Όχι εύκολα.

Αλλά πηγιαία.

Φυσικά. 

Δεν υπάρχει

"Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα".

Μα υπάρχει

"Θα είμαι κοντά σου στα δύσκολα ".

Γιατί νιώθεις το δάκρυ μου

και φέρνεις το γέλιο μου,

κι εγώ αντίστοιχα. 

Τώρα, ξέρω κάτι.

Άγνωστος πρίγκιπας

Γιατί 

ένας άγνωστος 

να έχει μεγαλύτερη σημασία 

στη ζωή κάποιας 

από οποιονδήποτε κι οτιδήποτε άλλο 

έχει γνωρίσει, 

έχει αγαπήσει 

κι έχει αγαπηθεί από αυτό(ν) ;

Γιατί πάγωσε ολόκληρος ο κόσμος 

της Ωραίας κοιμωμένης; 

Γιατί δεν έφταναν εφτά νάνοι 

να σώσουν τη Χιονάτη; 

Γιατί η Σταχτοπούτα να βασιστεί 

σε μαγεία με ημερομηνία λήξης; 

Γιατί η Μικρή γοργόνα να απαρνηθεί τον εαυτό της και τον κόσμο 

για να πλησιάσει έναν ξένο ; 

Γιατί η Πεντάμορφη να συμβιβαστεί σε μια φυλακή 

κι από τη λύπη(ση) και τύψεις να αγαπήσει ; 

Γιατί η Ιουλιέτα να αυτοκτονήσει 

για κάποιον που λίγες μέρες μόνο είχε γνωρίσει; 

Μήπως φταίει η εφηβεία; 

Κι αν δεν εμφανιστεί η αγάπη μέχρι τα 16, 

μέχρι τα 30 προλαβαίνεις 

να κρυφτείς να περιμένεις 

ή σε ταξίδι αναζήτησης να βγαίνεις; 

Και τι/ποιους/πόσους θα αναγκαστείς να θυσιάσεις; 

Παραμυθύματα

Πρίγκιπες, ιππότες, αλήτες και άλλοι, όλοι,

υπό σκέψεις και ιδέες ίσως φεμινιστικές

που των παραμυθιών σου είναι χαλαστές,

δείχνουν/φέρνουν υπό τη γυναίκα, εν τέλει.

Οι πρίγκιπες,

αν θεωρείσαι πριγκίπισσα κι εσύ,

είναι η υποχρέωση, το καθήκον,

το ταιριαστό, η σωστή επιλογή,

με βάση το παρελθόν σας και το μέλλον

και τις θέσεις σας στον κόσμο τις κοινωνικές.

Αν δεν είσαι πριγκίπισσα,

απέναντι στους πρίγκιπες,

νιώθεις κατωτερότητα,

μα κι ισχυρές φιλοδοξίες,

πρέπει να αποδείξεις πως αξίζεις,

να τους φτάσεις, να τους κρατήσεις,

είναι η τύχη

που σου αντιστοιχεί,

είναι η ευκαιρία

που δεν πρέπει να χάσεις,

για να σε κάνουν κάποια,

δίνεις τον εαυτό σου ως αντάλλαγμα,

σε πουλάς

στην καλύτερη τιμή που θα πιάσεις.

Οι ιππότες κάνουν τα πάντα για σένα,

ζουν (αντί) για 'σενα,

είσαι ανίκανη, αδύναμη, άπραγη, αδρανής,

περιμένεις να σωθείς,

φαινομενικά να υπηρετηθείς,

είσαι ο στόχος, το αποτέλεσμα,

άλλης μιας περιπέτειας η κατά-ληξη

και οφείλεις να δείχνεις ευγνωμοσύνη,

μόνη προϋπόθεση

να μη τους χαλάσεις τη διασκέδαση.

Οι αλήτες, είναι μόνοι τους, είναι αυτοί,

υπάρχουν για να βρίσκεστε σε αντιδιαστολή,

είσαι το καλό κορίτσι,

η λαίδη που θα χαλάσουν,

που θα της μάθουν όσα δεν μπορεί

να ξέρει από ζωή,

το όνειρο, ο μπελάς σου,

η αλήθεια τους στο υποτιθέμενο ψέμα σου,

χωρίς να παίρνουν την ευθύνη σου,

σε παίρνουν απ΄τον πατέρα σου.

Κι οι άλλοι, οι άντρες,

οι προηγούμενοι, οι επόμενοι, οι διαχρονικοί,

στα βιβλία, στις ταινίες,

στα περιοδικά, στις εφημερίδες, στη μουσική,

σε φέρνουν σε σύγκριση,

στην οποία θα χάνεις πάντα.

Κι αν έχεις κάποια δύναμη

να επηρεάσεις τα πράγματα,

θα πρέπει να είναι υπόγεια,

(αλλιώς) θα είναι αμφισβητίσιμη ή μεμπτή.

Δεν βρίσκεις δίκιο στα παραμύθια

αν τα βάλεις με τον συμ-πρωταγωνιστή.

Για τα τραγούδια

Κι ας μου αφιέρωσες τραγούδια.

Κι ας μου είπες ότι μ' αγαπάς.

