Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

Κάποιος να μας σώσει

Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.

Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.

Μας έχουν μάθει ότι 

Οι καλοί νικάνε στο τέλος.

Θα παίρνουμε 

πάντα ο,τι θέλουμε 

αρκεί να είμαστε καλό παιδί.

Αν δεν ζητάμε,  μόνο περιμένουμε 

κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.

Ή ο,τι μπορεί.

Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.

Πρέπει να μπορεί τα πάντα.

Είναι ο ήρωάς μας.

Κι εμείς τι είμαστε; 

Τα θύματα.

Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.

Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.

Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.

Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση; 

Πάντα διαθέσιμος στον πύργο 

θα ήταν υπηρέτης,

φυλακισμένος κι αυτός.

Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;

Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι

αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.

Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του; 

Κι αν έρθει να σε σώσει,  είσαι υποχρεωμένη να πας;

Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;

Τι έκανε αυτός έξω; 

Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;

Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.

Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.

Κι επειδή βρεθήκατε 

πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;

Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.

Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Ξένη

Ξένη στο σώμα 

Ξένη στη χώρα 

Δύσκολη η γλώσσα 

να καταλάβω τους άλλους 

να καταλάβω εμένα 

Πώς να μιλήσω 

και τι θα ακούσω 

Στο δρόμο το πρωί 

Στο κρεβάτι το βράδυ 

Ξένη και μόνη 

Δυναμωμένη 

Ο,τι ξέρω 

είναι πως θα μάθω

Θα μάθω 

με κάθε βήμα που κάνω

να φεύγω από κάπου 

και κάπου να πλησιάζω

Ξένη στο σώμα ήμουν χρόνια

μέχρι να αποδεχτώ ότι αλλάζει

συνέχεια, όχι γραμμικά,

κι ότι μαζί μου ζει

Ξένη στη χώρα 

κι η χώρα σε εμένα ξένη

Μα αλλάζω μαζί με τα μέρη 

και γίνονται δικές μου οι εμπειρίες που ζω

Έναν άνθρωπο θέλω

να πάμε από το ξένοι 

στο μαζί

χωρίς φόβο

Το ξένοι

να μη σταθεί εμπόδιο 

στο μαζί

Περιστροφή

Χόρευε η νύχτα.

Χόρευε ο χρόνος.

Γύρω τους ο κόσμος 

σε τροχιά βουβή.

Γύρευε η αγάπη 

να γυρίσει

να κλειστεί 

σε μια στιγμή. 

Να υπάρξει κάτι 

να κρατηθεί.

Απλώθηκε το χέρι 

κι αγκάλιασε το ταίρι 

που θα αποχωριστεί.

Δε ζήτησε να ξέρει 

τι μέλλει να συμβεί. 

Και έμειναν εκεί.

Ίκαρος

Διαλυμένα φτερά 

Βουλιαγμένη ψυχή 

Γέμισα σύννεφα

Είμαι τόσο αχάριστη 

Αρνούμαι τον ήλιο 

επειδή έμαθα πως δεν θα τον αγγίξω 

Λες κι είναι νέο 

Δεν θα τον φτάσω 

Θα έχει προχωρήσει

Μα θα μπορεί 

να μου δώσει το φως του σε ο,τι χρειαστεί 

Έτσι έχει πει

Αυτό κάνει ο ήλιος εξάλλου εξαρχής 

Είναι συνυφασμένος με τη ζωή 

Που δεν πρέπει να είναι συννεφιασμένη 

Λάμπει 

Φωτίζει 

Ζεσταίνει  

Δεν είναι να τον αγγίξεις 

Καίει 

Νιώθεις πως σε παίρνει αγκαλιά 

Μα ποτέ δεν (θα) το κάνει 

Δεν το θέλει να σε κάψει 

Θέλει να βοηθήσει 

Εσύ το έχεις παρακάνει 

Καλά να πιστεύεις

πως υπάρχει 

πίσω από όποια συννεφιά βλέπεις

Μα όχι και να περιμένεις

πως είτε αυτός θα κατεβεί 

στη γη 

είτε εσύ θα τον φτάσεις

 

Ανατολή και Δύση 

Ο χρόνος περνάει 

κι αυτός προχωράει

Έτσι κι εσύ

Θα είναι εκεί 

Θα βρεθείτε 

Αλήθεια είπε

Ο ήλιος δεν είναι για να τον αγγίξεις 

Είναι για να σε αγγίξει αυτός 

Στην ψυχή 

Στην καρδιά 

Είναι δικά σου τα φτερά 

Δεν τα χρωστάς σε κανένα 

Κανείς δεν μπορεί να στα πάρει 

Χρησιμοποίησε τα για το ταξίδι 

Προχώρα οριζόντια, όχι κάθετα 

Μπροστά ή Δίπλα 

Κοίτα..

