Υπόλοιπη

Η καρδιά μου θέλει να πιστέψει

όσα λες και όσα δεν έχεις πει,

το χαμόγελό σου στη φωνή,

πως όποιος θέλει μπορεί.

Ξαναγυρνώ

στον εφηβικό μου ρομαντισμό.

Σαν να μην έχω δει

πως οι άνθρωποι

αλλάζουν γνώμη

φεύγουν σε μια στιγμή

παίρνοντας τη ζωή τους μαζί 

που σου είχαν υποσχεθεί,

την υπόλοιπη.

Να προχωράω

Μαζί σου 

Θέλω να συνεχίζω να προχωράω   

Δεν με νοιάζει πού πάω 

Δεν κρυώνω, δεν πεινάω 

Δεν κουράζομαι, δεν βιάζομαι 

Έχω ο,τι χρειάζομαι

Το χαμόγελό σου 

ηλιαχτίδα στην συννεφιά 

Το άρωμά σου 

το αεράκι φυσά 

Γλυκιά στιγμή 

Ρουφάω ζωή 

Μου αρκεί 

που είσαι εκεί 

Η ματιά σου παγώνει το χρόνο

Μαζί σου μόνο 

'Υπουλα καλός

"

-Σου αρέσει;

-Λιγάκι ίσως.

"

Περνάει ο χρόνος

μες στο φως.

Χρώμα Γαλάζιο

σαν τα μάτια σου,

σαν τον ποταμό,

σαν τον ουρανό.

Στα μάτια 

δεν τολμώ

να σε κοιτάξω.

Φοβάμαι μην πνιγώ.

Φοβάμαι μην πετάξω.

Χαμόγελο 

αγνό και πονηρό.

Με ηρεμείς 

και με ζωντανεύεις.

Είπα πως θέλω 

να σε ξαναδώ.

Λέω πως θέλω 

να σε ερωτευτώ.

Πάλι σε άλλη

μην σε αφήσω.

Μην αρνηθώ να ζήσω.

Μα δεν περίμενα

τόσο άμεσα

να 'ρθει.

Το χαμόγελό μου

προσπαθώ να καταπιώ

και την λάμψη των ματιών 

να κρύψω.

Φοβάμαι 

να μην σε φοβήσω.

Όσα μέσα μου φυλώ

γίνονται φασαρία

στο στομάχι

και στο στήθος.

Θεριεύει

ένα θερινό

θηρίο.

Βλέπω

το παράδοξο 

στο δικό μας μύθο.

Πού σε γύρευα 

και πού σε βρίσκω.

Πόσο μακριά ήρθαμε 

για να 'ρθουμε κοντά.

Πώς δεν σε είδα 

κι άργησα να σε γνωρίσω.

Άσε με να σε αγκαλιάσω

να σε καλωσορίσω.

Κι ας μη χρειαστεί

να σε αποχαιρετήσω.

