Πόση τόλμη χρειάζεται
για να αγαπήσεις
ο,τι μπορείς να χάσεις;
Να αγκαλιάσεις,
ο,τι μπορείς και να αφήσεις.
Να δοθείς
κι ας μην πάρεις.
Να θελήσεις
χωρίς να εξαρτηθείς.
Να πιστέψεις
χωρίς να ελπίσεις.
Να χωρέσεις
και να συγχωρέσεις
ο,τι προσκαλείς
και ο,τι προκαλέσεις.
Τόλμη
αντί αφέλεια
ότι υπάρχει ασφάλεια
στις λέξεις.
Να αρνηθείς τις υποσχέσεις
που ορίζουν τις σχέσεις.
Δυο κύματα.
Από κατευθύνσεις αντίθετες,
και θάλασσες διαφορετικές.
Μα
η θάλασσα είναι μια.
Με σκοτάδια στα βαθειά
και πίσω τους τη συννεφιά.
Συναντιούνται
σε μια αγκαλιά.
Κι ίσως
φτιάξουν φως.
Η καρδιά μου θέλει να πιστέψει
όσα λες και όσα δεν έχεις πει,
το χαμόγελό σου στη φωνή,
πως όποιος θέλει μπορεί.
Ξαναγυρνώ
στον εφηβικό μου ρομαντισμό.
Σαν να μην έχω δει
πως οι άνθρωποι
αλλάζουν γνώμη
φεύγουν σε μια στιγμή
παίρνοντας τη ζωή τους μαζί
που σου είχαν υποσχεθεί,
την υπόλοιπη.
Απ' τα βουνά και τα νερά,
τη θάλασσα και τα ποτάμια,
απ' τις ελιές και τα πλατάνια,
έχω τις ρίζες μου βαθιά.
Από την άμμο και τους βράχους.
Τους γρήγορους κι αργούς χορούς.
Τα χέρια που έμαθαν τα χάδια
ενώ ήξεραν μόνο καημούς.
Κι από βορρά είμαι και από νότο.
Στο πέλαγος ισορροπώ.
Κι άμα βουλιάξω μες στο χρόνο,
πάλι ένα φως μπορώ να βρω.
Μες στους ανθρώπους με τα λάθη,
τα λίγα τους και τα πολλά,
που κάπου βρήκαν την αγάπη,
ή έστω μία συντροφιά.
Όρθιοι στης ζωής την άκρη,
ας ειν' να πουν
"Ήταν καλά".
Τόσα ραντεβού χαμένα
Σαν λουλούδια στο ποτάμι πεταμένα
Στιγμές χημείας
και συνέχειας καμίας
Τέχνη, φύση, γαστρονομία
Πάνω από όλα μοίρασμα
Κομμάτια ανθρώπων και ζωών
Έκθεση και εκθέσεις ιδεών
Χρόνος χαρισμένος
Κάποιοι είχαν αποφασίσει
εξαρχής ίσως το τέλος
Τόσοι διαφορετικοί
Και τόσο ίδιοι
Χαλαροί, κι εγώ μαζί
Να περάσω ωραία
Να περάσει η ώρα
Κι ας περνάει η ζωή
Κουρασμένη λέω
Κι όμως πάλι βγαίνω
Κάθε ευκαιρία που έχω
να απορριφθεί περιμένω
Κάποιος θα 'ρθει να με εκπλήξει
Κάποιος θα 'ρθει για να μείνει,
λίγο παραπάνω έστω
Ως τότε μετρώ, υπολογίζω, καταγράφω
Καλύτερα αυτή τη χρονιά
Περισσότεροι φίλοι
Λιγότερα φιλιά
Την αγκαλιά μου δίνω πιο προσεκτικά
για το ποιόν στην καρδιά φέρνω κοντά
Θα σου πω ένα μυστικό
Που έμαθα
Μα ακόμα δεν το ξέρω
Όλοι τα ίδια θέλουν
Τα ίδια μα αλλιώς
Όλοι τα ίδια θέλουν
Μα λίγοι τα μπορούν
Περιμένουν
Μα χρόνο δεν έχουν
Ούτε χώρο
Το κενό
για να καλύψουν
Όλοι τα ψάχνουν
Να δώσουν
Να πάρουν
Και περισσεύουν
Και δεν αρκούν
Όλο αναβάλουν
Το να τα βρουν
Γιατί θα χάσουν
Όσα μισούν
Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.
Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.
Μας έχουν μάθει ότι
Οι καλοί νικάνε στο τέλος.
Θα παίρνουμε
πάντα ο,τι θέλουμε
αρκεί να είμαστε καλό παιδί.
Αν δεν ζητάμε, μόνο περιμένουμε
κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.
Ή ο,τι μπορεί.
Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.
Πρέπει να μπορεί τα πάντα.
Είναι ο ήρωάς μας.
Κι εμείς τι είμαστε;
Τα θύματα.
Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.
Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.
Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.
Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση;
Πάντα διαθέσιμος στον πύργο
θα ήταν υπηρέτης,
φυλακισμένος κι αυτός.
Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;
Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι
αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.
Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του;
Κι αν έρθει να σε σώσει, είσαι υποχρεωμένη να πας;
Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;
Τι έκανε αυτός έξω;
Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;
Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.
Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.
Κι επειδή βρεθήκατε
πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;
Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.
Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.
Αυτούς που φεύγουν
να κυνηγήσουν πίσω από άλλους τα όνειρά τους
Αυτούς που μένουν
να επιμένουν να ξοδεύουν την καρδιά τους
Αλλιώς τα βράδια τούς πονά η μοναξιά τους
Τα τριαντάφυλλα όλα του κόσμου
στην αγκαλιά σου πάρε φως μου
Εγώ για 'σενα θα τα κόψω
με μιας στα χέρια να στα δώσω
Να πληγωθείς αν είν' μοιραίο
αναγνωρίζω πως θα φταίω
Μα δεν μπορεί κανείς να βγάλει
της ομορφιάς το κάθε αγκάθι
Μαζί πάνε χαρά και δάκρυ
Πόνος υπάρχει στην αγάπη
Κι αν λόγο έχεις να φοβάσαι,
μη μένεις στης ζωής την άκρη
Καμιά φορά
νιώθουμε πλανήτες
που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.
Σε ένα σκοτάδι
με μακρινά μόνο φώτα
που μας χαιρετούν
ή τα χαιρετάμε εμείς,
και αν μας δουν.
Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.
Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.
Αλλά πού πάμε;
Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,
εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.
Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε,
από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;
Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά;
Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;
Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.
Χωρίς αυτό το βάρος,
χωρίς αυτή τη συντροφιά.
Κάποιες παλίροιες,
κάποιες εκλείψεις,
κάποιες συγκρούσεις
και εκρήξεις
τις βιώνουμε
κι εμείς
κι επιβιώνουμε.
Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει,
μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.
Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.
Και έλιωσα, και πάγωσα
Και έσπασα, και μάτωσα
Και σιώπησα
Για να μη μάθουν πόσο πόνεσα
και κρίνουν οι άλλοι την επιστροφή σου
Για να μη το μάθεις εσύ
και φοβηθείς τον εαυτό σου
πιο πολύ
Και δε γυρίσεις
να δοκιμάσουμε
αν αντέξουμε
αν με πληγώσεις πάλι
Είμαι δυνατή
μα η αδυναμία μου είναι η αγάπη
Ξεχειλίζει από μέσα μου
μα την ψάχνω να σβήσω τη δίψα μου
Δεν θέλω να θέλω και να χρειάζομαι
Μα έδωσα και σου δόθηκα και αφέθηκα
να πιστέψω, να ζήσω
Εμπιστεύτηκα τα μάτια σου, τα λόγια σου
Είπα αξίζει η προσπάθεια
για όλα αυτά που έρχονται φυσικά
Είπα/ είπες ήρθες για να μείνεις
Ή έστω αν φύγεις/ αν έφευγα
θα λέγαμε ένα γεια και κάτι ακόμα
Το ξέρω ό,τι αξίζω.