 

Ο ήλιος σε αγαπά 

Δεν σε αρνήθηκε 

Όπως αγαπά τον κόσμο 

Είναι κακό; 

Mην τον αρνηθείς γι'αυτό 

Θα είναι εγωιστικό 

Χαζό 

Να είσαι κάποια που πιστεύει

στο φως και τη θέρμη του

που σε συνοδεύει

Πόρτα κλειστή

Έξω από μια πόρτα κλειστή. 

Περίμενες. 

Δεν άνοιξε. 

Δεν βρήκες αυτό που περίμενες. 

Δεν έχασες. 

Περπάτησες. 

Έφτασες εκεί. 

Σκέφτηκες.

Ονειρεύτηκες.

Καρδιοχτύπησες.

Από προσμονή, άγχος και φόβο.

Ίσως κι από κάτι άλλο. 

Γέμισες.

Έζησες.

Χτύπησες (την πόρτα);

Χτύπησες.

Πόνεσες;

Ίσως πόνεσες.

Απογοητεύτηκες;

Είχες γοητευτεί άρα.

Ωραία.

Γοητεία.

Μαγεία.

Ελπίδα.

Ταξίδι.

Πολλές ζωές

και εκδοχές

σε λίγες στιγμές.

Δεν έμαθες τι θα γινόταν

αν άνοιγε η πόρτα.

Μα έμαθες από το ότι δεν άνοιξε.

Προχώρησες.

Όχι μέσα από την πόρτα.

Απέναντι της.

Έφυγες.

Δεν γύρισες πίσω.

Γιατί δεν ήταν ο κόσμος ο ίδιος πια.

Δεν ήσουν εσύ ίδιος/α.

Κάτι είχες μάθει.

Κάτι είχες πάθει.

Γιατί μια πόρτα άνοιξε μέσα σου. 

Θα βρεθείς μπροστά

σε μια πόρτα ξανά.

Και θα ξέρεις το σύνθημα.

Κι αν το ήξερες από πάντα;

Θα υπάρξει

κάποιος από την άλλη πλευρά

να το ακούσει

να σου ανοίξει. 

Ή και χωρίς σύνθημα.

Θα σε δει

και θα σε αναγνωρίσει.

Ή θα έχεις το κλειδί

Και την επιλογή 

να την ανοίξεις 

ή όχι.

Για εσένα

και όποιον άλλο έρθει. 

Πάτρια εδάφη / Αντίκες

Γυρνώντας στα πάτρια εδάφη.. 

Αρχίζεις τις βόλτες στους κήπους 

με τα λουλούδια που αγάπησες 

και τα δέντρα που σε αγκάλιασαν, 

τα ζουζούνια που μιλούν τη γλώσσα σου, 

τα χρώματα που συνοδεύουν τη ζωή σου, 

τις μυρωδιές που θα σε ακολουθούν. 

Αφήνεσαι στον ουρανό 

ηλιόλουστων ημερών 

που θα είναι πάντα εδώ να σε περιμένουν.

Μα μέσα στα εδάφη αυτά 

κάποια στιγμή αρχίζεις και τα σκαψίματα. 

Ψάχνεις θησαυρούς που είχες θάψει

κι είχες νόμιζες ξεχάσει. 

Με αμφίβολα σημάδια να σε καθοδηγούν

αφού τόσα έχουν αλλάξει. 

Τα χρόνια που έχουν περάσει μοιάζουν λίγα. 

Σαν να νομίζεις πάντα μέσα σου βαθειά 

πως μπορείς να γυρίσεις στα παλιά. 

Πως υπάρχουν πράγματα αρχαία 

που το να τα ξεθάψεις έχει αξία. 

Θα τα ξεσκονίσεις λίγο κι όλα θα είναι καλά. 