Κουβέντα

Την κουβέντα σου είχαμε 

Εσένα που δεν θα τα διαβάσεις αυτά ποτέ 

Κουβέντα του καφέ 

και της κρέπας σοκολάτας

Για χρόνια που έγιναν δέκα

Για αγόρια που έγιναν άντρες 

χωρίς να γίνουν αγόρια μας

Τα γιατί 

για τα οποία πάντα θα σπάμε τα κεφάλια μας

Πότε άρχισαν 

όσα ποτέ δεν τέλειωσαν

Όσα ποτέ δεν έγιναν 

Κάτι μάτια τυφλά

που δεν βγάλαμε 

Κάτι χείλη δειλά 

που δεν νιώσαμε

Λάθη 

που δεν αφήνονται στη λήθη 

Τα λάθη που δεν κάναμε

εμείς 

αλλά εσείς

Οι λάθος αγκαλιές που έψαξες 

χωρίς να είναι κι η δική μου η σωστή 

Μα ήταν έστω εκεί 

Και μένει παγωμένη 

να σε περιμένει 

γιατί ακριβώς ποτέ δεν θα 'ρθεις

για να σε αγγίξει 

για να καταλάβει 

πως δεν της ταιριάζεις 

Τόσοι έχουν καεί

κι οι στάχτες τους έχουν σκορπιστεί

Μα αστεριών μακρινών

που έχουν εκραγεί

η λάμψη κάνει χρόνια να σβηστεί

Μια ζωή 

Μια μακρινή ανάμνηση 

Σύνδεση ανίκητη

με το οικείο που δεν μας ανήκει

Αυτούς

Αυτούς που φεύγουν 

να κυνηγήσουν πίσω από άλλους τα όνειρά τους

Αυτούς που μένουν

να επιμένουν να ξοδεύουν την καρδιά τους

Αλλιώς τα βράδια τούς πονά η μοναξιά τους

Σκισμένο Σώμα

Νομίζεις θα σε ξεχάσω;

Κομμάτια από το σώμα μου θα κόψω,

το δέρμα μου θα σκίσω για να αλλάξω.

Για να μη θυμάται πια

το δικό σου άγγιγμα.

Την αιώνια μοναξιά μου 

θα αντέξω να αγκαλιάσω.

Σαν να μην ένιωσα ποτέ το ρίγος 

Σαν να μην βούλιαξα στα χέρια σου

που πια δεν μπορώ να φτάσω.

Είναι βία 

το πάθος και η νοσταλγία.

Πάντα θα θυμάμαι 

και ίσως πονάω.

Μα δεν γυρνάω.

Τώρα πια το ξέρω 

πως δεν θα φύγεις και ας φύγω

πως δεν θα φύγω και ας έφυγες.

Ξέρω πια πως υπάρχεις 

και πως είναι δυνατό το αδύνατο.

Μα είναι αδύναμο 

να αντέξει στο χρόνο 

και να πιστέψει στην αλήθεια.

Το σώμα αυτό αφήνεται στο κρεβάτι 

και παριστάνει πως μόνο του, 

ολόκληρο, μπορεί να υπάρχει.

Πιστεύω πως θα ξανα-βρεί το πάθος,

την αγάπη και την τρυφερότητα.

Το σώμα αυτό σε χίλια κομμάτια 

κανένα από τα οποία δεν είναι μόνο.

Είναι όλα δικά μου,

όσα χέρια κι αν τα άγγιξαν.

Δεν θα σκίσω το σώμα

όπως σκίζεται η καρδιά μου.

Θα εξασκήσω το σώμα

να έχει μέρος στη χαρά μου.

Μπλοκ

Και έλιωσα,  και πάγωσα

Και έσπασα, και μάτωσα

Και σιώπησα

Για να μη μάθουν πόσο πόνεσα

και κρίνουν οι άλλοι την επιστροφή σου

Για να μη το μάθεις εσύ

και φοβηθείς τον εαυτό σου

πιο πολύ

Και δε γυρίσεις

να δοκιμάσουμε 

αν αντέξουμε

αν με πληγώσεις πάλι

Είμαι δυνατή 

μα η αδυναμία μου είναι η αγάπη

Ξεχειλίζει από μέσα μου

μα την ψάχνω να σβήσω τη δίψα μου

Δεν θέλω να θέλω και να χρειάζομαι

Μα έδωσα και σου δόθηκα και αφέθηκα

να πιστέψω, να ζήσω

Εμπιστεύτηκα τα μάτια σου, τα λόγια σου

Είπα αξίζει η προσπάθεια

για όλα αυτά που έρχονται φυσικά

Είπα/ είπες ήρθες για να μείνεις

Ή έστω αν φύγεις/ αν έφευγα

θα λέγαμε ένα γεια και κάτι ακόμα

Το ξέρω ό,τι αξίζω.