Τι κι αν μου έδειξες αστέρια και λουλούδια

και τους κόσμους που, αν σ' αφήσω, θα με πας;

Εγώ δεν αντέχω τα καινούρια

βήματα ευάλωτης καρδιάς.

Το μυαλό με έκλεισε σε πύργο

και να φύγω πια δεν το τολμώ.

Κι αν μου λες εσύ ότι δειλιάζω,

ίσως μου αρέσει η θέα εδώ.

Να σε βλέπω από μακριά.

Κι αν μου λες "Δεν τα ζηλεύεις τα πουλιά;"

Θα σου λέω "Έχω όνειρα πολλά.

Να τα βλέπω όμως μόνο θέλω."

Δεν μπορώ να δώσω για να έχω.

Μια καρδιά από άλλο

τι να την κάνω;

Αν δε φτιάξω αυτή που έχω 

και πονά

μες στα στήθια μου τα επτασφράγιστα.

Που ανοίγουν μόνο για τον έρωτα.

Μα αυτόν 

που δε θα περάσει πέρα από το δέρμα,

που δεν έχει να φοβίζει με το τέρμα,

που δεν φέρνει ούτε ελπίδα με αρχή.

Το τραγούδι σου μπορεί να αντηχεί

στην ψυχή.

Μα είναι αδεια για να δώσει κάτι πίσω αυτή.

Το χαμόγελο μου ακόμα θα τσιγκουνευτεί.

Και θα αρνηθεί.

Λες και κόστισε πολύ για να φτιαχτεί.

Λες και δεν σου το χρωστά,

κι ας της έδωσες πολλά.

Λες και ο,τι λες

να πιστέψει δεν μπορεί 

πως είναι αληθινά.

Πως τα αξίζει 

και να ανθίζει 

θα μπορεί ξανά.

Στη δική σου αγκαλιά 

που της προσφέρεις.

Στα φιλιά 

που θα υποσχεθείς.

Στις στιγμές που περιμένεις να της φέρεις.

Τις στιγμές που δε φαντάστηκε κανείς

που δεν ξέρει από αγάπη εποχής

αιώνιας.

Αν τα λόγια είναι συμπόνοιας, 

δεν το θέλω να πονάς κι εσύ.

Φύγε τώρα 

και θα μείνω με τα δώρα.

Και συγγνώμη σου ζητώ,

από 'σένα κι απ' τον ίδιο μου τον εαυτό.

Να αγαπήσω δεν μπορώ

αν δεν μ' αγαπώ.

Μα ίσως και να δω την ομορφιά

από τη δική σου δανεική ματιά.

Ποιός ξέρει;

Ίσως και να μου άπλωσες το χέρι

για να 'ρθει το αύριο κοντά. 

Ανατολίτικη "Bed-time story"

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα της ανατολής υπήρχε ένας νεαρός, γοητευτικός σουλτάνος.

Με κορμί ψηλό και γεροδεμένο σαν βράχο και με λαιμό του έμοιαζε με κορμό από δυνατό δέντρο. Τα πυκνά μαύρα μούσια του ήταν σαν από γυαλισμένο έβενο, τα χείλη του ανάμεσα παρέπεμπαν σε ζουμερούς χουρμάδες ενώ τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα πολύτιμα πετράδια των ρούχων του.

Ιδιαίτερα όμορφο ήταν και το χαρέμι του, τόσο στο χώρο όσο και τις χορεύτριες του.

Οι τοίχοι του ήταν ανοιχτοί γαλάζιοι και πορτοκαλί με περίτεχνες μπορντούρες στολισμένοι ενώ πλημμύριζε φως από επιβλητικά μακρόστενα παράθυρα. Στο πάτωμα είχε στρωμένα χαλιά και μαξιλάρια ποικίλων χρωμάτων, μεγεθών και σχημάτων. Κοπέλες, η κάθε μια με τα δικά της χαρίσματα και χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ομορφιά, ντυμένες με αραχνοΰφαντα ρούχα που στόλιζαν χρυσά κεντήματα, περνούσαν τον καιρό τους, όλη τους τη ζωή, σε αυτή την παραδείσια φυλακή. 

Κάθε φορά που έμπαινε στο χαρέμι ο σουλτάνος οι γυναίκες του μαζεύονταν γύρω του και τύλιγαν ακούραστα κι αχόρταγα με χάδια το κορμί του, τα πόδια του, το στέρνο, τα χέρια, το κεφάλι του. Εκείνος τις έδιωχνε σιγά σιγά και κρατούσε μόνο μια. Είχε την αγαπημένη του. Δεν είχε κάτι παραπάνω από τις άλλες, αλλά ήταν κάτι παραπάνω για εκείνον. Μόνο στα δικά της χέρια και με τα δικά της λόγια μπορούσε να ηρεμεί, να ζωντανεύει, να σκέφτεται και να αισθάνεται πραγματικά. Γίνονταν ένα. 

Όμως με αυτή του την προτίμηση και στάση εξοργίστηκαν πολλοί: οι άλλες κοπέλες, οι ακόλουθοι, οι άρχοντες και τέλος οι θεοί. Δεν επιτρέπεται ένας σουλτάνος να αγαπάει, να ερωτευτεί, να ταυτιστεί με μια γυναίκα, αυτός που έχει την εξουσία, στα χέρια -ή στις πλάτες του μάλλον- ένα λαό. Έτσι για να τον τιμωρήσουν τον εξαφάνισαν, τον έκαναν αέρα, καπνό. 