Με την απόσταση του χρόνου 

μπορείς τώρα να τα καταλάβεις καλύτερα. 

Με αυτή την απόσταση

που ήλπιζες πως θα σε κάνει να ξεχάσεις.

Μα δε θέλησες ποτέ πραγματικά να ξεχάσεις.

Φοβάσαι να ξεχάσεις. 

Δεν θέλεις να ξεχνάς.

Θέλεις να μπορείς 

να έχεις κάπου να επιστρέψεις.

Δεν πετάς τίποτα. 

Μόνο χάνεις. 

Κι έτσι αδειάζει χώρος στα ράφια. 

Στα ράφια με τις αντίκες

που θα είναι πολύτιμες 

πάντα για σένα

κι ας μην λειτουργούν πια. 

*Μην ψάξεις/φτιάξεις αντίγραφα. 

Δεν ήμασταν

Δεν ήμασταν εμείς για τέτοια.

Ούτε για άλλα ήμασταν.

Πώς να ήταν μιας ζωής έρωτας;

Πώς να ήταν εμπειρία μιας φοράς 

κι έξω από την πόρτα;

Αφού αυτή η πόρτα 

δεν άνοιξε από εμάς

και δεν μπορεί να κλείσει.

Μόνο να μην είσαι/είμαι σπίτι,

βρήκες κάποτε τη λύση. 

Πάντα όταν βρισκόμαστε

θα χαιρετιόμαστε 

με ιπποτική ευγένεια

στο φύγε και στο έλα.

Σε καθενός την πόρτα. 

Αυτό το χαμόγελο δε θα σβήσει.

Μόνο μορφές έχει αλλάξει. 

Από την τυπικότητα στην πονηριά.

Κι από τις υποσχέσεις στα μυστικά.

Δεν τα μπορώ τα απλά.

Δεν ήμασταν για αυτά.

Σε αγαπώ αδελφικά.

Με την έννοια 

πως θέλω να είσαι καλά

και να μη μπορέσεις να με μισήσεις.

Να μου ξαναμιλήσεις.

Να σε ξαναπάρω αγκαλιά.

Να κοιμηθώ στον ώμο σου

και εσύ στην ποδιά μου.

Μα να μη χρειάζεται να κουβαλάς 

σαν ψώνια σε ανηφόρα

τα ψυχολογικά μου.

Ή να σε ρίχνω με κλωτσιά

σε μιας πισίνας τα βαθιά. 

(Δεν το έκανα εγώ, το ξέρω,

μα με έχεις συνδέσει με αυτό τον πόνο)

Δεν θα σε υποδεχτώ ξανά για "καλημέρα"

γυμνή κι αθώα κρυμμένη στο σεντόνι. 

Δεν θα τελείωνε αυτό το παιχνίδι.

Μόνο αν το αφήναμε για άλλο.

Δεν ήταν παιχνίδι, ήταν εξάσκηση, 

πρόβα για μια παράσταση 

που είναι να δίνουμε ξεχωριστά. 

Μονόλογους μεταξύ μας δεν έχει πια.

Δεν πειράζει.

Βρες λόγια και τραγούδια

και εικόνες και στιγμές

για εκείνη

που είναι για σένα.

Νομίζω μου μοιάζει .

Αλλά όχι. 

Πρόσεξε να είναι η μία,

να μην ψάχνεις άλλη. 

Δεν σε βάζω στη σύγκριση.

Δεν θα στο πω

για να μην περιμένεις κάτι.

Γιατί

πάντα θα μπορούμε

να δώσουμε 

ένα φιλί

αλλά τίποτα άλλο 

μεταξύ μας 

που να αξίζει. 

Τουλ-είπες

-Πάντα αργείς
-Πάντα βιάζεσαι

-Δεν θέλω "ευχαριστώ". Θέλω μια αγκαλιά.
-Τόσο ενθουσιάστηκα που θα στην έδινα..