Το ξέρεις ότι αξίζεις; 

Πώς θα ταιριάξουν κάποτε όλα πιστεύεις;

Είμαστε νέοι κι η ευτυχία υπάρχει 

κι είναι πολλοί οι άνθρωποι που θέλουν το ίδιο με εμάς

Πονάς

Με πονάς 

για να με σώσεις, τάχα μας

Δεν είσαι ιππότης

Είσαι νοσοκόμος

Τι ενέσεις

έκανες στο σώμα μου

και μου έδωσες ζωή και μου την πήρες;

Μια ενέργεια και μια μούδιασμα

Το 'ξερες 

πως με σκότωνες

Εγώ νόμιζα

πως θα ζήσουμε 

Κι εσύ τώρα

μου το εύχεσαι μόνο ατομικά

Χωρίς να παίρνεις ευθύνη καμιά 

Τι σου ζήτησα; 

Τι κάνεις δεν ξέρεις, ούτε τι νιώθεις

Και γιατί να αρκούν οι υποθέσεις σου

για να πεις αντίο για πάντα; 

Ποιος είσαι; 

Είσαι αυτός που θέλω; 

αυτός που θέλεις;

αυτός που φοβάσαι (να γίνεις);

αυτός που πρέπει όπως σου λένε οι άλλοι; 

Γιατί να φροντίσεις 

οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα;

Μπορώ να με φροντίσω

Θέλω να ζήσω 

Μπορώ να αντέξω

Μπορώ όμως να σε δεχτώ 

αν γυρίσεις πίσω; 

Μπορώ να σε αντέξω; 

Να σε ξανα-αφήσω μέσα μου

ενώ μ' άφησες απέξω; 

Αν μ' αγάπησες

Με αγάπησες

μα με άφησες

μες στον ίδιο τον κόσμο

που με βρήκες χαμένη καιρό.

Με αγάπησες

μα με άφησες

εδώ τώρα να νιώθω

το σώμα που έχω λειψό.

Την καρδιά μου σπασμένη

Το μυαλό μουδιασμένο

Και στα χέρια μου ένα κενό.

Αν μ αγάπησες,

πώς με άφησες

δεν το καταλαβαίνω.

Δεν το καταλαβαίνεις

πως εγώ μόνο εσένα αγαπώ;

Σ' ένα κόσμο μου ξένο

το μπορώ

μα δε θέλω

να επιζώ

αντί μαζί σου να ζω.

Απέραντο όνειρο

Σαν όνειρο

περίεργα αληθινό

Ανάμεσα στο απέραντο, 

στο γκρι, 

στο άγνωστο

Εσύ

Το χέρι σου σημείο αναφοράς

Τα μάτια σου το χρώμα

Τα χείλια σου πατρίδα

Η λάσπη γόνιμο έδαφος

Τα χόρτα χρυσά σύννεφα

Το δάσος προοπτική

Κανένας φόβος 

αφού είμαστε μαζί

Βούλιαγμα στη στιγμή

Χαμένη ήμουν μέχρι να σε βρω

Αλλού δεν θα 'θελα να υπάρξω

Κοίτα με, 

φίλα με, 

πιάσε με απ' το χέρι 

και θα πετάξω

Μείνε

Μείνε κοντά μου

Μείνε δίπλα μου

Μείνε μέσα μου

Στο μυαλό και στην καρδιά

και στο κορμί μου μείνε μέσα

να γίνουμε ένα

να διαλυθεί η μοναξιά 

Μείνε για μένα 

Μείνε εσύ

Μείνε η αλήθεια 

Μείνε η αγάπη

Μείνε το συναίσθημα 

που αγαπά η λογική

γιατί να το νικήσει 

δεν θέλει, ούτε μπορεί

Μείνε και πες μου ναι 

Μείνε για λίγο ακόμα 

Μείνε για παραπάνω 

Μείνε για πολύ 

Μείνε για αυτό το βράδυ

Μείνε για μια ζωή

Ανεκπλήρωτα

Τα ανεκπλήρωτα 

δεν τελειώνουν,

δεν πληγώνουν,

μόνο ίσως σε ενοχλούν.

