ΑρσαλΆν

Θα γερνάς. Θα γερνώ.

Θα γυρνάμε τον κόσμο. 

Και οι δυο. Χωριστά.

Θα γυρνώ να κοιτώ

και να σκέφτομαι αν. 

Αν ανήκαμε μαζί.

Αν είχαμε επιλογή. 

Το χαμόγελο να μη χαθεί. 

Όμορφη η ζωή.

Κι εμείς όμορφοι

είμαστε. 

Μα δεν είμαστε

"Εμείς".

Υπόλοιπη

Η καρδιά μου θέλει να πιστέψει

όσα λες και όσα δεν έχεις πει,

το χαμόγελό σου στη φωνή,

πως όποιος θέλει μπορεί.

Ξαναγυρνώ

στον εφηβικό μου ρομαντισμό.

Σαν να μην έχω δει

πως οι άνθρωποι

αλλάζουν γνώμη

φεύγουν σε μια στιγμή

παίρνοντας τη ζωή τους μαζί 

που σου είχαν υποσχεθεί,

την υπόλοιπη.

Οι ρίζες μου

Απ' τα βουνά και τα νερά,

τη θάλασσα και τα ποτάμια,

απ' τις ελιές και τα πλατάνια,

έχω τις ρίζες μου βαθιά.

Από την άμμο και τους βράχους.

Τους γρήγορους κι αργούς χορούς.

Τα χέρια που έμαθαν τα χάδια

ενώ ήξεραν μόνο καημούς.

Κι από βορρά είμαι και από νότο.

Στο πέλαγος ισορροπώ.

Κι άμα βουλιάξω μες στο χρόνο,

πάλι ένα φως μπορώ να βρω.

Μες στους ανθρώπους με τα λάθη,

τα λίγα τους και τα πολλά,

που κάπου βρήκαν την αγάπη,

ή έστω μία συντροφιά.

Όρθιοι στης ζωής την άκρη,

ας ειν' να πουν

"Ήταν καλά". 

Να προχωράω

Μαζί σου 

Θέλω να συνεχίζω να προχωράω   

Δεν με νοιάζει πού πάω 

Δεν κρυώνω, δεν πεινάω 

Δεν κουράζομαι, δεν βιάζομαι 

Έχω ο,τι χρειάζομαι

Το χαμόγελό σου 

ηλιαχτίδα στην συννεφιά 

Το άρωμά σου 

το αεράκι φυσά 

Γλυκιά στιγμή 

Ρουφάω ζωή 

Μου αρκεί 

που είσαι εκεί 

Η ματιά σου παγώνει το χρόνο

Μαζί σου μόνο 

Ραντάρ των Ραντεβού

Τόσα ραντεβού χαμένα

Σαν λουλούδια στο ποτάμι πεταμένα

Στιγμές χημείας

και συνέχειας καμίας

Τέχνη, φύση, γαστρονομία

Πάνω από όλα μοίρασμα

Κομμάτια ανθρώπων και ζωών 

Έκθεση και εκθέσεις ιδεών

Χρόνος χαρισμένος

Κάποιοι είχαν αποφασίσει

εξαρχής ίσως το τέλος

Τόσοι διαφορετικοί 

Και τόσο ίδιοι

Χαλαροί, κι εγώ μαζί

Να περάσω ωραία 

Να περάσει η ώρα 

Κι ας περνάει η ζωή

Κουρασμένη λέω

Κι όμως πάλι βγαίνω

Κάθε ευκαιρία που έχω

να απορριφθεί περιμένω

Κάποιος θα 'ρθει να με εκπλήξει 

Κάποιος θα 'ρθει για να μείνει,

λίγο παραπάνω έστω

Ως τότε μετρώ,  υπολογίζω, καταγράφω 

Καλύτερα αυτή τη χρονιά

Περισσότεροι φίλοι

Λιγότερα φιλιά

Την αγκαλιά μου δίνω πιο προσεκτικά

για το ποιόν στην καρδιά φέρνω κοντά

Τα ίδια

Θα σου πω ένα μυστικό 

Που έμαθα 

Μα ακόμα δεν το ξέρω 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Τα ίδια μα αλλιώς 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Μα λίγοι τα μπορούν

Περιμένουν 

Μα χρόνο δεν έχουν

Ούτε χώρο 

Το κενό 

για να καλύψουν 

Όλοι τα ψάχνουν 

Να δώσουν 

Να πάρουν 

Και περισσεύουν 

Και δεν αρκούν 

Όλο αναβάλουν

Το να τα βρουν

Γιατί θα χάσουν 

Όσα μισούν

Μπλε

Τι χρώμα είναι ο ουρανός;

Μπλε θα πουν οι πολλοί.

