Κουβέντα

Την κουβέντα σου είχαμε 

Εσένα που δεν θα τα διαβάσεις αυτά ποτέ 

Κουβέντα του καφέ 

και της κρέπας σοκολάτας

Για χρόνια που έγιναν δέκα

Για αγόρια που έγιναν άντρες 

χωρίς να γίνουν αγόρια μας

Τα γιατί 

για τα οποία πάντα θα σπάμε τα κεφάλια μας

Πότε άρχισαν 

όσα ποτέ δεν τέλειωσαν

Όσα ποτέ δεν έγιναν 

Κάτι μάτια τυφλά

που δεν βγάλαμε 

Κάτι χείλη δειλά 

που δεν νιώσαμε

Λάθη 

που δεν αφήνονται στη λήθη 

Τα λάθη που δεν κάναμε

εμείς 

αλλά εσείς

Οι λάθος αγκαλιές που έψαξες 

χωρίς να είναι κι η δική μου η σωστή 

Μα ήταν έστω εκεί 

Και μένει παγωμένη 

να σε περιμένει 

γιατί ακριβώς ποτέ δεν θα 'ρθεις

για να σε αγγίξει 

για να καταλάβει 

πως δεν της ταιριάζεις 

Τόσοι έχουν καεί

κι οι στάχτες τους έχουν σκορπιστεί

Μα αστεριών μακρινών

που έχουν εκραγεί

η λάμψη κάνει χρόνια να σβηστεί

Μια ζωή 

Μια μακρινή ανάμνηση 

Σύνδεση ανίκητη

με το οικείο που δεν μας ανήκει

Για μένα

Για ποιον τα γράφω τα ποιήματα;

Ποιοι να 'ναι οι θύτες, ποιοι τα θύματα;

Δώρα είναι που δημιουργώ ή είναι προβλήματα;

Σε τι αναμνήσεις να γυρίσεις;

Και σε ποια μέλλοντα θα ζήσεις;

Τι εξηγήσεις να ζητήσεις;

Και που τιμές να αποτήσεις;

Για ποιον τα γράφω και γιατί;

Και αν ποτέ δε διαβαστεί

κανένα,

λιγότερο ή πιο πολύ

θα αξίζει απ' ο,τι είναι για μένα;

Όλα δικά μου είναι γραμμένα

και όνειρα και απωθημενα.

Κι αν τα μάθεις,

τι θα πάθεις;

Ακίνδυνα.

Είτε κρυμμένα είτε φανερά.

Είναι κοινά μας μυστικά.

Φυτρώνουν στα καμένα.

Δε ζήτησες ποτέ σου από μένα

κάτι άλλο

ούτε κι αυτό.

Και εγώ δε σου ζητώ

τίποτα άλλο

από αυτό.

Από μέσα μου ο,τι είναι θα το βγάλω

και αν σε εσένα φτάσει

έχει καλώς.

Αλλιώς

κάποιος άλλος

θα τα εκτιμήσει.

Τα δικά του.

Γιατί αυτά είναι για σένα.

Είναι για 'μένα.

Είναι για 'μας.

Τις εμπειρίες, τις αναμνήσεις μας,

τα όνειρά μου

και την καρδιά μου

που ένα -μικρό- κομμάτι της κρατάς.

Λέξεις για το Τίποτα

Κι ήταν πολλά όσα έγραψα για 'σένα,

πολλά όσα είπα, 

πολλά όσα έδειξα.

Και τώρα πια τίποτα. 

Τίποτα να μας ενώνει. 

Ποτέ τίποτα. 

Μόνο οι αναμνήσεις,
που ξεθωριάζουν  δειλά.

Μόνο τα κείμενα,
που σε άλλους ταιριάζουν καλύτερα. 

Δεν ανήκουν σ' εσένα. 

Μερικά δεν ανήκουν ούτε σ' εμένα. 

Λες και τίποτα, τίποτα δεν ήταν δικό μας. 

Το "μας" ήταν στο μυαλό μας. 

Στο μυαλό μου. 

Εσύ το δρόμο σου κι εγώ το δικό μου. 

Σαν να μην συναντήθηκαν ποτέ τα βήματά μας. 

Σαν να πετούσα ενώ βούλιαζες εσύ στο χώμα, 

ή αντίστροφα. 

Σαν να μην ήταν τίποτα. 

Λέξεις μόνο όλα. 

Λέξεις ξένες. 

Λέξεις πολλές. 

Πια αλλαγμένες. 

Κι αν σ' αγάπησα ποτέ δεν έμαθα. 

Μια ζωή ερωτευμένη με τον έρωτα. 

Στον έρωτα όλα. 

Στη ζωή και στον έρωτα. 

Και έπειτα τίποτα. 

Μόνο λάθη σωστά. 