Σου δίνουν τη ζωή που σου χρωστούν 

μέσα από μικρές στιγμές 

που  να ολοκληρωθούν

μπορούν μόνο αυτές.

Σου δίνουν την ελπίδα 

και υπόσχεση καμία.

Αυτή είναι η μαγεία, 

η δύναμη τους,

η ομορφιά τους

που κρατά. 

Τα χαμόγελα 

που σε αγγίζουν στην ψυχή,

είτε το ξέρουν είτε όχι. 

Είναι όμορφο, αλήθεια, να αρέσεις. 

Είναι όμορφο όμως πολύ και να αγαπάς.

Να αγαπάς για σένα σταθερά 

και να αγαπάς μαζί και εσένα με τα χρόνια.

Δεν έχει να κάνει με την αξία σου

η άρνηση,

αλλά με συμβατότητα,  

με τύχη, 

κι άλλα. 

Στιγμές κουμπώνουν τα κομμάτια 

στα λόγια, στα μάτια.

Δεν έχει να κάνει με παζλ

σε θέλει, δε σε θέλει.

Κι αν δεν σε θέλει, δεν πειράζει.

Αρκεί το πώς θα σου φερθεί.

Τα ανεκπλήρωτα τα κρατά η ευγένεια.

"Αν σε ερωτευτώ πρώτη ;

I will treat you kind."

Με είχε θυμώσει αυτή η απάντηση.

Μα ήταν πολύ ουσιαστική.

Από τον άνθρωπο με τον οποίο έζησα 

την πιο εκ-πληρωμένη μου εμπειρία είχε ακουστεί.

Στην οποία μάλλον δεν υπήρχε έρωτας τελικά. 

Μάλλον υπήρχε αγάπη. 

Μα πια αυτή δεν είναι ανάλαφρη.

Ανάλαφρα είναι τα όνειρα 

που δεν γίνονται πραγματικότητα.

Ανάλαφρη είναι η σκέψη κι η καρδιά,  

όταν αγαπάει απλά.

Αγάπη που είναι πίστη κι όχι απαίτηση.  

Αγάπη που είναι αυθύπαρκτη,

που δεν χρειάζεται ανταπόκριση.

Αγάπη που της φτάνει η αγάπη η ανθρώπινη, 

η γνήσια ευγενική, 

η τρυφερή, 

η ειλικρινής, 

η με τον τρόπο της.

Τα ανεκπλήρωτα δεν ζητούν να πληρωθούν.

Να τα αφήσεις να υπάρχουν ζητούν.

Και θα υπάρχουν, θες δε θες.

Να σου χαρίζουν όνειρα κι ίσως μικρές στιγμές. 

Αρκούν οι άνθρωποι οι άξιοι θαυμασμού.

Μπορεί να είσαι κι εσύ το ανεκπλήρωτο κάποιου άλλου. 

Να σε αγαπάς με τα λάθη και τα σωστά σου.

Να αγαπάς και τα ναι μα και τα όχι σου.

Να αγαπάς όσο μπορείς κι όσο αντέχεις

ο,τι έχεις και δεν έχεις. 

Μην προσπαθείς να κατα-λάβεις

Με συγχωρείς 

που δεν μπορείς

να καταλάβεις.

Για ο,τι θεωρείς

αιτία της σιωπής

άδικο θα χεις. 

Δεν είναι ψέμα.

Απλά ένα ψίγμα.

Το ότι υπάρχεις

μη μου θυμίζεις.

Μακριά να ζεις

Να μη μ' αγγίζεις

Να μη σε νιώθω

Να μη με ψάχνεις

Να μη μ' αλλάξεις

Να μη με πλάσεις

Δεν θα σου πω

για το κακό.