Η αγαπημένη του, αφού τον έχασε, κουλουριάστηκε σε μια γωνία του χαρεμιού, εκεί που συνήθιζε να ξαπλώνει μαζί του. Δεν έτρωγε, δεν έπινε και όλο έκλαιγε. Από την εξάντληση μίκραινε στιγμή τη στιγμή, ώσπου έφτασε να μεταμορφωθεί σε ένα μικρό κόκκο από άμμο. 

Τότε εμφανίστηκε ένας άνεμος δυνατός που έσπασε το παράθυρο. Ζεστός και γνώριμος, σήκωσε και πήρε μαζί του τον κόκκο της άμμου. Αγκαλιά πλέον μπορούσαν να γυρίζουν ελεύθεροι στον κόσμο. 

Δεν υπάρχουν δράκοι

Δεν υπάρχουν δράκοι, φως μου.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία,

θα τους αντιμετώπιζες με ευκολία.

Όμως δεν θα χρειαστεί

γιατί είναι ήδη νεκροί.

Όπως εμφανίστηκαν εξαφανίστηκαν σε μια στιγμή.

Ίσα ίσα (σαν) για να δείξουν πως δεν ήταν ποτέ εκεί.

Δεν είναι μεγάλοι,

δεν είναι δυνατοί,

δεν είναι καν κακοί.

Δεν κινδυνεύω

και ούτε εσύ είσαι σε κίνδυνο.

Δεν φοβάμαι και δεν μισώ

τίποτα απ' ο, τι με κρατούσε δέσμια για καιρό.

Εγώ και κανείς άλλος δεν έφταιγε γι' αυτό.

Δεν αφαιρείται η ελευθερία

και δεν συγκρίνεται η ευτυχία

όταν τη φτιάχνουν και τη μοιράζονται δυο.

Δυναμική υπερβολικά για πριγκίπισσα

Είμαι δυναμική,  λένε,  υπερβολικά

για να είμαι πριγκίπισσα. 

Δεν περιμένω τον πρίγκιπα για να σωθώ. 

Αν κάτι με ενοχλήσει θα το πω. 

Αυτό που θέλω το διεκδικώ. 

Ζητάω "Φίλα με. Είμαι εδώ." 

Θέλω προσοχή. 

Όχι σαν φυλακή,  

ούτε σαν εξουσία μου,  

αλλά να αναγνωρίζεται η παρουσία μου.

Δεν θέλω βασιλιά,  ούτε ακόλουθο, 

κανένα πάνω μου ή από πίσω. 

Θέλω να σε έχω δίπλα μου, 

σαν σύντροφο και φίλο. 

Το ρομαντισμό 

δεν τον περιμένω ουρανοκατέβατο. 

Τον φτιάχνω εγώ,  

κι αν θέλω τον χαλώ. 

happily ever.. After?

Το happy end είναι η αρχή..

Στο μυαλό και στη ψυχή σύγχυση επικρατεί!

Δεν μας έμαθαν στα παραμύθια το τι γίνεται μετά.
Μετά που θα σε βρει ή θα βρεις τον πρίγκιπα.
Αν η περίπετεια τελειώνει ή μια άλλη ξεκινά.

Πώς να διαχειριστείς την ευτυχία;

Δεν ξέρεις σε ουράνια τόξα να κάνεις τσουλήθρα.
Είναι άβολο να ξαπλώνεις στα σύννεφα.
Κουραστικό το κυνηγητό με μια ηλιαχτίδα.

Αστέρια,  καρδιές,  πεταλούδες ολόγυρα να κάνουν σαματά..
Δεν νιώθεις τίποτα από αυτά.
Μα ίσως κάτι ξεπηδά.

Δυσκολεύεσαι μουσική να διαλέγεις.
Καμπάνες δεν θέλεις.
Βαλς δεν χορεύεις.

Και ποιοι ζητοκραβγάζουν στη σκηνή;
Όλοι. Ποπο,  όλοι.  Πολλοί..
Στραμένη στους πρωταγωνιστές η προσοχή.

Και τώρα τι κάνουν αυτοί;

Απομακρύνονται στο ηλιοβασιλέμα
και δεν αφήνουν σε εμάς τίποτα..
ή μας αφήνουν τα πάντα ανοιχτά.

Να τραβήξουμε λεει τη δική μας πορεία.
Λες και γίνεται εύκολα.

Αχ,  πως να διαχειριστείς την ευτυχία;

Είναι μια άγραφη ιστορία.

Ο Πύργος

Η πριγκίπισσα συνήθισε τον πύργο της.
Συμφιλιώθηκε με τον δράκο της.
Όταν έρθει αυτός που καιρό περιμένει για να τη σώσει, θα τον διώξει.
Θα θεωρήσει τέρας όποιον τον δράκο της θελήσει να σκοτώσει.
Δεν θα ρίξει τα μαλλιά, κι αν το κάνει θα το μετανιώσει σύντομα μετά.
Δεν έκανε τόσο καιρό να τα μακρύνει για να τα προσφέρει έτσι απλά.
Δεν θα διακινδυνέψει τον πόνο χωρίς να ξέρει αν θα είναι για καλό.
Θα τρομάξει αν κάποιον άγνωστο μες στο δωμάτιο της αντικρίσει
με φιλί να προσπαθεί να την ξυπνήσει.