Ήταν θαυμάσια. Ήταν καταπληκτικά.
Καμιά φορά η ομορφιά λειτουργεί αντίστροφα.
Όμορφος κόσμος, όμορφη αίσθηση, όμορφη στιγμή 

κι έτσι ομορφαίνει κι ο άνθρωπος που την έχεις μοιραστεί.
Το βλέμμα γλιστράει από τη θέα του παραθύρου στο πρόσωπο του.
Το χέρι - λίγο- ήθελε να γλιστρίσει από τα αντικείμενα.
Το φως _(τα 'παμε αυτά, κι ας ήταν γι' άλλο).
Τα λουλούδια, όνειρο. Αλλά να μην μπορείς να τα αγγίξεις.
- Τώρα που το σκέφτομαι, μπορούσα. Αλλά δεν το έκανα.
Να τα βλάψεις απαγορεύεται, όχι να τα χαϊδέψεις. -
Δεν τιμωρείται μόνο η αχαριστία, τιμωρείται κι ο φόβος κι η δειλία.
Μην καταλήξεις να πέφτεις στην ανάγκη να πληρώσεις 

ο, τι όταν στο προσέφεραν ήθελες να το διώξεις.
Το είχα σκεφτεί από πριν πως δεν πρέπει να μισείς όποιους σ' αγαπάνε, 

γιατί ξέρεις πως είναι να αγαπάς και να σε μισούνε.
Δεν μπορείς βέβαια να επιβάλεις με "πρέπει" να αγαπήσεις ή να αγαπηθείς.
Μπορείς, ωστόσο, φαίνεται, να το προκαλέσεις.
Με ένα χαμόγελο. Δικό σου ή αυτό που δημιούργησες στον άλλο.
Μπορεί η ευτυχία να φέρει αγάπη; Η κάτι σαν αγάπη.
Είναι εγωιστικό να αγαπάς όποιον σε κάνει ευτυχισμένο;
Δεν είναι πάντως καλύτερο να αγαπάς όποιον σε κάνει δυστυχισμένο.
Το να αγαπάς και να είσαι ευτυχισμένος είναι ιδανικό.
Αλλά ποιος ξέρει ποιο γίνεται πρώτο;

Συνειρμός

Γιατί

κάποιος να μ' αγαπά;

Γιατί

να μην μπορώ

να το πιστέψω,

να αφεθώ

και να γιατρέψω

ό,τι έχει μείνει

σκοτεινό

κι ό,τι η ψυχή μου κρύβει;

Να σωθώ

από ό,τι έχει γίνει

ή θα γίνει 

σε ένα μέλλον 

μικρό.

Δε βρίσκω λόγια να το πω.

Λες και ξέρω

τι θέλω

να πω.

Ίσως να 'χω κουραστεί.

Να μη θέλω

να μιλήσω.

Να μη βρίσκω

τι να πω.

Να μη βρίσκω

πώς να ζήσω.

Και τι θέλω

να αγαπήσω.

Και τι φτάνει

για να αγαπηθώ.

Τι είν' το μακρινό;

Τι είν' το κοντινό;

Τι είναι δικό μου;

Και τι είναι επικίνδυνο;

Γιατί τραγουδώ;

Τι θέλω να πω;

Θέλω να μιλήσω;

Θέλω να σιωπήσω;

Θέλω να 'μαι μόνη

ή να ανακαλύψω

τι είναι που καίει

και τι με παγώνει;

Είναι τόσο πολύ.

Είναι τόσο λίγο.

Τι θα πει

θα φύγω;

Τι θα πει

μπορώ;

Θέλω ό,τι θέλω

ή με νοιάζει να φανώ;

Γιατί να μην είσαι εδώ;

Τι είναι

που έχω

να περιμένω

να αποκτήσω

να ανακαλύψω

και να αποκαλυφθώ;

Σε ποιόν;

Σε ποιόν;

Και τι

να αφήσω

να φανεί;

Τι να πιστέψω;

Τι είναι πρόβλημα δικό μου;

Τι να είναι το γραφτό μου;

Τι είναι πεπρωμένο,

πετρωμένο,

αφημένο,

ανοιγμένο;

Και που μένω..

Τι να θέλω;

Τι να έχω; 

Τι να ξέρω;

Μα τι λέω;

Πώς να εκφραστώ;

Κι όταν θα τα ακούω,

τι θα αποκρούω

από το υποσυνείδητο;

Εγώ,

η ψυχολόγος,

που ο λόγος

δε της φτάνει

για να βρει

τι είναι και τι κάνει

και μονολογεί.

Δεν ξέρω πότε θα σταματήσω.