Η ευτυχία μου και η ευτυχία σου

Ώστε πιστεύεις πως δεν μου αξίζει η ευτυχία μου.
Νομίζεις πως είναι κλεμμένη.
Νιώθεις πως την έκλεψα από εσένα.
Επειδή εσύ απλά δεν έχεις μια τέτοια ευτυχία.
Πώς μπορείς; Πώς γίνεται;
Αφού η ευτυχία μου κι η ευτυχία σου δεν έχουν καμία σχέση.
Αυτό πάει πολύς καιρός που το έχω συνειδητοποιήσει.
Λυπήθηκα όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα εγώ να στη χαρίσω.
Δεν λυπήθηκα για όσα δεν πήρα από εσένα, κι ούτε θύμωσα για αυτά που μου έδωσες.
Δεν μου έδωσες ευτυχία αλλά μου έδωσες έμπνευση κι εμπειρία.
Σ' αγάπησα σαν φίλο- σε θέλησα σαν έρωτα- σε νοιάστηκα σαν απλό γνωστό έπειτα.
Σου αξίζει να αγαπηθείς πιστεύω.
Θα ήθελα να σε δω ευτυχισμένο, παρότι δεν με νοιάζει να σε βλέπω.
Μαθαίνω τώρα αυτό, μα άκου τι έχω να σου πω..

Η ευτυχία ούτε μας χαρίζεται ούτε κλέβεται. 

Η ευτυχία δημιουργείται.

Φτιάχνεται από τις επιλογές και τις συν-αλλαγές 

εντός και μεταξύ μας. 

Δεν θα πάρεις ο,τι αξίζεις αν δεν σεβαστείς τον ίδιο σου τον εαυτό

 και θα φανεί τι αξίζεις από το σεβασμό που θα δείξεις στον άλλο. 

Με λάθος άτομα

 -και προπάντων με λάθος σκέψεις- 

είναι αδύνατο να φτιάξεις την ευτυχία.

Είναι σαν να προσπαθείς να φτιάξεις ένα φαγητό με λάθος υλικά και λάθος εκτέλεση. 

Το απότελεσμα θα είναι το λιγότερο μη ικανοποίηση ή το χειρότερο δηλητηρίαση. 

Στην περίπτωση της ευτυχίας βέβαια το θέμα είναι πως δεν υπάρχει συνταγή

 και επίσης το φαγητό δεν είναι ένα αλλά διαφέρει για τον καθένα. 

Αυτό που έχει σημασία είναι τα υλικά να είναι ποιοτικά

 κι οι πειραματισμοί πολλοί αλλά προσεκτικοί.

Να ψάξεις τι σου αρέσει, 

να μη μένεις σε ο,τι απλά σε χορταίνει 

και να μην περιμένεις να στο σερβίρουν οι άλλοι.

Ο,τι (δεν) έμεινε από τα (για) πάντα

   Υπήρχε τόσο πολύ συναίσθημα και τόσο δυνατό για να τροφοδοτήσει μακράν τα περισσότερα των κειμένων-ποιημάτων που έγραψα στο μπλογκ.
   Πίστευα πως το συναίσθημά μου ήταν ανεξάντλητο, συγκεντρωμένο τόσων χρόνων μόνο για 'σένα. Είχα πιστέψει πως ήσουν σημείο καμπής στη ζωή μου. Το παρελθόν μου είχε οδηγήσει σε εσένα και το παρόν μου σερνόταν από το -βέβαιο- μέλλον μου μαζί σου. Είχα συνηθίσει. Από τη μια να μην περιμένω κανέναν άλλο πια κι από την άλλη να περιμένω για πάντα εσένα. Εγώ ήμουν βέβαιη πως θα 'μαστε μαζί ενώ εσύ δεν ήθελες, δεν θέλεις και ούτε πρόκειται να είμαι στη ζωή σου. 
   Τελικά, όμως, σταδιακά, το συναίσθημα εξασθένησε, αναλώθηκε. Ξαφνικά ξοδεύτηκε χωρίς να πάρεις το παραμικρό, ούτε κι εγώ (δεν ήθελες να πάρεις ενώ ήθελα να δώσω).  
Δεν ξέρω τι με οδήγησε εκεί. Ο χρόνος. Η φυσική ροή, το ποτάμι που κάπου πάντα σε πάει ενώ δε σε ρωτάει. Η ψυχική φθορά, που προχωρούσε αργά αλλά σταθερά, τόσο ανενόχλητα και συστηματικά ώστε δεν έμεινε κομμάτι από καρδιά να λαχταρά- να στο χρωστάω να στο δώσω ούτε στο τόσο. 'Ημουν ήδη σε θέση να μπορώ χωρίς να σ΄έχω, δεν ήθελα όμως να το παραδεχτώ. Το να μπορώ χωρίς να σ' έχω δεν ήταν και αρκετό για να πεισθώ να μη σε θέλω. Ένιωθα πως θα σε προδώσω εάν παραιτηθώ απ' τα πάντα και το για πάντα, στο οποίο πίστευα τόσο καιρό. 
   Ποτέ δεν είχα ξαναναφέρει τόσο συχνά την "αγάπη" και ποτέ δεν είχα ξαναπλησιάσει τόσο κοντά στον "έρωτα".
   Έπρεπε να αρχίσεις να μειώνεις εμένα για να κυριαρχήσει πάνω στο "Σ' αγαπώ" μου, στο μυαλό μου, το "Δε σε θέλω" δικό μου. Δεν περίμενα πως περισσότερη δύναμη έχει αυτό. Δεν ήταν τραγικό- δεν ήταν αρκετό να μη με θέλεις. Εγώ όμως "Μ' αγαπώ". Απ' τη στιγμή που άρχισες, λοιπόν, αναίτια-αψυχολόγητη επίθεση θυμήθηκα πως έχω έναν εαυτό και οφείλω να προστατευτώ. Δεν το 'λεγα Εγωισμό αλλά Αυτοσεβασμό. Δεν ξέρω, ειλικρινά, τι έγινε, μα δε σε αναγνωρίζω. Κακία πάντως διόλου δεν σου κρατώ.  
   Κι αν λέω πως με "μηδένισες", αλλιώς το εννοώ.
Δεν ήσουν εσύ, δεν ήμουν εγώ. Δεν ήταν, μάλλον, τίποτα. Έπρεπε να το υποψιαστώ. Όταν η επιλογή, σαν αυτή, είναι " Όλα ή τίποτα", η απάντηση είναι, συνήθως, το δεύτερο. Στο ποτέ που μοιάζει για πάντα το αντίδοτο είναι το τώρα. Κάθε στιγμή είσαι-είμαι άλλος. Όλοι είναι άλλοι. Μα, μ' έκανες να καταλάβω πως κανείς δεν είναι όλοι.
    Ίσως το ανώνυμο συναίσθημα να το βλέπω πιο σοβαρά, πιο πολύ να κρατά. Το Ένας (χωρίς όλοι, πάντα κλπ) να φτάνει απλά, για να 'μαι μη ερωτευμένη και καλά.