Φοβάται την αλλαγή.
Φοβάται τη ζωή.
Φοβάται την αγάπη.
Φοβάται τα λάθη.

Έμαθε στον καθρέφτη να βλέπει τη δική της ομορφιά
και δεν τολμά την ομορφιά του κόσμου να δει σε μια ματιά.
Έμαθε να κοιμάται μόνη και να ξυπνά,
οπότε την αγχώνει, κι ας λέει τη λαχταρά, η αγκαλιά.
Δεν θέλει άλογα, και μάχες και σπαθιά.
Αυτά είναι για τα βιβλία, δεν είναι βολικά.
Θέλει την ησυχία της, τη φυλακή της και τη σιγουριά.

...

Βλακείες!

Μόλις ακουστεί το κάλεσμα το κατάλληλο,

πηδάει από το παράθυρο!

Γράμμα στον Πρίγκιπα

Αγαπημένε
Αγαπητέ
Πρίγκιπα μου,

Μην σώσεις να 'ρθεις.

Έχεις αργήσει τόσο

που αμφιβάλω αν μπορείς να με αποζημιώσεις- να καλύψεις όλο αυτό το χρόνο.

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είσαι ή χαζός ή δειλός,

ή ολότελα κακός.

Πού είσαι;

Πού είσαι όταν θέλω κάποιον να με αγκαλιάσει, να με φιλήσει, αντί για να ξυπνήσω, για να κοιμηθώ;

Πού είσαι όταν θέλω να μου ανταποδώσεις ένα βλέμμα, ένα χάδι, ένα χαμόγελο;

Πού είσαι όταν χορεύω μόνη μου στα πάρτυ;

Πού είσαι όταν αρχίζω να νομίζω πως όλα τα ρομαντικά όνειρά μου είναι απάτη;

Πού είσαι όταν κρυφά δακρύζω;

Περιμένεις να απελπιστώ;

Να τρέξω χωρίς ενδοιασμούς στην αγκαλιά σου όταν βρεις το δρόμο για να 'ρθεις με το καλό;

Είσαι γελασμένος αν νομίζεις πως θα κλειστώ στον πύργο μου και θα σε περιμένω.

(Το πού θα με βρεις δικό σου πρόβλημα) 

Κι ούτε γυρίζω στους βάλτους κινηγώντας βατράχια πια. Έχω προτεθεί να φιλήσω αρκετά. 

(Οπότε λυπάμαι αν ανήκεις σ' αυτά)

Έχω κουραστεί κι έχω βαρεθεί να 'σαι εσύ αυτός στον οποίο ελπίζω.

Μάθε λοιπόν πως συνηθίζω.

Είμαι και μόνη μου καλά.

Όταν αποφασίσεις να εμφανιστείς ξαφνικά..

Ίσως και να μην σε χρειάζομαι.  Ίσως να μη σε θέλω.

Να μη θέλω και να μη μπορώ

 να μάθω αλλιώς να ζω.

Να περισσεύεις. Να μη μου λείπει κάτι.

Αγαπη...

Εγώ με αγαπώ.

Όπως και πολλοί άλλοι.

Απλά το ενδιαφέρον τους δεν είναι ερωτικό.

Δεν έχω ανάγκη από εσένα, είναι το μόνο σίγουρο, να αυτοεπιβεβαιωθώ.

Σε μισώ που δεν μ' αγαπάς.

'Η που αν μ' αγαπάς δεν τολμάς

τόσο καιρό να εμφανιστείς

 να το δείξεις, να το πεις.

Ξέρε το αυτό.

Σε χαιρετώ

πριν/ως να σε δω.

Στέμμα από πηγολαμπίδες

Έχω πληγώσει ανθρώπους στη ζωή μου.
Όχι πολλούς, απ' όσο ξέρω.
Αλλά κι αυτούς τους σκέφτομαι συχνά και με απασχολούν.
Δεν φταίω, λέω, δεν φταίω.

Μάλλον χρειάζεται δύναμη για να 'σαι δίπλα μου.
Όχι τόσο ανοχή όσο αντοχή.

Θα βοηθήσω.
Θα αγκαλιάσω, θα συμβουλέψω, θα στηρίξω.

Έχω όμως το εξής κακό.
Στην ειλικρινή αγάπη όσων δεν μπορούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, να πιστέψω αδυνατώ.
Ακόμα και -κι όσο- αν εγώ τους αγαπώ, δεν θα βγει για κανέναν σε καλό.
Όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του, ούτε κανέναν άλλον μπορεί πραγματικά να αγαπήσει ούτε την αγάπη να δεχθεί.
"Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος.." έχουν πει.
Η διαπίστωση πως μάλλον έχουν δίκιο, απερίγραπτα με στεναχωρεί.

Θέλω σ' εκείνον που στηρίζω να μπορώ να στηριχθώ.

Απλό.