Κοιτάζω έξω.

Τα σύννεφα

έχουν γραμμές

από κενό

στον ουρανό. 

Ο ήλιος παίζει να ‘χει δύσει ήδη

και 

εγώ παίζω αυτό το παιχνίδι.

Που δεν ξέρω

τι αφήνω να φανεί συνειδητά

και τι σοφία θα μου βγει ελεύθερα.

Σε ποιο μελλοντικό

και παρελθοντικό

εαυτό χρωστάω

αυτό

ή ό,τι άλλο;

Μετα-φράσεις

Θα ήθελα να είμαι μπλε ουρανός.
Όπου βρεθώ είμαι ένας λεκές μικρός.

Οι άντρες ξεπερνούν το βήμα μου.

Κάθεσαι στη καρέκλα, κάθομαι κι εγώ
και κοιτάμε ένα άλμπουμ παλιών φωτογραφιών.

Όλες οι γλώσσες σαν βότσαλα

που ανακατεύουν τα κύματα.

Μπορώ να βρω τις λέξεις σε ατέλειωτες σελίδες
αλλά όχι μέσα μου, είναι, όπως εγώ, ξένες.

Μπορώ να έχω μια στιγμή ηδονής χορωδιακής;

Πώς καήκαμε;

Στο σκοτάδι βήματα

Τι θα γίνει Ορφέα; 

Θα ζήσουμε 

ή θα σκοτωθούμε;

Μια μου δείχνεις το φως, 

μια τα σκοτάδια.

Μια λες θα κερδίσουμε, 

μια θα χάσουμε.

Μια δεν σε πειράζει, 

μια δεν με νοιάζει.

Κι εγώ δεν έχω τι να πω.

Δεν με κοιτάς που σε κοιτώ.

Κι αν δε με βλέπεις, ακολουθώ.

Οδήγησε με και μη ρωτάς.

Σιωπή σε κάθε μας κόσμο.

Η εμπιστοσύνη στο χρόνο 

μπορεί να μας σώσει μόνο.

Ποιο είναι το τέλος, 

ποια η αρχή;

Ποιος θάνατος 

και ποια ζωή;

Ποιος φόβος,

ποια ελπίδα;

Κι αν μ' αφήσεις 

κι αν σ' αφήσω,

Κι αν χαθούμε

στο επόμενο βήμα,

Θα θυμάμαι 

πως σε είδα

Και τα τραγούδια σου άκουσα.

Ένα δέντρο κι εγώ

Δεν τολμάω.

Δεν προσπαθώ καν να πλησιάσω 

ο, τι πιστεύω πως δεν μπορώ να φτάσω.

Ένα ψηλό, γεροδεμένο δέντρο,

με πυκνά, απλωμένα κλαδιά.  

Έτσι σε βλέπω.

Σε είδα αλλά άργησα να σε καταλάβω.
Δεν ερμηνεύεσαι όσο εύκολα φαίνεσαι.

Τεντώνεται ο κορμός σου προς τον ουρανό,

μα εσύ δεν δίνεις τόσο σημασία σε αυτό. 

Σε νοιάζουν τα κλαδιά σου περισσότερο.

Απολαμβάνεις να αγγίζεις τον άνεμο. 

Δέχεσαι ήλιο και βροχή το ίδιο. 

Αγκαλιάζεις τα πουλιά. 

Προσκαλείς τα παιδιά.

Μα εγώ ποτέ δεν έμαθα
να σκαρφαλώνω στα δέντρα.
Φοβάμαι τα ύψη.
Θαυμάζω την ομορφιά,
μα αρκούμαι στη σκιά.

Βρέθηκα δίπλα σου.
Μου ψιθύρισες τις ιστορίες σου.
Άκουσες με ενδιαφέρον τις δικές μου.

Τα φύλλα που μου έριξες απαλά,
στα χέρια μου τα κράτησα,
στολίδια μου τόσο ταιριαστά,
και σαν δώρα σπάνια τα κοίταξα.

Εγώ το μόνο που σου προσέφερα
ήταν ένα τόσο αδέξιο πότισμα.
Σου έριξα νερό με έναν κουβά απότομα.
Σαν κάτι περιττό που δεν χρειαζόσουνα.
Σαν να ήταν το ίδιο
με το να αφιέρωνα
σε κάθε σου καρπό,
ένα ρυάκι, μία σταγόνα.
Και ποτέ δεν επανόρθωσα.