Έναντι

  Σκορπίζω αυτά που θα θελα να σου πω, αυτά που θα θελα να σου δώσω, εδώ κι εκεί μέσα στη μέρα μου. Στην κάθε μέρα μου. Μαζεύω από δω κι από κει, από πολλά μικρά πράγματα, αυτά που έχω ανάγκη από εσένα.
  Και φυσικά δεν είναι αρκετά. Εσένα κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε αντικαταστήσει. Δεν είναι αυτό που θέλω ούτε και προσπαθώ άλλωστε.
  Έλα όμως που ούτε να σε πάρω με τη βία στη ζωή μου μπορώ ούτε να εισβάλλω στη δική σου. Ο καθένας τη ζωή του. Κάποτε, δεν μπορεί, θα ενωθούν.
  Γιατί το μέλλον το χω 'δει και το 'χω νιώσει. Με μικρές προκαταβολές από αυτό. Με κομμάτια δανεικά που γεμίζουν τα κενά. Έτσι υπάρχω. Έτσι αντέχω ως τότε να ζω.
  Χωρίς εσένα είμαι μόνη. Μα δεν είμαι μόνη γιατί δεν είμαι χωρίς εσένα. Δεν θα μπορούσα να είμαι. Είσαι παντού και πάντα. Το ίδιο κι εγώ για 'σενα.
Μόνο που δεν με βλέπεις. Κι είναι κρίμα. Γι' αυτό κι ίσως εσύ να νιώθεις μόνος. Δεν είσαι.
Δες με. Είμαι εμείς κι είμαι καλά.

• Αγκαλιάζω τις φίλες μου σφιχτά πιο πολύ και πιο συχνά. ( Ποιός να το πίστευε, αλήθεια, ότι υπήρχε πιο πολύ..)

• Παίρνω το μαξιλάρι μου αγκαλιά ακουμπώντας το κεφάλι και φαντάζομαι πως είναι ο θώρακας σου.

• Φιλάω το αρκουδάκι μου στη μύτη του καρδούλα, το καλημερίζω το πρωί. Το βράδυ κοιμάμαι χαϊδεύοντας το μάγουλο ή  το αυτί του.

• Ακούω τραγούδια και σκέφτομαι πως μου τα αφιερώνεις. Βρίσκω ό,τι ταιριάζει και σου το αφιερώνω στο μυαλό μου.

• Χαμογελάω στον καθρεύτη. Κοιτάω με λαχτάρα. Όπως θα κοιταζά εσένα-όπως θα θελα να κοιτάς εμένα. 

 
 

Σκυλίσια ματιά

"Τα μάτια του σκύλου" τα ονόμασα αυτά.

Ορθάνοιχτα, τελείως στρογγυλά, με μια έντονη λάμψη και μια κρυφή σκιά

που διακρίνεται μέσα τους βαθιά. Μελαγχολικά.

Μια δύναμη τα τραβά σε μια κατεύθυνση και μοναδική.

Όλη τους την ενέργεια τη στέλνουν και την παίρνουν από εκεί.

Σε μια προσπάθεια αποφόρτισης, μικροί αναστεναγμοί,

 σιγανοί εώς και τελείως σιωπηλοί, να φαίνεται μονάχα η αναπνοή.

Άμεση σύνδεση της ματιάς με την καρδιά, ή και το σώμα του συνολικά.

Σκύλος δεμένος από αυτόν που αγαπά και ταυτόχρονα κρατημένος μακριά.

Κάγκελα από τον ίδιο, απ' τις συνθήκες, από τον άλλο βαλμένα

σχηματίζουν το κλουβί του και μόνο σημείο επαφής έχει το βλέμμα.

Βλέμμα πιστό, προσηλωμένο, δε βλέπει γύρο άλλον κανένα.

Τι ειρωνεία που αυτή τη ματιά μπορείς να την δεις μόνο όταν δεν σε αφορά.