Μπλε είναι το σωστό.

Έτσι πρέπει.

Κι ας μην είναι η αλήθεια.

Δεν ενδιαφέρει κανένα.

Έτσι έχει συμφωνηθεί.

Κι όποιος το ξέρει, θα ανταμειφθεί.

Εγώ τον θέλω 

κόκκινο και πορτοκαλί 

και ροζ και μοβ.

Από τα ηλιοβασιλέματα

και τις ανατολές

όπου τον είδα έτσι

κι ένιωσα ζωντανή.

Ένα φόρεμα 

με τα χρώματα του ουρανού

πάντα ήθελα.

Μα τώρα με πλακώνει.

Δεν με χωράει η γη.

Της πέφτω πολλή.

Της πέφτω μικρή.

Βουλιάζω στο γκρι.

Σε μέρα μουντή.

Ο ουρανός είναι χαρτί,

που μια θέλω να σκίσω 

και μια να μείνει εκεί.

Τα όσα κρύβει 

να αποφύγω.

Το φώς και το σκοτάδι.

Το τίποτα και το άπειρο.

Όταν ο ήλιος λάμψει 

και δω πως έρχεται η άνοιξη 

άγχος μου φέρνει και κατάθλιψη.

Γιατί ο χρόνος που περνάει 

πίσω του με έχει αφήσει.

Κουβέντα

Την κουβέντα σου είχαμε 

Εσένα που δεν θα τα διαβάσεις αυτά ποτέ 

Κουβέντα του καφέ 

και της κρέπας σοκολάτας

Για χρόνια που έγιναν δέκα

Για αγόρια που έγιναν άντρες 

χωρίς να γίνουν αγόρια μας

Τα γιατί 

για τα οποία πάντα θα σπάμε τα κεφάλια μας

Πότε άρχισαν 

όσα ποτέ δεν τέλειωσαν

Όσα ποτέ δεν έγιναν 

Κάτι μάτια τυφλά

που δεν βγάλαμε 

Κάτι χείλη δειλά 

που δεν νιώσαμε

Λάθη 

που δεν αφήνονται στη λήθη 

Τα λάθη που δεν κάναμε

εμείς 

αλλά εσείς

Οι λάθος αγκαλιές που έψαξες 

χωρίς να είναι κι η δική μου η σωστή 

Μα ήταν έστω εκεί 

Και μένει παγωμένη 

να σε περιμένει 

γιατί ακριβώς ποτέ δεν θα 'ρθεις

για να σε αγγίξει 

για να καταλάβει 

πως δεν της ταιριάζεις 

Τόσοι έχουν καεί

κι οι στάχτες τους έχουν σκορπιστεί

Μα αστεριών μακρινών

που έχουν εκραγεί

η λάμψη κάνει χρόνια να σβηστεί

Μια ζωή 

Μια μακρινή ανάμνηση 

Σύνδεση ανίκητη

με το οικείο που δεν μας ανήκει

Κάποιος να μας σώσει

Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.

Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.

Μας έχουν μάθει ότι 

Οι καλοί νικάνε στο τέλος.

Θα παίρνουμε 

πάντα ο,τι θέλουμε 

αρκεί να είμαστε καλό παιδί.

Αν δεν ζητάμε,  μόνο περιμένουμε 

κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.

Ή ο,τι μπορεί.

Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.

Πρέπει να μπορεί τα πάντα.

Είναι ο ήρωάς μας.

Κι εμείς τι είμαστε; 

Τα θύματα.

Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.

Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.

Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.

Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση; 

Πάντα διαθέσιμος στον πύργο 

θα ήταν υπηρέτης,

φυλακισμένος κι αυτός.

Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;

Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι

αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.

Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του; 

Κι αν έρθει να σε σώσει,  είσαι υποχρεωμένη να πας;

Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;

Τι έκανε αυτός έξω; 

Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;

Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.

Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.

Κι επειδή βρεθήκατε 

πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;

Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.

Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Σκισμένο Σώμα

Νομίζεις θα σε ξεχάσω;

Κομμάτια από το σώμα μου θα κόψω,

το δέρμα μου θα σκίσω για να αλλάξω.

Για να μη θυμάται πια

το δικό σου άγγιγμα.

Την αιώνια μοναξιά μου 

θα αντέξω να αγκαλιάσω.

Σαν να μην ένιωσα ποτέ το ρίγος 

Σαν να μην βούλιαξα στα χέρια σου

που πια δεν μπορώ να φτάσω.

Είναι βία 

το πάθος και η νοσταλγία.

Πάντα θα θυμάμαι 

και ίσως πονάω.

Μα δεν γυρνάω.

Τώρα πια το ξέρω 

πως δεν θα φύγεις και ας φύγω

πως δεν θα φύγω και ας έφυγες.

Ξέρω πια πως υπάρχεις 

και πως είναι δυνατό το αδύνατο.

Μα είναι αδύναμο 

να αντέξει στο χρόνο 

και να πιστέψει στην αλήθεια.

Το σώμα αυτό αφήνεται στο κρεβάτι 

και παριστάνει πως μόνο του, 

ολόκληρο, μπορεί να υπάρχει.

Πιστεύω πως θα ξανα-βρεί το πάθος,

την αγάπη και την τρυφερότητα.

Το σώμα αυτό σε χίλια κομμάτια 

κανένα από τα οποία δεν είναι μόνο.

Είναι όλα δικά μου,

όσα χέρια κι αν τα άγγιξαν.

Δεν θα σκίσω το σώμα

όπως σκίζεται η καρδιά μου.

Θα εξασκήσω το σώμα

να έχει μέρος στη χαρά μου.

Το παράθυρο το βράδυ

Κολλούσε το πρόσωπό της κάθε βράδυ στο παράθυρο,

την παγωμένη μύτη και τα ζεστά της χείλη

το μέτωπο το βαρύ από των ημερών τη σκέψη.

Δεν το είχε συνειδητοποιήσει,

μέχρι που αποφάσισε ο εαυτός της να το πει.

Κάθε βράδυ,  

λίγο μετά τη δύση.

Κοίταζε έξω

το σκοτάδι 

τα μικρά παράθυρα απέναντι ,

φωτισμένα ή μη,

τα δέντρα τα κρυφά,

το φεγγάρι,  καμιά φορά.

Ήθελε κάποιος να την δει

Δεν ήξερε

Ήθελε να αγγίξει τον κόσμο 

μα άγγιζε το τζάμι.

Όπως και την μέρα ίσως.

Το παράθυρο το βράδυ

από μακριά ήταν καθρέφτης.

Το παράθυρο τη μέρα

ήταν η φυλακή που είχε επιλέξει

η υπενθύμιση της βόλτας που όλο ανέβαλε.

Το παράθυρο την προστάτευε

από τον κακό καιρό, μα όχι το χρόνο.

Το λευκό

Το λευκό λερώνεται εύκολα

Της καθαρής ψυχής 

Της αγνότητας

Της ελπίδας

Της αρχής 

Μουτζούρα από στυλό 

Λεκέ από τριβή με κάτι άλλο

Χωρίς κανείς να καταλάβει πότε και πως

Για να το διατηρήσεις 

ίσως 

δεν θα έπρεπε να κάνεις τίποτα με αυτό.

Να το αφήσεις

κλεισμένο 

και προστατευμένο,

να μην το χρησιμοποιήσεις.

Μα και πάλι 

μπορεί ο χρόνος να το γαριάσει.

Το λευκό 

αποδέχεται να δίνεται 

σαν καμβάς δημιουργίας

ανοιχτό στις δυνατότητες

της φαντασίας 

της τύχης 

της ζωής .