Ο,τι κι αν έκανες εσύ,
το θεώρησα χαμένη υπόθεση.

Στάθηκα δίπλα σου
σαν να 'μουνα λουλούδι,
μαζί σου αταίριαστο,
μικρό στο ύψος σου μπροστά,
στον άνεμο ευάλωτο,
ασύγκριτο με τα πουλιά.

Αν κοίταζα κάτω απ' την επιφάνεια,
ίσως οι ρίζες μας να είχαν κοινά,
ίσως να κατάφερναν να συναντιόνταν.

Σε λίγο καιρό, αν όχι ακόμα.
Λίγο καιρό αν είχα ακόμα.

Αρκεί μόνο
να κοίταζα,
να τολμούσα,
να προσπαθούσα.

Κι ας μην αρκούσε.
Ίσως.

*Πρώτη φορά 

γράφω για κάποιον 

που ίσως το διαβάσει.

Τουλάχιστον αυτό το τόλμησα.

Καλοκαίρια μικρά

Τα καλοκαίρια

μικρές ελπίδες και μικρές απογοητεύσεις

μικρές βουτιές και μικρές γεύσεις

μικροί καύσωνες και μικρές δροσιές

μικρά ταξίδια και μικρές επιστροφές

μικρά διαλείμματα και μικροί χωρισμοί

Κάθε καλοκαίρι μικρό τέλος και αρχή

Προσπαθούμε να τους χωρέσουμε μια ζωή

μα

Τα καλοκαίρια είναι μικρά

Ανατολίτικη "Bed-time story"

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα της ανατολής υπήρχε ένας νεαρός, γοητευτικός σουλτάνος.

Με κορμί ψηλό και γεροδεμένο σαν βράχο και με λαιμό του έμοιαζε με κορμό από δυνατό δέντρο. Τα πυκνά μαύρα μούσια του ήταν σαν από γυαλισμένο έβενο, τα χείλη του ανάμεσα παρέπεμπαν σε ζουμερούς χουρμάδες ενώ τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα πολύτιμα πετράδια των ρούχων του.

Ιδιαίτερα όμορφο ήταν και το χαρέμι του, τόσο στο χώρο όσο και τις χορεύτριες του.

Οι τοίχοι του ήταν ανοιχτοί γαλάζιοι και πορτοκαλί με περίτεχνες μπορντούρες στολισμένοι ενώ πλημμύριζε φως από επιβλητικά μακρόστενα παράθυρα. Στο πάτωμα είχε στρωμένα χαλιά και μαξιλάρια ποικίλων χρωμάτων, μεγεθών και σχημάτων. Κοπέλες, η κάθε μια με τα δικά της χαρίσματα και χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ομορφιά, ντυμένες με αραχνοΰφαντα ρούχα που στόλιζαν χρυσά κεντήματα, περνούσαν τον καιρό τους, όλη τους τη ζωή, σε αυτή την παραδείσια φυλακή. 

Κάθε φορά που έμπαινε στο χαρέμι ο σουλτάνος οι γυναίκες του μαζεύονταν γύρω του και τύλιγαν ακούραστα κι αχόρταγα με χάδια το κορμί του, τα πόδια του, το στέρνο, τα χέρια, το κεφάλι του. Εκείνος τις έδιωχνε σιγά σιγά και κρατούσε μόνο μια. Είχε την αγαπημένη του. Δεν είχε κάτι παραπάνω από τις άλλες, αλλά ήταν κάτι παραπάνω για εκείνον. Μόνο στα δικά της χέρια και με τα δικά της λόγια μπορούσε να ηρεμεί, να ζωντανεύει, να σκέφτεται και να αισθάνεται πραγματικά. Γίνονταν ένα. 

Όμως με αυτή του την προτίμηση και στάση εξοργίστηκαν πολλοί: οι άλλες κοπέλες, οι ακόλουθοι, οι άρχοντες και τέλος οι θεοί. Δεν επιτρέπεται ένας σουλτάνος να αγαπάει, να ερωτευτεί, να ταυτιστεί με μια γυναίκα, αυτός που έχει την εξουσία, στα χέρια -ή στις πλάτες του μάλλον- ένα λαό. Έτσι για να τον τιμωρήσουν τον εξαφάνισαν, τον έκαναν αέρα, καπνό. 