Είτε ο σκύλος κρύβεται- ή έστω προσπαθεί-

είτε εκούσια δεν τη βλέπει εκείνος που εν αγνοία του την προκαλεί.

Όταν τύχει να παρατηρήσεις μια τέτοια στιγμή,

αυτό που συμβαίνει κάνει την ύπαρξή σου να μοιάζει απίστευτα μικρή.

Είσαι αόρατος για 'κεινον που έχει τη ματιά.

Ωστόσο, μπορεί να νιώσεις ως μάρτυρας χαρά,

την οποία όμως με εξηγήσεις δεν θα κατορθώσεις

 σε εκείνον που τον αφορά να του τη μεταδόσεις.

Μπορεί και να γελάσεις μέσα σου ή απέξω κοροϊδευτικά για τούτη την ματιά, την τόσο εκτεθειμένη,
 ή να την πεις βλαμμένη.

Μα εκείνος που την έχει καθόλου δεν ακούει σε πράγματα μικρά-

αλλ' ούτε και σοφά.

Ακόμα, σε πονάει

όταν εσύ τα βλέπεις μα αυτός δεν σε κοιτάει με μάτια σαν αυτά.

Αόρατη, μικρή σαν ψύλλος,

μπορεί κι από την παρουσία σου να ενοχληθεί ο σκύλος.

Μόνο να επιτεθεί έχεις να περιμένεις όταν και αν σε δει.

Μάτια άγρια, σχιστά, χωρίς λάμψη, χωρίς καν φωτιά,

σε κοιτάζουν και βλέπουν μόνο επιφανειακά.

Τους είσαι ξένος. Κλέφτης που θέλει να τους κλέψει την καρδιά

 μα να το επιδιώξει δεν τολμά.

Κι αγνοούν πως για 'κεινους μπορεί να 'χεις κι εσύ τη "σκυλίσια ματιά"

 Εάν αποφασίσεις πως δεν θέλεις πια να κάνεις το σκύλο,
 εύκολα σπας τα δεσμά

και μόλις συνηθίσεις τον αδέσποτο βίο, θα νιώθεις πλέον καλά.

Όμως, ακόμα κι αν μπορούμε, 

ίσως κατά βάθος δεν θέλουμε να ζούμε
χωρίς (αυτά τα) αφεντικά.

Φαίνεται

Μου λες πόσο πολύ την αγαπάς

και για 'κείνη πόσο μάταια πονάς.

Σ' αγκαλιάζω αυθόρμητα, σφιχτά.

Φαίνεται να παρηγορώ εσένα

μα δεν ξέρεις για μένα

πόσο την έχω εγώ ανάγκη αυτή την αγκαλιά.

Έχω συχνά ταχυπαλμία.

Από το άγχος, φαίνεται.

 Δείχνω κρυφή μελαγχολία.

Για τα μαθήματα και το φθινόπωρο που μπαίνει, φαίνεται.

Βγαίνω απ' το μπάνιο με μάτια υγρά, κοκκινισμένα.

Φταίει το νερό που τα 'πλυνα για να ξυπνήσω, φαίνεται.

Μπήκε στα μάτια το νερό
όμως δεν είναι καθαρό.

Φταίνε οι σωλήνες.

Φταίνε οι μνήμες.

Κι ότι υπολόγιζα καλό να με ξεπλένει.

Μαζεύει λάσπη στην πορεία, μ' αρρωσταίνει.

Ηλεκτρικό σύρμα

Η καρδιά μας είν' κοινή

όμως έχει χωριστεί

 σε δυο κομμάτια,

 σε δυο σώματα

που δεν μπορούν

να ενωθούν

κι αφόρητα υποφέρει.

 Νιώθω το μεριδιό μου από κείνη την καρδιά

για εσένα να χτυπάει όλο και πιο δυνατά.

Χτυπάει στο στήθος μου με ορμή

για να το ανοίξει και να βγει.

Είτε αλλιώς να συντριβεί

πάνω στο τοίχος του αδύνατου

που εδώ κι εκεί μαζί την περιφέρει.

Το σώμα μου γι' αυτή μια φυλακή.

Το δικό σου θησαυροφυλάκιο.

Και τα δυο τριγυρισμένα

μ' ένα σύρμα ηλεκτρικό.

Προσπαθεί να εμποδίσει

το ασπρόμαυρο ριγέ μου

από το να εγκληματήσει

κι ο,τι εσύ φυλάς καλέ μου,

να μπορέσει να γνωρίσει.

Μόλις για λίγο αγγιχτούν τα σώματα,

μεταξύ μας τα τοιχώματα

κλείνει ένα κύκλωμα.

Κλείνει ένας κύκλος.

Περνάει ηλεκτρισμός.

Νιώθω σαν να παθαίνω σοκ,

ηλεκτροσόκ.

Άραγε εσύ να μη το νιώθεις;

Κάθε τυχαία επαφή είναι διακόπτης.



Σ' εμένα να 'ρθεις

Σ' εμένα να  'ρθεις.

Μην φύγεις μακριά.

Μην πας πουθενά,

σ' άλλη αγκαλιά,

θα χαθείς.

Θα σε βάλλω στα πιο ωραία παλάτια.