Το λευκό 

αν το φυλακίσεις 

στη μοναξιά του 

γίνεται τρελό.

Δεν έχω λόγια

Δεν βρίσκω λόγια να αντ-αποκριθώ 

στον τρόπο τον μοναδικό 

που εσύ εκφράζεσαι για εμάς. 

Απορώ που δεν έχω γράψει ακόμα 

κείμενο ή ποίημα για 'σενα. 

Συνδεόμαστε με έναν τρόπο 

που είναι παράξενος 

αν το σκεφτείς με βάση το χρόνο.   

Αλλά έχω εμπιστοσύνη 

στην απλότητα και την ομορφιά του.

Στις σκέψεις και τα συναισθήματά μας 

που είναι κοινά 

και τα οποία μοιραζόμαστε τόσο εύκολα. 

Στη διαισθητική μας οικειότητα.

Στις υποσχέσεις που θέλω να πιστέψω 

μα βρίσκω αξία και μόνο στο γεγονός πως δίνονται. 

Το να εμπιστεύομαι και να πηγαίνω πέρα από τη λογική 

είναι χαρακτηριστικά ενός παλιού αγνού μου εαυτού 

που έρχονται στην επιφάνεια 

ενώ φοβόμουν 

πως ίσως τα είχα καταπιέσει τόσο πολύ 

που είχαν χαθεί. 

Δεν έχω γράψει ποίημα για εσένα ακόμα, 

αλλά υπάρχουν πολλά 

που μου έρχονται στο μυαλό και φαίνεται να σου ταιριάζουν. 

Ωστόσο ο,τι ζω μαζί σου είναι ανεπανάληπτο. 

Αυτό το πράγμα το τρελό 

μοιάζει τόσο απλό 

όταν απλά το ζούμε 

αντί να καταλάβουμε να προσπαθούμε.

Έχουμε επικοινωνήσει και συνδεθεί τόσο πολύ 

μέσα από τη γλώσσα (αντί να μας κρατήσει μακριά). 

Κι όμως νιώθω πως τα μάτια και η αφή

έχουν να πουν ακόμα περισσότερα. 

Περιστροφή

Χόρευε η νύχτα.

Χόρευε ο χρόνος.

Γύρω τους ο κόσμος 

σε τροχιά βουβή.

Γύρευε η αγάπη 

να γυρίσει

να κλειστεί 

σε μια στιγμή. 

Να υπάρξει κάτι 

να κρατηθεί.

Απλώθηκε το χέρι 

κι αγκάλιασε το ταίρι 

που θα αποχωριστεί.

Δε ζήτησε να ξέρει 

τι μέλλει να συμβεί. 

Και έμειναν εκεί.

Ανεκπλήρωτα

Τα ανεκπλήρωτα 

δεν τελειώνουν,

δεν πληγώνουν,

μόνο ίσως σε ενοχλούν.

Σου δίνουν τη ζωή που σου χρωστούν 

μέσα από μικρές στιγμές 

που  να ολοκληρωθούν

μπορούν μόνο αυτές.

Σου δίνουν την ελπίδα 

και υπόσχεση καμία.

Αυτή είναι η μαγεία, 

η δύναμη τους,

η ομορφιά τους

που κρατά. 

Τα χαμόγελα 

που σε αγγίζουν στην ψυχή,

είτε το ξέρουν είτε όχι. 

Είναι όμορφο, αλήθεια, να αρέσεις. 

Είναι όμορφο όμως πολύ και να αγαπάς.

Να αγαπάς για σένα σταθερά 

και να αγαπάς μαζί και εσένα με τα χρόνια.

Δεν έχει να κάνει με την αξία σου

η άρνηση,

αλλά με συμβατότητα,  

με τύχη, 

κι άλλα. 

Στιγμές κουμπώνουν τα κομμάτια 

στα λόγια, στα μάτια.

Δεν έχει να κάνει με παζλ

σε θέλει, δε σε θέλει.

Κι αν δεν σε θέλει, δεν πειράζει.