Η αγαπημένη του, αφού τον έχασε, κουλουριάστηκε σε μια γωνία του χαρεμιού, εκεί που συνήθιζε να ξαπλώνει μαζί του. Δεν έτρωγε, δεν έπινε και όλο έκλαιγε. Από την εξάντληση μίκραινε στιγμή τη στιγμή, ώσπου έφτασε να μεταμορφωθεί σε ένα μικρό κόκκο από άμμο. 

Τότε εμφανίστηκε ένας άνεμος δυνατός που έσπασε το παράθυρο. Ζεστός και γνώριμος, σήκωσε και πήρε μαζί του τον κόκκο της άμμου. Αγκαλιά πλέον μπορούσαν να γυρίζουν ελεύθεροι στον κόσμο. 

Καλοκαιρινή νύχτα

Το φως του φεγγαριού στα κύματα
μοιάζει με ασημένιες βελονιές σε ένα βαθύ μπλε ύφασμα.

Βηματίζοντας στην άμμο
νιώθεις ένα υγρό βελούδο.

Στα δέντρα και την ακρογυαλιά
από κοντά και μακριά
πολλοί μικροί ήχοι,
σαν μυστικά που η φύση ψιθυρίζει.

Με αρώματα μεθυστικά,
από λουλούδια και αλμύρα
ντύνεται με ομορφιά
η καλοκαιρινή νύχτα.

Ταξίδι-α

Κάποτε ταξιδεύουμε για να φεύγουμε.
Κάποτε ταξιδεύουμε για να πάμε.
Αυτό που μετράει όμως πιο πολύ είναι η διαδρομή.
Αυτές οι στιγμές που δεν είσαι ούτε εκεί που ήσουν ούτε εκεί που θες.
Απλά κινείσαι.
Αλλάζεις θέση στον τόπο.
Αλλάζεις εσύ μες στο χρόνο.
Με κάθε βήμα,  με κάθε στροφή που θα κάνει η μηχανή.
Με κάθε σκέψη που θα κάνεις κοιτώντας τριγύρω, από το παράθυρο.
Με κάθε τι νέο που θα δεις.
Με κάθε τι παλιό που θα θυμηθείς.
Με ο, τι επιλέξεις να συγκρατήσεις ή να ξεχάσεις.
Ο, τι κι αν κάνεις, κάπου θα γυρίσεις και κάπου θα φτάσεις.
Ποτέ δεν θα είσαι ο ίδιος που ήσουν παλιά, μα και οι αλλαγές δεν θα συμβούν μαγικά.

Οι φόβοι μένουν ίδιοι όταν καθένας κουβαλάει μέσα του αυτά από τα οποία προσπαθεί να ξεφύγει.
Φεύγουνε μόνο όταν μαζί τους κανείς συναντηθεί και καταφέρει να συμφιλιωθεί.

Με τα όνειρα σχετικά γίνονται πολλά.
Γίνονται μεγαλύτερα.
Γίνονται πραγματικότητα.
(Υπάρχει κι η περίπτωση που κάποιος θα τα χάσει αλλάξει)
Καταλαβαίνεις καμιά φορά πως για να τα πιάσεις δεν χρειάζεται να πας μακριά.

Η ευτυχία και η αγάπη δεν βρίσκονται στου κόσμου την άκρη.
Βρίσκονται στη βαλίτσα σου, βρίσκονται στην καρδιά.
Ίσως βρίσκονται στο δίπλα κάθισμα.
Αρκεί μόνο να την ανοίξεις ή να γυρίσεις προς τα κει, να κοιτάξεις.

Την αλλαγή δεν την φέρνουν τα μέρη αλλά οι άνθρωποι.
Πρώτα απ' όλους τους ανθρώπους εσύ, και μαζί όσα επιλέγεις να κρατάς στην ψυχή.

Ένα ταξίδι είναι όλη η ζωή.
Όταν φτάνεις τελειώνει.
Αυτό που μετράει είναι η διαδρομή.

Γι' αυτό πρέπει κανείς να απολαμβάνει κάθε ταξίδι που κάνει.