Σ' αλλονών τα σκληρά μονοπάτια,

σε φιλιά και σε χάδια μ' αγκάθια,

θα πληγωθείς.

Σ' αυτές τρέχεις που δεν περιμένουν,

που ποτέ δεν εκτιμάνε από σένα ο,τι παίρνουν.

Σε ψυχές και μυαλά που δεν καταλαβαίνουν

άλλο μην ξοδευτείς.

Για να σ' έχω εγώ δε θα σε δέσω.

Μ' αν πονέσεις ξανά θα πονέσω.

Θέλω μόνο να σε προστατεύσω,

την καρδιά σου να μου εμπιστευτείς.

Θα γιατρέψω την κάθε πληγή σου.

Μη φοβάσαι, θα μαι πάντα μαζί σου.

Απ' τη δική μου θα δώσω ζωή στη ζωή σου.

Μη μου το αρνηθείς.

Είναι κρίμα να χάνουμε χρόνο.

Συνεχώς να χτυπάς και εγώ να ματώνω.

Ενώ ξέρω, σε διαβεβαιώνω,

πως εγώ 'μαι ο,τι ψάχνεις να βρεις.

Και στο τέλος σε μένα θα 'ρθεις.

Μα Γιατί να αργείς? 



Προσ-ευχή

Μακάρι

 να μπορούσαμε

Να προστατεύσουμε αυτούς που αγαπάμε.

Να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.

Να μην πονάνε.

Να μην πονάμε.

Να ξέρουμε ποιο είναι το καλύτερο.

Να ξέρουμε τι πρόκειται να γίνει το νωρίτερο.

Να μιλάμε ειλικρινά.

Να γνωρίζουμε πραγματικά.

Να χαμογελάμε.

Να αγκαλιάζουμε, να φιλάμε.

Να μας αγαπάνε.

Να ξεχνάμε όσα μας χαλάνε.

Να είναι εύκολο να φύγουμε.

Κι ακόμα ευκολότερο να έρθουμε.

Να φύγουμε μακριά απ' όλα τα κακά.

Να έρθουμε κοντά.

Να μείνουμε κοντά.

Να είμαστε μαζί.

Να μείνουμε μαζί.

Να είμαστε δυνατοί.

Να είμαστε ευτυχισμένοι.

Πάντα

Εις τόν αιώνα των αιώνων

Μακάρι

Αμήν

Ένα λόγο

Δως μου ένα λόγο

να υπάρχω, να ζω.

Βρες μου ένα λόγο

που τόσο σε θέλω,

που σε περιμένω

και που σ' αγαπώ.

Πες μου ένα λόγο,

πες μου μια λέξη,

η καρδιά για να αντέξει,

κι αν δεν σε δω,

το μυαλό να ανατρέψει

ο,τι κακό θα σκεφτώ.

Καταλαβαίνω

Σε καταλαβαίνω.

Καταλαβαίνω πώς αισθάνεσαι-για 'κεινη. 

Δυστυχώς.

Δεν καταλαβαίνεις πώς αισθάνομαι-για 'σενα.

Ευτυχώς (;)

Δεν με καταλαβαίνω.

Δεν καταλαβαίνω γιατί κάθομαι να σε καταλαβαίνω.

Πού βοηθάει-ποιόν βοηθάει ότι καταλαβαίνω; 

Κανέναν. 

Γιατί δεν το καταλαβαίνω;

Καταλαβαίνεις ότι καταλαβαίνω;

Άραγε με έχεις καταλάβει;

Συνήθισα

Συνήθισα να μου λείπεις.

Δε δίνω πλέον σημασία στην απουσία σου,

 στη φωτογραφία σου όταν την κοιτάω.

 Όσα ονειρεύομαι για μας δεν με κάνουν να πονάω.

 Όταν κοιμάμαι πια δε σ' ονειρεύομαι.

 Όμως συχνά καμια φορά πριν κοιμηθώ σε σκέφτομαι.

Δεν με απασχολεί αν μ' αγαπάς.

Δεν με βασανίζει το ότι σ' αγαπάω.

 Δεν ξεχνάω.

 Δεν θέλω και δεν μπορώ.

 Συνεχίζω όμως να ζω.

 Δεν έπαψα να περιμένω όσα ζήσαμε να ξαναζήσω.

 Μα κι αν πάψω να περιμένω πάντα θα ελπίζω.

 Φταίει ο,τι ξέρω και ο,τι δεν ήξερα,

 ο,τι πιστεύω- το ίδιο που πίστευα.

 Συνήθισα να σαι το κάτι που μου λείπει

 κι ίσως μαζί συνήθισα τη λύπη.

 Δεν υποφέρω.

Δεν θέλω να κλάψω,

όσα αισθάνομαι να σου φωνάξω.

 Δεν νιώθω έντονα -συνέχεια- την ανάγκη σου.

Δεν νιώθω τίποτα έντονα.

 Δεν νιώθω τίποτα.

 Κι όμως σε έχω ανάγκη.

 Συνήθισα να μη σε έχω.

 Κακό πράγμα η συνήθεια.

Κακό πράγμα.

 Κακό.

 Γαμώτο. Σ' αγ..πώ.

Δάκρυα χαράς

Είπα "Δεν θα κλάψω".