Δεν το παίζω υπεράνω και δεν επιδιώκω να κάνω τον ηγεμονικό αρχηγό.

Δεν ζήτησα προσωπικά ποτέ να λατρευτώ.
Πώς γίνομαι βάρος στους ώμους κάποιων και πέφτουνε μία στιγμή δεν το κατανοώ.
Δεν φταίω εγώ.
Δεν το θέλω αυτό.
Δεν θέλω να βαραίνω κανέναν.
Δεν θέλω να σκύβουν για μενα.
Δεν ζήτησα κι ούτε θα ζητήσω ποτέ κανείς να μου υποκλιθεί.
Θέλω οι άνθρωποι γύρω μου να είναι όρθιοι, περήφανοι, χαμογελαστοί.
Θα κάνω ότι μπορώ γι' αυτό.
Στην πρόθεσή μου όμως συναντώ περιορισμό.
Ο καθένας στέκεται στα πόδια του.
Εγώ μόνο ως χέρι είμαι σε θέση να ανταποκριθώ.

Προσελκύουνε τους άλλους όσοι ακτινοβολούν.
Όμως δεν θα φταίει η λάμπα αν οι πεταλούδες θα καούν.
Ίσως να νομίζουν πως πάνω της να κολλούν,
είναι ο,τι τους χρειάζεται σε πηγολαμπίδες για να μεταμορφωθούν.

Όμως το έχει μέσα της η λέξη, πηγή+λάμψη, πηγή φωτός.

Όλοι έχουν μέσα τους φως.

Η λάμψη είναι εσωτερική.

Οι ίδιοι είναι η πηγή.

Είναι πηγή ολέθριου λάθους

να το ψάχνουν από άλλους.

Ιππότες

Υπάρχουν.


   Ομολογώ πως ακόμα κι εγώ έφτασα κάποια στιγμή να το αμφισβητώ. Είχα παρατηρήσει τους ιππότες να τους παριστάνουν ..πότες απευθυνόμενοι σε αφελείς -αυτοαποκαλούμενες-  "πριγκίπισσες". Όχι, εγώ δεν ανήκω σε αυτές. Όσοι με ξέρουν το ξέρουν. Πριγκίπισσα, ναι, είμαι και παραμένω- ή έστω προσπαθώ. Αλλά άλλου τύπου (σ' όλες τις λεπτομέρειες του οποίου δεν θα επεκταθώ εδώ). Του τύπου πάντως που δεν θα πλησίαζε ένας τέτοιος "ιππότης" και που ούτε κι εκείνη θα τον ήθελε- αντιθέτως, αν την φιλούσε θα αηδίαζε, καθότι ήδη ξύπνια.

   Από τα παιχνίδια ρόλων στο παρελθόν μου αργά ή γρήγορα συνειδητοποίησα πως ως αδρανής πριγκίπισσα έβρισκα τη δράση των ιπποτών πιο ενδιαφέρουσα. Αρχικά τους παρατηρούσα (όπως τους ποδοσφαιριστές της διπλανής αυλής του νηπιαγωγείου από τον κεντρικό "πύργο" μου, κατά τις μέρες που δεν είχαν το ενδιαφέρον της επίθεσης των "εχθρών" μου) 'Επειτα άρχισα να οργανώνω τακτικές, μάχες, σχέδια και στρατηγικές, διατηρώντας ωστόσο πάντα το θηλυκό εαυτό μου.  Δεν άφηνα την περιπέτεια στους ιππότες κι εγώ να περιμένω. Στο παραμύθι μου είχα δράση, ακόμα κι όταν ήταν μόνο μες στο μυαλό μου εκτυλιγμένο.

   "Το αποφάσισα. Δεν θέλω πρίγκιπα. Θέλω ιππότη." δήλωσα κάποια στιγμή της εφηβείας μου " Κι όποιος γνώρισε ποτέ τα άκρα της μαλθακότητας και της φιλαρέσκειας με καταλαβαίνει."

Οι πρίγκιπες των παραμυθιών στην πλειοψηφία τους δεν έχουν ούτε σπουδαία προσωπικότητα ούτε ιδιαίτερα ενεργό ρόλο (μερικοί δεν έχουν καν όνομα) αλλά ουσιαστικά αποτελούν τρόπαιο των ηρωίδων- πριγκιπισσών, εφόσον αυτές ξεπεράσουν διάφορες δοκιμασίες. Οι πρίγκιπες της ιστορικής πραγματικότητας κλεισμένοι στο παλάτι τους είναι συγχρόνως καλομαθημένοι και κακομαθημένοι μπούλιδες.Στη δική μου πραγματικότητα υπήρξαν και οι πρίγκιπες που είχαν ψώνιο "ευγενούς" και καμία σχέση με ευγένεια. Έτσι κατέληξα στους ιππότες που έχουνε κι ενέργεια και ξέρουν να φερθούν.

    Από το καταστάλαγμα των επιθυμιών μου στο μυαλό μου μέχρι να τους συναντήσω, ύστερα να τους γνωρίσω και να τους αναγνωρίσω πέρασε αρκετός καιρός. Όμως είναι πλέον στη ζωή μου.