Να μην σε δω παρακαλώ.

Να μη σ' ακούσω.

Να σ' αποκρούσω.

Σε ευχαριστώ.

Μα ως εδώ.

Να φύγεις σου ζητώ

Από τον κόσμο μου

και απ΄το μυαλό.

Τι άλλο να σου δώσω;

Ποιον εαυτό;

Βάρος δικό σου να σηκώσω

Αδύνατο να κάνω τη δυνατή

Με σπας

Για να δεις

ότι μπορείς

Γελάς

Μα δεν με ξεγελάς

Δεν μ' αγαπάς

Με θέλεις μόνο

Διώχνω το χρόνο

Μη με ρωτάς

Δεν θα το ξαναπώ

Μη με κάνεις να σε μισώ

για να βεβαιωθείς πως σε αγαπώ

Ψυχή δεν έχω

Δεν αντέχω

Θέλω τα μάτια να κλείσω

και όνειρο να σε θεωρήσω

Χωρίς απαιτήσεις, δίκια και προθέσεις

Χωρίς να μπορείς να του προσθέσεις

στιγμές χάους

χρεωμένου σε παλιούς χαμούς

με νέους σταθμούς και με θυμούς

Μην περιμένεις να σε ξεχάσω

Θέλω μονάχα να σε χάσω

Χίλιες βραδιές

Δεν το αρνούμαι 

Σε θυμάμαι 

Σε θέλω 

Σε φοβάμαι 

Σε σκέφτομαι 

Κάθε μέρα σχεδόν

Ή συνέχεια

Τόσο 

που φορές 

δεν ξεχωρίζω

Σε νοσταλγώ 

Πονάω

Μα δεν είναι να γυρίσω

Δεν μου ανήκεις

Δεν σου ανήκω

Δεν υπάρχει τίποτα να ζητήσω

Μόνο να μ' αφήσεις να φύγω

Να μπορέσω να σε αφήσω

Και να μην το μετανιώσω

Να έχω δίκιο

Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό

Να μην στο πω

πως δεν σε αρνούμαι

Να αρνηθώ

πως σ' αγαπώ, 

πως έχω ανάγκη να σε δω

Κι αν σ' αγαπώ,

να είναι ελαφρό

Σαν άνθρωπο 

κι όχι στοιχειό

Σαν ιστορία 

κι όχι μύθο

Ψώνιο

Κι ούτε ξέρω για πόσο θα πληρώνω 

τα ληγμένα 

και σπασμένα

..

βάζα με γλυκά

..

που χύθηκαν στο πάτωμα 

..

και φύτρωσαν στο χώμα 

..

λουλούδια που μεθάν

..

σαν άνοιξη 

..

σαν θάνατος κι ανάσταση 

Ζωή 

Καλοκαίρι 

..

που λιώνουν απ' τη ζέστη τα κορμιά 

..

και πέφτουν στη θάλασσα 

..

μα γίνονται και πάγος και βροχή

.. 

κι αλήθεια που ξεπλένει και καθαρίζει 

..

και πλημμυρίζει και πνίγει

Κι ανάθεμα 

Πότε άλλαξα θέμα 

Πάντα γύρω από εσένα 

το Πάθος

Το πάθος 

δεν το αντέχει η καρδιά μου. 

Αν δεν είναι όνειρο ή ανάμνηση

δεν είναι για πολύ.

Δεν το αποφεύγει. 

Απλά το ζει και φεύγει. 

Το ζει με το ζόρι. 

Γιατί δεν μπορεί να του ξεφύγει 

όσο κι αν το φοβηθεί. 

Το πάθος 

δεν το χωράει το μυαλό μου.

Άλλη μια λέξη 

στην λίστα των συναισθημάτων που έχω μάθει. 

Άλλη μια - ή παραπάνω - εικόνα 

στη συλλογή των εμπειριών μου με τα χρόνια.