 Το πήρα απόφαση. Το υποσχέθηκα στον εαυτό μου.
Το ανακοίνωσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους.

"Θα κρατήσω από τον έρωτα όσα με κάνουν ευτυχισμένη"

Άντεξα και αντέχω.

Ουκ ολίγα. 

Περιμένω. Υπομένω. Επιμένω.

Ούτε ελπίζω, ούτε θέλω.

 Το πιστεύω, το ξέρω πως θα 'μαστε μαζί.

 Κι ας μη το καταλαβαίνεις ακόμα εσύ. 

(Παρότι νόμιζα πως το 'χες καταλάβει πρώτος.)

Τα κρατάω όλα μέσα μου.

Κι ας θέλω να ξεσπάσω, "Δεν θα κλάψω".

  Μαζεύονται.

Με σφίγγουν. Με βαραίνουν.

Κάνουν τις άκρες των χειλιών μου να πέφτουν προς τα κάτω από την πίεση.

Το συνειδητοποιώ και τις πιέζω προς τα πάνω.

 Χαμογελώ για να συγκρατήσω όσα δεν θέλω

- ή μάλλον θέλω αλλά δεν μπορώ,

ή κι αν μπορώ ίσως δεν πρέπει- να πω.

Το ξέρω πως δεν γίνεται για πάντα να τα συγκρατώ.

Το ξέρω πως θα βγούνε κάποτε. Θα βγούνε μαζεμένα.

Θα ρθει η κατάλληλη στιγμή να ειπωθούν οι λέξεις.

Οι λέξεις δεν θα χουν αξία. Καλύτερα οι λέξεις να χουν γίνει πράξεις.

 Βλέμματα, χάδια, αγκαλιές.

 Όσα φυλάω να γίνουν φιλιά.

Και θα κλαίω από χαρά.

Μόνο χαρά. Μεγάλη χαρά.

Τόση που τίποτα από όσα έχω φανταστεί δε θα τη φτάνει.

Χαρά αρκετή κι αντάξια όλων των δακρύων που περιμένουν να φανούν,

να με ελευθερώσουν και να ελευθερωθούν.

Όταν μ' αγαπάς,

να γίνουν δάκρυα χαράς.

(Γ)λυκόφως

Μια φορά (μόνο μια) και έναν καιρό (όχι πριν πολύ καιρό) έγινε αυτό που θα σας πω...

-Να ρθώ;
-Νυστάζω. Τι να σου πω..
-Πόσο πολύ;
-Μπορεί και να μην κοιμηθώ.
-Μα το είχαμε πει..

Ζύγιζε την κατάσταση ώρα πολλή κι εκείνος έλεγε δεν ξέρει
μέχρι που το αποκαμωμένο ταχυδρομικό περιστέρι
τής είπε να μη το ταλαιπωρεί και να πάει η ίδια να τον βρει.

Ετοίμασε γρήγορα τις αποσκευές της,χαιρέτησε τις νεραϊδονονές της,
χωρίς να προσδιορίσει για ποια μέρη, λέγοντας απλά "Θα φύγω"
και με τα παπούτσια της στο χέρι, το σκασε από τον πύργο.

Άσπρο μάρμαρο και πάγος
Μια μοκέτα λερωμένη που την ένιωσε σαν βάλτος
Έφτασε και στο μακρύ δάσος

Περπατούσε μοναχή. Κανείς εκεί για να την δει.
Μ' ακουγότανε φωνές, άγνωστες- ή και γνωστές,
που φαινόταν μακρινές κι όμως απειλητικές, κάποιες στιγμές.

Κι έφτασε στον προορισμό της για να είν' με τον καλό της.

Χτύπησε, λοιπόν, την πόρτα του κάστρου μικρού, ξύλινου σπιτιού του. (Είπα ποτέ ότι ήταν πρίγκιπας; Αν ήταν πρίγκιπας, εξάλλου, θα έπρεπε να πάει εκείνος να τη βρει. Μόνο για έναν μη πρίγκιπα θα έκανε κάποια αυτή τη διαδρομή.)
Του χώρου του δικού του.
Μέσα σ' αυτό ήταν μαζεμένα διάφορα πλάσματα του δάσους-όχι ζώα, μαγικά:νεράιδες μάγισσες και ξωτικά.
Εκείνα της άνοιξαν και την υποδέχτηκαν στη γιορτή τους, στο γλέντι, στη συνάθροιση τους.
Δυο μάγισσες χαχάνιζαν και συζητούσαν. Μιλούσαν για μαγικά φίλτρα και πώς αυτά σε άλλους επιδρούσαν.
Μια νεράιδα ζαλισμένη, πολύ καλούλα η καημένη, αποφάσισε στο τέλος να πηγαίνει.
Μια άλλη νεράιδα όμορφη πολύ είχε επιτόπου κοιμηθεί.
Ενώ ένα ξωτικό τρελό είχε αρχίσει το χορό.
Το ξωτικό- οργανωτής της  βραδυνής αυτής γιορτή όλο μιλούσε κι όλο και άλλους προσκαλούσε να ξενυχτίσουνε μαζί.
Ένας λυκάνθρωπος εμφανίστηκε απρόσκλητος μα σύντομα έφυγε όταν είδε πως δεν ήτανε ευπρόσδεκτος βγάζοντας μια κραυγή που όποιον δεν τον φοβόταν έκανε στο γέλιο να λυθεί.
Ήρθε για λίγο κι ένας δράκος που με το ξωτικό, το τρελό, έστησε ξέφρενο χορό, περίεργο, τρομαχτικό.
Εκείνος ήταν ξαπλωμένος, νυσταγμένος, παραλίγο κοιμισμένος. Και ωραίος. Ωραίος -προσεχώς-κοιμώμενος. Αντιλαμβανόταν τι γινόταν αλλά δεν αντιδρούσε.
Ξάπλωσε δίπλα του. Καθότανε και τον κοιτούσε. Μακάρι να τον φιλούσε. Όμως το ήξερε ότι δεν ήθελε να τον ξυπνούσε. Κι ας μην το ήξερε ότι τον αγαπούσε.