    Οι ίδιοι ίσως δεν το ξέρουν ή μάλλον αρνούνται να το παραδεχτούν. Όταν είναι κακιά μάγισσα που τους προκαλεί, θα μπορούσε να κάνει τον χαρακτηρισμό να φανεί αδυναμία ή κοροϊδία στη σύγχρονη εποχή. Εγώ όμως το βλέπω πανδαισία κάθε φορά που προσέχω πως την αντιμετωπίζουν λεκτικά και πως υπερασπίζονται το δίκαιο απέναντι στα κάθε είδους κακά. Όταν δε είναι για να υπερασπιστούν εμένα που μπαίνουνε μπροστά.. Οι φιλικοί σωματικοί αγώνες είναι πιο κοντά στην κλασσική εικόνα για τους ιππότες, κι ας μην είναι η ουσία, συνιστούν αποδεικτικά στοιχεία που χαίρομαι επίσης αρκετά. Πρόσθετο ατμόσφαιρας οι συνεχείς πάνω κάτω καλπασμοί από δω και από κει, που δεν είναι, ωστόσο, εύκολο για τον καθένα να τους ανεχτεί. Είναι και οι θεωρητικές εκφράσεις, σημάδια καλλιέργειας, μα μάλλον είναι το λιγότερο. Τυπικές τρυφερές χειρονομίες, (επιλεκτική) ευγένεια, προθυμία να βοηθήσουν. Η χαρακτηριστική σκηνή: προσφορά του χεριού να στηριχθώ πιο ψηλά για να ανεβώ.

   Μα πάνω απ' όλα απολαμβάνω το γεγονός ότι η θέση μου στην πλοκή δεν είναι παθητική. Στην περιπέτεια είμαστε μαζί. Δεν τους πειράζει που αποτελώ πριγκίπισσα δυναμική. Με σέβονται, με εκτιμάνε, με διδάσκουν και μαζί μου πολεμάνε. Η αναμέτρηση, όταν είναι μεταξύ μας, τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο ζωντανή, που δεν με νοιάζει ποιόν θα έχει νικητή, αρκεί μονάχα να συνεχιστεί. Κι όλα κρίνονται από μια κίνηση απλή που εφόσον βρει τον στόχο με ακινητοποιεί.

(Γ)λυκόφως

Μια φορά (μόνο μια) και έναν καιρό (όχι πριν πολύ καιρό) έγινε αυτό που θα σας πω...

-Να ρθώ;
-Νυστάζω. Τι να σου πω..
-Πόσο πολύ;
-Μπορεί και να μην κοιμηθώ.
-Μα το είχαμε πει..

Ζύγιζε την κατάσταση ώρα πολλή κι εκείνος έλεγε δεν ξέρει
μέχρι που το αποκαμωμένο ταχυδρομικό περιστέρι
τής είπε να μη το ταλαιπωρεί και να πάει η ίδια να τον βρει.

Ετοίμασε γρήγορα τις αποσκευές της,χαιρέτησε τις νεραϊδονονές της,
χωρίς να προσδιορίσει για ποια μέρη, λέγοντας απλά "Θα φύγω"
και με τα παπούτσια της στο χέρι, το σκασε από τον πύργο.

Άσπρο μάρμαρο και πάγος
Μια μοκέτα λερωμένη που την ένιωσε σαν βάλτος
Έφτασε και στο μακρύ δάσος

Περπατούσε μοναχή. Κανείς εκεί για να την δει.
Μ' ακουγότανε φωνές, άγνωστες- ή και γνωστές,
που φαινόταν μακρινές κι όμως απειλητικές, κάποιες στιγμές.

Κι έφτασε στον προορισμό της για να είν' με τον καλό της.

Χτύπησε, λοιπόν, την πόρτα του κάστρου μικρού, ξύλινου σπιτιού του. (Είπα ποτέ ότι ήταν πρίγκιπας; Αν ήταν πρίγκιπας, εξάλλου, θα έπρεπε να πάει εκείνος να τη βρει. Μόνο για έναν μη πρίγκιπα θα έκανε κάποια αυτή τη διαδρομή.)
Του χώρου του δικού του.
Μέσα σ' αυτό ήταν μαζεμένα διάφορα πλάσματα του δάσους-όχι ζώα, μαγικά:νεράιδες μάγισσες και ξωτικά.
Εκείνα της άνοιξαν και την υποδέχτηκαν στη γιορτή τους, στο γλέντι, στη συνάθροιση τους.
Δυο μάγισσες χαχάνιζαν και συζητούσαν. Μιλούσαν για μαγικά φίλτρα και πώς αυτά σε άλλους επιδρούσαν.
Μια νεράιδα ζαλισμένη, πολύ καλούλα η καημένη, αποφάσισε στο τέλος να πηγαίνει.
Μια άλλη νεράιδα όμορφη πολύ είχε επιτόπου κοιμηθεί.
Ενώ ένα ξωτικό τρελό είχε αρχίσει το χορό.
Το ξωτικό- οργανωτής της  βραδυνής αυτής γιορτή όλο μιλούσε κι όλο και άλλους προσκαλούσε να ξενυχτίσουνε μαζί.
Ένας λυκάνθρωπος εμφανίστηκε απρόσκλητος μα σύντομα έφυγε όταν είδε πως δεν ήτανε ευπρόσδεκτος βγάζοντας μια κραυγή που όποιον δεν τον φοβόταν έκανε στο γέλιο να λυθεί.
Ήρθε για λίγο κι ένας δράκος που με το ξωτικό, το τρελό, έστησε ξέφρενο χορό, περίεργο, τρομαχτικό.
Εκείνος ήταν ξαπλωμένος, νυσταγμένος, παραλίγο κοιμισμένος. Και ωραίος. Ωραίος -προσεχώς-κοιμώμενος. Αντιλαμβανόταν τι γινόταν αλλά δεν αντιδρούσε.
Ξάπλωσε δίπλα του. Καθότανε και τον κοιτούσε. Μακάρι να τον φιλούσε. Όμως το ήξερε ότι δεν ήθελε να τον ξυπνούσε. Κι ας μην το ήξερε ότι τον αγαπούσε.