Αυτό που θα μείνει είναι ίχνη.
Μεγάλα, μικρά.
Αρκεί μοναχά να είναι αρκετά για να οδηγήσουν σε άλλα/άλλων ταξίδια.

Το βαγόνι μου

Καλύτερα μόνη μου

στο άδειο βαγόνι μου.

Καλύτερα χώρια,

χωρίς χαρά και στενοχώρια.

Έρημοι οι δρόμοι μου,

μα εγώ δεν φοβάμαι.

Προς το τέλος του γνώριμου

πια πορεύομαι μα δεν λυπάμαι. 

Όλα τελειώνουνε

όσο ξαφνικά ξεκινάνε.

Όσο κι αν το θέλουμε

τα "για πάντα" ποτέ δεν κρατάνε.

Καλύτερα μόνη μου

από συντροφιές που δεν πάνε

πιο μπροστά το βαγόνι μου.

Ως να φτάσουν εγώ δεν κοιμάμαι. 

Αγαπώ τη θάλασσα

"Μην πάμε στα βαθιά. Ξέρω να κολυμπάω. Αλλά απλά φοβάμαι." μου έλεγε στην παραλία.

Κοιτώντας από το πλοίο φεύγοντας:
"Πόσο μ' αρέσει η θάλασσα. Την αγαπώ!"
- Ο, τι αγαπάμε το φοβόμαστε.., είπα εγώ σαν διαπίστωση και απορία μαζί.

  Πες μου κι άλλα γι' αυτό που αγαπάς, την ενθάρρυνα.
"Θα ήθελα να είχα ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα..
  Μ' αρέσει το άρωμά της..
  Μ' αρέσει ο ήχος των κυμάτων.. (ανάλαφρο γέλιο στον τόνο της) Ακόμα κι όταν έρχονται κατά πάνω σου να σε πλακώσουν.
  Μ' αρέσει το φως του ήλιου που καθρεφτίζεται πάνω στα μικρά κυματάκια και μοιάζει με χιλιάδες φωτάκια που αναβοσβήνουν.."

-Το ξέρεις πως μου δίνεις έμπνευση, έτσι;
-Κι εγώ θα ήθελα να γράψω για τη θάλασσα. Αλλά δεν έχω ταλέντο. [..^..?]
Γύρισα και χαμογέλασα προς αυτήν, τη θάλασσα.

 ~~~~~

  





Εν τω μεταξύ όσο μιλούσε εκείνη, εγώ σκεφτόμουν την αγάπη. Σαν έννοια. Σαν θάλασσα.

 

Αποφεύγουμε συχνά να φτάσουμε στο βάθος της γιατί φοβόμαστε πως η αγάπη θα μας πνίξει.

Κι όμως συγχρόνως την θέμε. Είναι όμορφη.
Προτιμάμε να είμαστε δίπλα της, να είμαστε κοντά της. Όχι όμως μέσα της, όχι πολύ μέσα της.
Και στα ρηχά έχει νερά. Δροσιζόμαστε. Υπάρχει συναίσθημα και στα συμβατικά, επιφανειακά, τυπικά, στα κρυφά. Επιβεβαιωνόμαστε.

Αγαπάμε το άρωμα. Αγαπάμε με την όσφρηση, την αφή, όπως και μ' όλες τις αισθήσεις μαζί. Αγαπάμε με την ακοή. Αγαπάμε κι έχουμε στο μυαλό μας την καταστροφή. Την αγαπάμε κι αυτή.

 

Η θάλασσα είναι ταυτισμένη με το κολύμπι και με το ταξίδι.
Η αγάπη, η βαθιά, είναι κολύμπι σε άγνωστα νερά. Η αγάπη είναι ταξίδι. Είναι όλα τα ταξίδια. Χωρίς προορισμό, χωρίς επιστροφή, γιατί δεν ξέρεις το τέλος, γιατί δεν μπορείς να εντοπίσεις την αρχή.
Καμιά φορά η αγάπη μπορεί να αφήνει ναυάγια, αλλά με θησαυρούς στην ψυχή. Αλλά και τα ναυάγια από μια άλλη, άνυδρη, ζωή εκείνη που τα σώζει είναι αυτή.

 

 

  

 

  

 

Σκιάθος