Όσο το γλέντι προχωρούσε, τελικά, φοβήθηκε από τα μαγικά πλάσματα και τα ξωτικά. Τον χάιδεψε σαν να ταν ο,τι πιο πολύτιμο έχει και φεύγοντας του είπε τον εαυτό του και τους άλλους να προσέχει. Το ήξερε ότι μπορούσε.

Καθώς έφτανε στον πύργο της όπου ήταν πια ασφαλής, την έλειψή του ένιωσε. Το μετάνιωσε. Έτρεξε πίσω όσο πιο γρήγορα μπορεί. Την είχε μάθει πια τη διαδρομή.
Έξω από την πόρτα του όμως βρήκε να κοιμούνται δύο δράκοι- ο ένας ίσως μεταμορφωμένο ξωτικό- που είχαν γίνει επικίνδυνοι κι επίτηδες τους είχαν κλείσει έξω οι άλλοι. Έτσι φοβήθηκε να χτυπήσει. Κι αφού τον είχε εγκαταλείψει, έχασε την ευκαιρία δίπλα του να ξενυχτίσει. Αυτό αργά κατάλαβε ότι ήταν κάτι που ήθελε πιο πάνω απ' το να ζήσει. 
Γύρισε πίσω στον πύργο της και βυθίστηκε στο σκοτάδι. Με την ελπίδα να βρεθεί στα όνειρα του. Με το φεγγάρι να τις θυμίζει πως όποιος δεν τολμήσει να αντιμετωπίσει το λυκόφως, χάνει την ευκαιρία να γευτεί και το Γλυκό φως.






 

Δεν το ονειρεύτηκα (έτσι ?/!/..)

Δεν το ονειρεύτηκα.
Το επαναλάμβανα στον εαυτό μου για να τον πείσω. Ήμουν εγώ. Ήμασταν μαζί. Ήταν και άλλοι, που υπάρχουν. Κι ας μην υπήρχαν για μένα τότε, πάρα μόνο εσύ.
Ήταν κι αυτό το μέρος. Ακόμα είναι εκεί. Εμείς δεν είμαστε. Θα ξαναπάμε; Δεν με νοιάζει να ξαναπάμε. Θέλω μόνο να το ξαναζήσω.
Ναι, το έζησα. Δεν το ονειρεύτηκα.
Υπάρχουν λέξεις που σημείωσα. Κι αν δεν τις σημείωνα, πάλι θα τις θυμώμουν. Τις είπες. Τις άκουσα. Τις ένιωσα. Τις εννοούσες;
Υπάρχουν βλέμματα που δε θα μπορούσα να κρατήσω παρά μόνο στο μυαλό μου. Με είδες πως σε έβλεπα να με κοιτάς να σε κοιτάζω. Τα μάτια ανοιχτά. Δεν κοιμόμουν.
Υπάρχουν αγγίγματα. Υπάρχουν αισθήσεις. Υπάρχουν αισθήματα. Τα αισθήματά σου. Υπάρχουν;

Ένα κακό όνειρο είναι μόνο.
Γιατί δε βρίσκεται κανείς να μου το πει τώρα; Καμία φωνή μες στο κεφάλι μου. Φωνές που λένε τα πάντα, εκτός από αυτό. Γιατί το όνειρο τους φάνηκε κακό. Τον εφιάλτη όμως τον αποδέχονται σαν πραγματικότητα. Σαν μόνη πραγματικότητα. Ξύπνησα (;) και μπερδεύτηκα. Όμως εκείνο δεν το ονειρεύτηκα.

Όταν ξυπνάς ξέρεις τι ήταν όνειρο και τι πραγματικότητα. Αν ονειρεύτηκες, όμως, χωρίς να κοιμάσαι, δεν ξέρεις να τα ξεχωρίσεις. Πότε ξεκίνησε το όνειρο. Πότε τελείωσε. Τελείωσε; Πότε ξεκίνησε η πραγματικότητα. Και πότε ο εφιάλτης.
Για όλα φταίει το μυαλό μου; Αυτό τα δημιούργησε; Είναι όλα όπως τα ήθελε; Αφού δεν ήξερε ότι ήθελε.