Δεν είναι αυτά το πάθος.

Το πάθος είναι χάος. 

Μια μαύρη τρύπα

στο χρόνο, στη μνήμη, στην ψυχή. 

Μια έκρηξη από φως. 

Σε καταπίνει. 

Κι αν νομίζεις πως κατάφερες να βγεις από εκεί,  

μάλλον αυτή έχει μέσα σου μεταφερθεί. 

Κάθε φορά που γκρεμίζεται το φεγγάρι

θα ζητάω συγγνώμη χωρίς να ξέρω από ποιον.

Κάθε φορά που μου μιλάει ένα τραγούδι 

δεν θέλω να με ακούσω να το τραγουδώ.

Και όταν γράφω 

μάταια ελπίζω πως θα γλιτώσω 

από όσα δεν μπορώ να εξηγήσω.

Το πάθος είναι δαίμονας που δεν μπορώ να ξορκίσω,

ευχή που δεν μπορώ να μετανιώσω 

μα δε θέλω να πληρώσω.

Το πάθος δεν είναι κάποιος. 

Πανδώρα

Η Πανδώρα άνοιξε το κουτί.

Γιατί έπρεπε να ξέρει - κι αυτή.

Δεν μπορούσε μόνο να ακούει, να βλέπει, να ζηλεύει.

Να ανυπομονεί

και να της λένε πως είναι νωρίς,

πως έχει χρόνο να πληγωθεί.

Φαίνεται ωραίο το κουτί.

Ένιωθε πως υστερεί.

Όταν το άνοιξε,

στην αρχή,

ένιωσε ηρεμία,

μια σιγή,

μια ανακούφιση,

ένα τίποτα.

Αόρατα τα δεινά 

που ξεχύθηκαν στον κόσμο της.

Δηλητηριώδη αέρια,

στα χαμηλά,

που δρουν αργά,

μέχρι να πάρουν φωτιά,

να την πνίξουν οι καπνοί,

η ασφυξία ξαφνική,

μόνιμο βάρος στα πνευμόνια μετά.

Κάτι έσπασε,

κάτι ράγισε μέσα της.

Οι ήχοι δεν ακούστηκαν.

Η μόνωση έγινε περηφάνεια.

Ξέχασε πως δεν ήταν έτσι από πάντα. 

Πείστηκε 

πως ο κόσμος δεν υπήρξε ποτέ

όπως τον νόμισε.

Ο,τι ονειρευόταν δεν υπάρχει.

Υπάρχει μόνο ο,τι δεν έβλεπε.

Μια ελπίδα μικρή

πιστεύει πως κάπου υπάρχει.

Κάπου κρύβεται

και δεν την βλέπει.

Κάπου την περιμένει.

Κάπου αλλού.

Αμφισβητεί αν είναι αρκετή.

Κάτι μικρό και φωτεινό.

Σημαντικό, μα όχι πολύ. 

Κάτι σαν τις φωνές που της μιλούν το βράδυ. 

Αυτές που ακόμα δεν την έχουν αγκαλιάσει.

Από αυτές που περιμένει μια λύση.

Ή, πια λιγότερο αισιόδοξη, 

μια σπιθαμή σε αυτή τη γη,

να ξαποσταίνει και να παίρνει δύναμη.

Ή, πιο ολιγαρκής ακόμα,

να ανταλλάζει ενέργεια

αντί να δίνει μόνο ή να ζητά.

Τι τα 'θελε η Πανδώρα

να μπλέκει με εφιάλτες κι όνειρα;

Να μη μπορεί να τα ξεχωρίσει.

Να νομίζει πως είναι σταθερά.

Με σχέσεις σχετικές

κι ανθρώπους σύννεφα που γίνονται σκιές. 

Να αναρωτιέται για πάντα

για κάθε φορά

αν είναι ο θύτης ή το θύμα. 