Όσο το γλέντι προχωρούσε, τελικά, φοβήθηκε από τα μαγικά πλάσματα και τα ξωτικά. Τον χάιδεψε σαν να ταν ο,τι πιο πολύτιμο έχει και φεύγοντας του είπε τον εαυτό του και τους άλλους να προσέχει. Το ήξερε ότι μπορούσε.

Καθώς έφτανε στον πύργο της όπου ήταν πια ασφαλής, την έλειψή του ένιωσε. Το μετάνιωσε. Έτρεξε πίσω όσο πιο γρήγορα μπορεί. Την είχε μάθει πια τη διαδρομή.
Έξω από την πόρτα του όμως βρήκε να κοιμούνται δύο δράκοι- ο ένας ίσως μεταμορφωμένο ξωτικό- που είχαν γίνει επικίνδυνοι κι επίτηδες τους είχαν κλείσει έξω οι άλλοι. Έτσι φοβήθηκε να χτυπήσει. Κι αφού τον είχε εγκαταλείψει, έχασε την ευκαιρία δίπλα του να ξενυχτίσει. Αυτό αργά κατάλαβε ότι ήταν κάτι που ήθελε πιο πάνω απ' το να ζήσει. 
Γύρισε πίσω στον πύργο της και βυθίστηκε στο σκοτάδι. Με την ελπίδα να βρεθεί στα όνειρα του. Με το φεγγάρι να τις θυμίζει πως όποιος δεν τολμήσει να αντιμετωπίσει το λυκόφως, χάνει την ευκαιρία να γευτεί και το Γλυκό φως.






 

Φιλί ζωής

Για ένα φιλί σου μόνο,

ένα φιλί ζωής,

θα πάγωνα το χρόνο

στον πύργο μου ως να 'ρθεις.

Ας ήταν σαν ξυπνήσω,

βαθειά αφού κοιμηθώ,

εσένα να αντικρίσω,

που θα σ' ονειρευτώ.

Βάτραχοι και πρίγκιπες

Εάν φιλήσεις βάτραχο..

• θα γίνει πρίγκιπας, αν αυτό ήτανε πάντα στην πραγματικότητα αλλά λόγω συνθηκών δεν φαινότανε μέχρι εσύ να του το βγάλεις στην επιφάνεια.

Πλέον μπορεί

είτε να μείνει μαζί σου χρωστώντας σου ευγνωμοσύνη ως η πριγκίπισσά του

είτε με την ελκυστική μορφή του να διαλέξει ανάμεσα από πριγκίπισσες που ίσως ποτέ να μη φιλούσαν κάποιο βάτραχο αλλά ως πρίγκιπα όλες τον θέλουν.

• θα παραμείνει βάτραχος, εφόσον δεν υπήρξε ποτέ πρίγκιπας, άσχετα αν εσύ ήθελες να ελπίζεις πως ο,τι έβλεπες δεν είναι η αλήθεια και μπορούσες να το αλλάξεις.

Μετά το φιλί εσύ

ίσως δεθείς μαζί του κι αργήσεις να αποφασίσεις να τον αφήσεις για να ψάξεις για άλλον

 ή και να μη το κάνεις ποτέ.

 

Όσο γι αυτόν,

 ίσως θεωρήσει τον εαυτό του πρίγκιπα

και είτε μείνεις μαζί του, να νομίζει πως δεν του αξίζεις ή δε σου αξίζει

αλλά κι αν τον αφήσεις, αποπνέοντας διαφορετικό αέρα πια θα έχει ακόμα περισσότερες πιθανότητες να πάρει άλλα φιλιά από κοπέλες που ψάχνουν τον πρίγκιπά τους.

 

Είναι γεγονός πως οι απανταχού βάτραχοι επωφελούνται από την αναζήτηση των πριγκιπών στο πρόσωπο τους κι από τις κοπέλες που είναι διατεθειμένες να δοκιμάσουν να τους φιλήσουν.

 

Υπάρχει όμως και μια λογική σε αυτές που ρισκάρουν. Από τη μία ευθύνεται η ανυπομονησία τους που φιλάνε ότι πλάσμα βρουν μπροστά τους αλλά από την άλλη, είναι η επιθυμία τους να συνεισφέρουνε στην τελειοποίηση εκείνου που μετά θα είναι δικό τους.