Αρκεί το πώς θα σου φερθεί.

Τα ανεκπλήρωτα τα κρατά η ευγένεια.

"Αν σε ερωτευτώ πρώτη ;

I will treat you kind."

Με είχε θυμώσει αυτή η απάντηση.

Μα ήταν πολύ ουσιαστική.

Από τον άνθρωπο με τον οποίο έζησα 

την πιο εκ-πληρωμένη μου εμπειρία είχε ακουστεί.

Στην οποία μάλλον δεν υπήρχε έρωτας τελικά. 

Μάλλον υπήρχε αγάπη. 

Μα πια αυτή δεν είναι ανάλαφρη.

Ανάλαφρα είναι τα όνειρα 

που δεν γίνονται πραγματικότητα.

Ανάλαφρη είναι η σκέψη κι η καρδιά,  

όταν αγαπάει απλά.

Αγάπη που είναι πίστη κι όχι απαίτηση.  

Αγάπη που είναι αυθύπαρκτη,

που δεν χρειάζεται ανταπόκριση.

Αγάπη που της φτάνει η αγάπη η ανθρώπινη, 

η γνήσια ευγενική, 

η τρυφερή, 

η ειλικρινής, 

η με τον τρόπο της.

Τα ανεκπλήρωτα δεν ζητούν να πληρωθούν.

Να τα αφήσεις να υπάρχουν ζητούν.

Και θα υπάρχουν, θες δε θες.

Να σου χαρίζουν όνειρα κι ίσως μικρές στιγμές. 

Αρκούν οι άνθρωποι οι άξιοι θαυμασμού.

Μπορεί να είσαι κι εσύ το ανεκπλήρωτο κάποιου άλλου. 

Να σε αγαπάς με τα λάθη και τα σωστά σου.

Να αγαπάς και τα ναι μα και τα όχι σου.

Να αγαπάς όσο μπορείς κι όσο αντέχεις

ο,τι έχεις και δεν έχεις. 

Ίκαρος

Διαλυμένα φτερά 

Βουλιαγμένη ψυχή 

Γέμισα σύννεφα

Είμαι τόσο αχάριστη 

Αρνούμαι τον ήλιο 

επειδή έμαθα πως δεν θα τον αγγίξω 

Λες κι είναι νέο 

Δεν θα τον φτάσω 

Θα έχει προχωρήσει

Μα θα μπορεί 

να μου δώσει το φως του σε ο,τι χρειαστεί 

Έτσι έχει πει

Αυτό κάνει ο ήλιος εξάλλου εξαρχής 

Είναι συνυφασμένος με τη ζωή 

Που δεν πρέπει να είναι συννεφιασμένη 

Λάμπει 

Φωτίζει 

Ζεσταίνει  

Δεν είναι να τον αγγίξεις 

Καίει 

Νιώθεις πως σε παίρνει αγκαλιά 

Μα ποτέ δεν (θα) το κάνει 

Δεν το θέλει να σε κάψει 

Θέλει να βοηθήσει 

Εσύ το έχεις παρακάνει 

Καλά να πιστεύεις

πως υπάρχει 

πίσω από όποια συννεφιά βλέπεις

Μα όχι και να περιμένεις

πως είτε αυτός θα κατεβεί 

στη γη 

είτε εσύ θα τον φτάσεις

 

Ανατολή και Δύση 

Ο χρόνος περνάει 

κι αυτός προχωράει

Έτσι κι εσύ

Θα είναι εκεί 

Θα βρεθείτε 

Αλήθεια είπε

Ο ήλιος δεν είναι για να τον αγγίξεις 

Είναι για να σε αγγίξει αυτός 

Στην ψυχή 

Στην καρδιά 

Είναι δικά σου τα φτερά 

Δεν τα χρωστάς σε κανένα 

Κανείς δεν μπορεί να στα πάρει 

Χρησιμοποίησε τα για το ταξίδι 

Προχώρα οριζόντια, όχι κάθετα 

Μπροστά ή Δίπλα 

Κοίτα..