Το ξέρεις ότι αξίζεις;
Πώς θα ταιριάξουν κάποτε όλα πιστεύεις;
Είμαστε νέοι κι η ευτυχία υπάρχει
κι είναι πολλοί οι άνθρωποι που θέλουν το ίδιο με εμάς
Πονάς
Με πονάς
για να με σώσεις, τάχα μας
Δεν είσαι ιππότης
Είσαι νοσοκόμος
Τι ενέσεις
έκανες στο σώμα μου
και μου έδωσες ζωή και μου την πήρες;
Μια ενέργεια και μια μούδιασμα
Το 'ξερες
πως με σκότωνες
Εγώ νόμιζα
πως θα ζήσουμε
Κι εσύ τώρα
μου το εύχεσαι μόνο ατομικά
Χωρίς να παίρνεις ευθύνη καμιά
Τι σου ζήτησα;
Τι κάνεις δεν ξέρεις, ούτε τι νιώθεις
Και γιατί να αρκούν οι υποθέσεις σου
για να πεις αντίο για πάντα;
Ποιος είσαι;
Είσαι αυτός που θέλω;
αυτός που θέλεις;
αυτός που φοβάσαι (να γίνεις);
αυτός που πρέπει όπως σου λένε οι άλλοι;
Γιατί να φροντίσεις
οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα;
Μπορώ να με φροντίσω
Θέλω να ζήσω
Μπορώ να αντέξω
Μπορώ όμως να σε δεχτώ
αν γυρίσεις πίσω;
Μπορώ να σε αντέξω;
Να σε ξανα-αφήσω μέσα μου
ενώ μ' άφησες απέξω;
Με αγάπησες
μα με άφησες
μες στον ίδιο τον κόσμοΣαν όνειρο
περίεργα αληθινό
Ανάμεσα στο απέραντο,
στο γκρι,
στο άγνωστο
Εσύ
Το χέρι σου σημείο αναφοράς
Τα μάτια σου το χρώμα
Τα χείλια σου πατρίδα
Η λάσπη γόνιμο έδαφος
Τα χόρτα χρυσά σύννεφα
Το δάσος προοπτική
Κανένας φόβος
αφού είμαστε μαζί
Βούλιαγμα στη στιγμή
Χαμένη ήμουν μέχρι να σε βρω
Αλλού δεν θα 'θελα να υπάρξω
Κοίτα με,
φίλα με,
πιάσε με απ' το χέρι
και θα πετάξω
Μείνε κοντά μου
Μείνε δίπλα μου
Μείνε μέσα μου
Στο μυαλό και στην καρδιά
και στο κορμί μου μείνε μέσα
να γίνουμε ένα
να διαλυθεί η μοναξιά
Μείνε για μένα
Μείνε εσύ
Μείνε η αλήθεια
Μείνε η αγάπη
Μείνε το συναίσθημα
που αγαπά η λογική
γιατί να το νικήσει
δεν θέλει, ούτε μπορεί
Μείνε και πες μου ναι
Μείνε για λίγο ακόμα
Μείνε για παραπάνω
Μείνε για πολύ
Μείνε για αυτό το βράδυ
Μείνε για μια ζωή
Ξένη στο σώμα
Ξένη στη χώρα
Δύσκολη η γλώσσα
να καταλάβω τους άλλους
να καταλάβω εμένα
Πώς να μιλήσω
και τι θα ακούσω
Στο δρόμο το πρωί
Στο κρεβάτι το βράδυ
Ξένη και μόνη
Δυναμωμένη
Ο,τι ξέρω
είναι πως θα μάθω
Θα μάθω
με κάθε βήμα που κάνω
να φεύγω από κάπου
και κάπου να πλησιάζω
Ξένη στο σώμα ήμουν χρόνια
μέχρι να αποδεχτώ ότι αλλάζει
συνέχεια, όχι γραμμικά,
κι ότι μαζί μου ζει
Ξένη στη χώρα
κι η χώρα σε εμένα ξένη
Μα αλλάζω μαζί με τα μέρη
και γίνονται δικές μου οι εμπειρίες που ζω
Έναν άνθρωπο θέλω
να πάμε από το ξένοι
στο μαζί
χωρίς φόβο
Το ξένοι
να μη σταθεί εμπόδιο
στο μαζί
Χόρευε η νύχτα.
Χόρευε ο χρόνος.
Γύρω τους ο κόσμος
σε τροχιά βουβή.
Γύρευε η αγάπη
να γυρίσει
να κλειστεί
σε μια στιγμή.
Να υπάρξει κάτι
να κρατηθεί.
Απλώθηκε το χέρι
κι αγκάλιασε το ταίρι
που θα αποχωριστεί.
Δε ζήτησε να ξέρει
τι μέλλει να συμβεί.
Και έμειναν εκεί.