 

Και η αντίθετή περίπτωση, η μη ειπομένη στα παραμύθια αλλά δυστυχώς όχι σπάνια στην πραγματικότητα

Αν φιλήσεις πρίγκιπα να σου βγει..

• βάτραχος
• γουρούνι
• γαϊδούρι
• παγόνι
• κόκορας
• κεραμιδόγατος
• φίδι
• ελέφαντας
• κάβουρας

και λοιπά ζώα
με χαρακτηριστικές ιδιότητες που υπαγορεύουν πως ο πρίγκιπάς σου είναι του "Ζωικού Βασιλείου"..

 

 



 

Οι φίλες μου

  Οι φίλες μου. Τα πιο υπέροχα πλάσματα. Στα μάτια μου πριγκίπισσες, νεράιδες, άγγελοι..
  Πάντα φανταζόμουνα το τέλειο. Οι χαρακτήρες που έπλαθα παιδί ήταν "οι πιο όμορφοι, οι πιο έξυπνοι, οι πιο καλοί.." Αν και κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε αυτές αλλά ούτε κι εγώ, οι φίλες μου ζωντάνευαν κι ακόμα ζωντανεύουν τους ήρωες της φαντασίας μου. Με την καλοσύνη και τη γλυκύτητα τους, που αργότερα ξεχώρισα από την ομορφιά, ήταν οι πριγκίπισσες μου. Με τη ζωντάνια τους και τη δύναμη να λύνουν κάθε πρόβλημα έμοιαζαν νεράιδες. Με την αόρατη προστασία τους αλλά και τη γαλήνη που μου προκαλούν όταν είναι δίπλα μου είναι οι άγγελοι μου.
  Οι "έρωτες" μπορεί να είναι οι σκέψεις μας και το πιο συχνό θέμα συζήτησης μεταξύ μας όμως οι ίδιες οι φίλες μας είναι η ζωή μας.
  Μπορεί να ονειρεύομαι μια αγκαλιά κάτω από τ' αστέρια με το αγόρι μου όμως οι αγκαλιές που κάνω με τις φίλες μου είναι άπειρες και παντού. Για να παρηγορήσουμε η μία την άλλη, για να μοιραστούμε τη χαρά μας ή έτσι απλά στο ξεκάρφωτο για να τους πω ή να εννοήσω " Σ' αγαπάω". Ευτυχώς τους το χω πει. Πολλές φορές. Όμως δεν ξέρω αν ποτέ είτε εκείνες είτε εγώ καταλάβαμε πόσο πολύ το εννοούσα. Δενόμαστε με την καρδιά κι ας μην το καταλαβαίνουμε με το μυαλό.
  Οι φίλες μου είναι πάντα εκεί γύρω. Κοντά ή μακριά. Στο διπλανό θρανίο, στην άλλη άκρη της τάξης, της πόλης ή του κόσμου. Όπου κι αν είναι τις κουβαλάω μέσα μου με τη μορφή αναμνήσεων αλλά και κυρίως μιας απεριόριστης δύναμης που μου δίνει η ύπαρξη τους.
  Έστω μια μέρα ή μια ώρα που αισθάνθηκα πως δεν τις είχα ήταν τραγική, βασανιστική. Δεν ένιωθα μόνη, ένιωθα λειψή. Η φιλία δεν είναι θέμα αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ανάγκη, ανάγκη βασική. Ένιωσα πως χρειάζομαι τις φίλες μου όπως τα μωρά τη μαμά τους λόγω ενός ισχυρού δεσμού.
  Οι φίλες μου είναι όλες διαφορετικές. Η κάθε μια είναι ξεχωριστή. Σε αντίθεση με τους συντρόφους, μπορούν -ίσως και πρέπει- να είναι πάνω από μία, ταυτόχρονα και για πάντα.
  Με τις φίλες μου φυσικά θα διαφωνήσουμε, θα τσακωθούμε. Αυτό κυρίως συμ(β)αίνει (δι)ότι είτε η μία ξέρει κάτι παραπάνω από την άλλη είτε έχει ακόμα να μάθει κάτι παραπάνω για την άλλη.
  Τέλος, αν και όσα θέλω να τους πω δεν τελειώνουν, κλείνω με μερικά αποφθέγματα που με εκφράζουν...

Τον φίλο πρέπει να τον προσέχεις σαν τον εαυτό σου γιατί ο φίλος είναι ένας άλλος σου εαυτός. (Αριστοφάνης)

Φίλος είναι κάποιος που σ' αγαπάει επειδή είσαι ο εαυτός σου, ή μάλλον, παρά το ότι είσαι ο εαυτός σου.

Φιλία είναι ο έρωτας χωρίς τα φτερά του ( George Byron)

Οι καλοί φίλοι είναι σαν τ' αστέρια. Επειδή δεν τους βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί.

Αν ψάχνεις για ένα φίλο, θα ανακαλύψεις ότι είναι δυσεύρετοι. Αν είσαι διατεθειμένος να είσαι φίλος, θα τους βρεις παντού.

.....και ένα τραγούδι που αφιερώνω σε όλες (πέρα από εκείνη που μου το έμαθε)

Because you loved me - Celine Dion

ο( <3 )ο