Άγνωστος πρίγκιπας

Γιατί 

ένας άγνωστος 

να έχει μεγαλύτερη σημασία 

στη ζωή κάποιας 

από οποιονδήποτε κι οτιδήποτε άλλο 

έχει γνωρίσει, 

έχει αγαπήσει 

κι έχει αγαπηθεί από αυτό(ν) ;

Γιατί πάγωσε ολόκληρος ο κόσμος 

της Ωραίας κοιμωμένης; 

Γιατί δεν έφταναν εφτά νάνοι 

να σώσουν τη Χιονάτη; 

Γιατί η Σταχτοπούτα να βασιστεί 

σε μαγεία με ημερομηνία λήξης; 

Γιατί η Μικρή γοργόνα να απαρνηθεί τον εαυτό της και τον κόσμο 

για να πλησιάσει έναν ξένο ; 

Γιατί η Πεντάμορφη να συμβιβαστεί σε μια φυλακή 

κι από τη λύπη(ση) και τύψεις να αγαπήσει ; 

Γιατί η Ιουλιέτα να αυτοκτονήσει 

για κάποιον που λίγες μέρες μόνο είχε γνωρίσει; 

Μήπως φταίει η εφηβεία; 

Κι αν δεν εμφανιστεί η αγάπη μέχρι τα 16, 

μέχρι τα 30 προλαβαίνεις 

να κρυφτείς να περιμένεις 

ή σε ταξίδι αναζήτησης να βγαίνεις; 

Και τι/ποιους/πόσους θα αναγκαστείς να θυσιάσεις; 

Αντιπαθώ

Δε γίνεται 

ακόμα / πάλι

να μου σφίγγεται 

η καρδιά και το στομάχι. 

Δεν θέλω να σε σβήσω. 

Δεν το χρειάζομαι.

Θέλω μόνο 

να σε αφήσω και να προχωρήσω. 

Μπορώ.

Δεν είσαι κάτι σταθερό, 

αξιόπιστο να κρατηθώ. 

Δεν σε μισώ. 

Σε αντιπαθώ. 

Αντίθετα 

σε όλα τα πάθη 

που μου γέννησες

ο, τι μου προξένισες.

Να μην πάθω 

κάτι χειρότερο.

Ελπίζω.

Θα σε αποφύγω.

Αστείο

Είναι αστείο 

πόσα έγραψα 

για ανθρώπους 

που δεν το ξέρουν 

κι ούτε θέλουν.

Είναι αστείο 

πόσα έγραψα 

για πράγματα

που δεν τα ξέρω

κι ούτε θέλω.

Αστείο

ή γελοίο. 

Για ανθρώπους

σαν εσένα. 

Για πράγματα 

σαν τον έρωτα. 

Αστείο

ή γελοίο 

ή τραγικό. 

Όνειρό μου

Όνειρό μου, 

τον καημό μου 

διώξε μακριά. 

Αγκαλιά μου, 

στην καρδιά μου 

βάλε φωτιά. 

Αχ ψυχή μου, 

στη ζωή μου

δώσε πνοή. 

Γίνε αγάπη 

δίχως τέλος 

κι αρχή. 

Πες μου κάτι. 

Κάνε βέλος 

την μουσική. 

Φύγε

Με ενοχλεί που με νοιάζει. 

Δε μου χρειάζεται να σε χρειάζομαι. 

Δεν θέλω να σε θέλω. 

Προσπαθούσα, έλεγα, 

να σε θελήσω

για ανταπόδοση. 

Προσπαθώ, τώρα, 

να αποφύγω να νιώσω 

όπως μπορείς εσύ.

Δεν το αντέχω εγώ. 

Δε θέλω. 

Δε μου χρειάζεται.

Φύγε 

για να μη νιώθω πως σε εγκαταλείπω, 

για να μη αναγκαστώ να σε διώξω,

για να μη μου λείψεις αργότερα περισσότερο.