 

Ο ήλιος σε αγαπά 

Δεν σε αρνήθηκε 

Όπως αγαπά τον κόσμο 

Είναι κακό; 

Mην τον αρνηθείς γι'αυτό 

Θα είναι εγωιστικό 

Χαζό 

Να είσαι κάποια που πιστεύει

στο φως και τη θέρμη του

που σε συνοδεύει

Κατά αγνώστου

Θα ήθελα να σε κατηγορήσω για όλα τα λάθη μου,

που δεν με έσωσες από τις επιλογές μου

Να πω πως έφταιξες για αμέλεια

που δεν ήσουν εκεί

που δεν ήσουν οι άλλοι

Θα ήθελα να σου ζητήσω να πληρώσεις,

να με αγαπήσεις με τόκο ψηλό

για όλο τον καιρό

Να πάρεις την ευθύνη των πληγών μου

Θα ήθελα να πω πως μ' έσπρωξες

γιατί δεν σ' είχα να ακουμπήσω

Θα ήθελα να σε κατηγορήσω

πως είσαι εσύ ο ένοχος

γιατί δεν σε είχα

Δεν γίνεται να σε φυλακίσω

Αν σε κατηγορήσω, 

θα σε διώξω

πριν σε γνωρίσω

Θα κατηγορηθώ εγώ

Θα καταδικαστώ σε απομόνωση

άνευ ελαφρυντικών

Για ο,τι έχει παραγραφεί, 

κι ο,τι δεν έχει έρθει

παραγίνεται η γραφή

Πόρτα κλειστή

Έξω από μια πόρτα κλειστή. 

Περίμενες. 

Δεν άνοιξε. 

Δεν βρήκες αυτό που περίμενες. 

Δεν έχασες. 

Περπάτησες. 

Έφτασες εκεί. 

Σκέφτηκες.

Ονειρεύτηκες.

Καρδιοχτύπησες.

Από προσμονή, άγχος και φόβο.

Ίσως κι από κάτι άλλο. 

Γέμισες.

Έζησες.

Χτύπησες (την πόρτα);

Χτύπησες.

Πόνεσες;

Ίσως πόνεσες.

Απογοητεύτηκες;

Είχες γοητευτεί άρα.

Ωραία.

Γοητεία.

Μαγεία.

Ελπίδα.

Ταξίδι.

Πολλές ζωές

και εκδοχές

σε λίγες στιγμές.

Δεν έμαθες τι θα γινόταν

αν άνοιγε η πόρτα.

Μα έμαθες από το ότι δεν άνοιξε.

Προχώρησες.

Όχι μέσα από την πόρτα.

Απέναντι της.

Έφυγες.

Δεν γύρισες πίσω.

Γιατί δεν ήταν ο κόσμος ο ίδιος πια.

Δεν ήσουν εσύ ίδιος/α.

Κάτι είχες μάθει.

Κάτι είχες πάθει.

Γιατί μια πόρτα άνοιξε μέσα σου. 

Θα βρεθείς μπροστά

σε μια πόρτα ξανά.

Και θα ξέρεις το σύνθημα.

Κι αν το ήξερες από πάντα;

Θα υπάρξει

κάποιος από την άλλη πλευρά

να το ακούσει

να σου ανοίξει. 

Ή και χωρίς σύνθημα.

Θα σε δει

και θα σε αναγνωρίσει.

Ή θα έχεις το κλειδί

Και την επιλογή 

να την ανοίξεις 

ή όχι.

Για εσένα

και όποιον άλλο έρθει. 

Κουνούπια

Γυμνό κορμί.

Μόνο.

Με τις σκέψεις 

που κούρασα 

να τους δίνω αναφορά.

Σκιές 

που κούρνιασαν 

στα ίδια σημεία 

που βάζουν στόχο τα κουνούπια.

Να μ' απαλλάσσουν από λίγο αίμα,

να μοιραστούν με εμένα κάτι,

να μου αφήσουν σημάδι.

Ντροπή

που είμαι ακόμα μικρή

και θέλω όλο να ξύνω την πληγή 

σαν να είναι ένα παιχνίδι η αυτοκαταστροφή.

Χωρίς στο χρόνο επιστροφή.