Καλύτερο απ' ότι είχα ονειρευτεί.
Έτσι περίμενα το μέλλον. Ίσως να χα ονειρευτεί πολύ. Αλλά από εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν ονειρεύεσαι -το ζεις- λες πως δεν έχει τέλος να ξυπνήσεις. Πιστεύεις πως θα συνεχιστεί. Και δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου για να ξανακοιμηθεί. Δεν χρειάζεται να πιέσεις κανένα. Δεν θα προσπαθήσεις να το τελειώσεις μόνος σου. Δεν θα τελειώσει. Δεν θα σαι μόνος σου.

Το παρελθόν, δεν το ονειρεύτηκα.
Το παρόν, δεν είναι όπως το ονειρεύτηκα.
Το μέλλον, πρέπει να πάψω να το ονειρεύομαι;
Πρέπει ίσως να το ζήσω. Μόνο έτσι θα το ζήσω.

Συν(+)ένοχος

Αν αγαπάς κάποιον, κάντον να μείνει.
( Ως απάντηση στο "Αν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει. Αν γυρίσει θα είναι δικός σου. Αν όχι, ποτέ δεν ήταν") Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα ναι δικός σου. Δεν υπάρχει κτητικότητα στην αγάπη-στον έρωτα μπορεί. Αν είναι, θα είναι ή θα γίνει εσύ Εσύ+Εγώ.
Θα απαρνιόσουνα τον εαυτό σου για την περίπτωση μιας αυτοκαταστροφής;
Ο εαυτός σου είναι το μόνο που πραγματικά έχεις. Κι αν ακόμα δεν συμφωνείς μ' αυτό, πιο δύσκολα μπορείς να αρνηθείς ότι όσοι αυτός που αγαπάς είναι τα πάντα που (θέλεις να) έχεις.  Xωρίς εκείνον, που είναι Εσύ, δεν ζεις, δεν μπορείς. Το να τον απαρνηθείς ισούται με αυτοκαταστροφή. Οπότε στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δίλημμα.
Διστάζοντας να είσαι μαζί του γιατί φοβάσαι μήπως τον πληγώσεις τον αφήνεις σε άλλους που δεν τους νοιάζει να το κάνουν.
Είναι πραγματικά αυτό που θέλεις για κείνον που αγαπάς;
Για να μπορείς να ισχυριστείς ότι του έδωσες ελευθερία πρέπει πρώτα να του έχεις δώσει επιλογή.
Στην ουσία ίσως φοβάσαι όχι τόσο μην πληγωθεί αυτός αλλά εσύ. Μήπως το κομμάτι σου, μήπως ο εαυτός σου ολόκληρος σε απαρνηθεί. Και τότε θα νιώσεις πως δεν έχεις τίποτα, δεν ανήκεις πουθενά, δεν είσαι κανένας.
Από την άλλη, αν δεν διεκδικήσεις τον εαυτό σου, δεν του δείξεις πως το κομμάτι αυτό ψάχνει εσένα, δεν πλησιάσεις και να πιάσεις απ' το χέρι το χαμένο σου Εγώ, ποτέ δεν θα σαι ολόκληρος, πάντα θα λείπει κάτι, δεν θα σαι εκεί που ανήκεις, δεν θα σαι πραγματικά Εσύ.
Δεν θα σαι αυτό το Εσύ+Εγώ, που είναι τα πάντα, που είναι ο,τι καλύτερο μπορείς να είσαι.
Σκέψου. Μπορεί να τον κάνεις ευτυχισμένο. Κι αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.
Αλλιώς, γίνεσαι εκ των προτέρων συνένοχος στη δυστυχία και των δυο σας. Γιατί αυτός είναι εσύ. Ενώ θα μπορούσατε και να 'στε ευτυχισμένοι. Μαζί.
Αν αγαπάς, να τολμάς. Σας το χρωστάς.

Κανείς

Κανείς.

Εσύ το τέλος κι η αρχή της διαδρομής.

Ο,τι περίμενα όλη μου τη ζωή.

Ο,τι ποθούσα κι ο,τι είχα ονειρευτεί.

Αυτό το άγνωστο που μου 'ταν πάντα οικείο

και όσα γνώριζα δεν το 'φταναν γι' αστείο.

Κανείς

στο μέλλον,

στο παρόν,

στο παρελθόν.

Κανείς δεν έχει το μοναδικό προσόν

να είναι εσύ. 

Στην αγκαλιά σου

Μία ζωή στην αγκαλιά σου

Να ζω απ' τους χτύπους της καρδιάς σου

Να παίρνω ανάσα απ' το φιλί σου

Ν' ακούω μόνο τη φωνή σου

Μες στη ματιά σου να κοιτώ

όσα στον κόσμο δε θα δω.

Να με κρατάς θέλω σφιχτά

Να με αγγίζεις απαλά

Και να προσέχεις την ψυχή μου

που το δικό σου διάλεξε αντί για το κορμί μου

Η πιο ασφαλής επιλογή

Δεν ξέρεις πόσα πέρασε ψάχνοντας να σε βρει

Φτιάξε φωλιά

Τόσο μικρή

Τόσο αρκετή

Σαν αγκαλιά

Δως μου στοργή

κι άσε με κει

Μες στα δικά σου τα φτερά

Το αλλού για μένα ειν' πουθενά

Μόνο το εδώ

Εσύ κι εγώ

Μια στιγμή παντοτινή

Είναι ζωή αληθινή