Κάποιος να μας σώσει

Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.

Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.

Μας έχουν μάθει ότι 

Οι καλοί νικάνε στο τέλος.

Θα παίρνουμε 

πάντα ο,τι θέλουμε 

αρκεί να είμαστε καλό παιδί.

Αν δεν ζητάμε,  μόνο περιμένουμε 

κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.

Ή ο,τι μπορεί.

Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.

Πρέπει να μπορεί τα πάντα.

Είναι ο ήρωάς μας.

Κι εμείς τι είμαστε; 

Τα θύματα.

Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.

Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.

Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.

Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση; 

Πάντα διαθέσιμος στον πύργο 

θα ήταν υπηρέτης,

φυλακισμένος κι αυτός.

Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;

Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι

αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.

Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του; 

Κι αν έρθει να σε σώσει,  είσαι υποχρεωμένη να πας;

Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;

Τι έκανε αυτός έξω; 

Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;

Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.

Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.

Κι επειδή βρεθήκατε 

πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;

Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.

Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.

Επιστροφή στα παραμύθια

Κάτι ψίχουλα του Κοντορεβυθούλη

με γυρνούν να βρω τον δρόμο 

της ψυχής μου πίσω στο παραμύθι.

Κάτι απλές λέξεις φωτεινές 

σαν αστέρια μες στη νύχτα 

υπόσχονται ευχές 

να βγουν αληθινές.

Ομορφιά και καλοσύνη,

τρυφερότητα κι αγάπη

παιχνίδι, περιπέτεια, θάρρος,

κομψός χορός, ειλικρινής ρομαντισμός.

Ομαλά ο χρόνος περνά

και χάνεται στα κείμενα

που δεν γράφτηκαν ακόμα.

Να ξέρω, να νιώσω, το λογικό, το σωστό

πάνε να βάλουν τρικλοποδιά στη χαρά.

Ανυπομονησία για τον ήχο του ρολογιού στις 12.

Λαχτάρα για το δηλητηριασμένο μήλο.

Απεγνωσμένη αναζήτηση για το αδράχτι 

και το αγκάθι.

Ένα χαμόγελο κι ένα μυαλό σε επαφή, 

μια συμβατή ψυχή, δεν αρκεί;

Βιασύνη για το τέλος πριν να ζήσω την αρχή.

Να τον βγάλω λίγο ή πολλύ.

Πρίγκιπας να θελήσει να βρεθεί

κι εγώ να μην είμαι εκεί,

να λείπω γιατί το 'σκασα,

δεν πίστεψα ότι υπάρχει.

Που να σκάσω

το μαγικό μπαλόνι,

να λουστώ με χρυσόσκονη,

του ουράνιου τόξου όλα τα χρώματα,

να γεμίσω ζάχαρη 

και των λουλουδιών τα αρώματα..

Κι ας μην καθαρίζω μετά.

Δεν ήμασταν

Δεν ήμασταν εμείς για τέτοια.

Ούτε για άλλα ήμασταν.

Πώς να ήταν μιας ζωής έρωτας;

Πώς να ήταν εμπειρία μιας φοράς 

κι έξω από την πόρτα;

Αφού αυτή η πόρτα 

δεν άνοιξε από εμάς

και δεν μπορεί να κλείσει.

Μόνο να μην είσαι/είμαι σπίτι,

βρήκες κάποτε τη λύση. 

Πάντα όταν βρισκόμαστε

θα χαιρετιόμαστε 

με ιπποτική ευγένεια

στο φύγε και στο έλα.

Σε καθενός την πόρτα. 

Αυτό το χαμόγελο δε θα σβήσει.

Μόνο μορφές έχει αλλάξει. 

Από την τυπικότητα στην πονηριά.

Κι από τις υποσχέσεις στα μυστικά.

Δεν τα μπορώ τα απλά.

Δεν ήμασταν για αυτά.

Σε αγαπώ αδελφικά.

Με την έννοια 

πως θέλω να είσαι καλά

και να μη μπορέσεις να με μισήσεις.

Να μου ξαναμιλήσεις.

Να σε ξαναπάρω αγκαλιά.

Να κοιμηθώ στον ώμο σου

και εσύ στην ποδιά μου.

Μα να μη χρειάζεται να κουβαλάς 

σαν ψώνια σε ανηφόρα

τα ψυχολογικά μου.

Ή να σε ρίχνω με κλωτσιά

σε μιας πισίνας τα βαθιά. 

(Δεν το έκανα εγώ, το ξέρω,

μα με έχεις συνδέσει με αυτό τον πόνο)

Δεν θα σε υποδεχτώ ξανά για "καλημέρα"

γυμνή κι αθώα κρυμμένη στο σεντόνι. 

Δεν θα τελείωνε αυτό το παιχνίδι.

Μόνο αν το αφήναμε για άλλο.

Δεν ήταν παιχνίδι, ήταν εξάσκηση, 

πρόβα για μια παράσταση 

που είναι να δίνουμε ξεχωριστά. 

Μονόλογους μεταξύ μας δεν έχει πια.

Δεν πειράζει.

Βρες λόγια και τραγούδια

και εικόνες και στιγμές

για εκείνη

που είναι για σένα.

Νομίζω μου μοιάζει .

Αλλά όχι. 

Πρόσεξε να είναι η μία,

να μην ψάχνεις άλλη. 

Δεν σε βάζω στη σύγκριση.

Δεν θα στο πω

για να μην περιμένεις κάτι.

Γιατί

πάντα θα μπορούμε

να δώσουμε 

ένα φιλί

αλλά τίποτα άλλο 

μεταξύ μας 

που να αξίζει. 

Παραμυθύματα

Πρίγκιπες, ιππότες, αλήτες και άλλοι, όλοι,

υπό σκέψεις και ιδέες ίσως φεμινιστικές

που των παραμυθιών σου είναι χαλαστές,

δείχνουν/φέρνουν υπό τη γυναίκα, εν τέλει.

Οι πρίγκιπες,

αν θεωρείσαι πριγκίπισσα κι εσύ,

είναι η υποχρέωση, το καθήκον,

το ταιριαστό, η σωστή επιλογή,

με βάση το παρελθόν σας και το μέλλον

και τις θέσεις σας στον κόσμο τις κοινωνικές.

Αν δεν είσαι πριγκίπισσα,

απέναντι στους πρίγκιπες,

νιώθεις κατωτερότητα,

μα κι ισχυρές φιλοδοξίες,

πρέπει να αποδείξεις πως αξίζεις,

να τους φτάσεις, να τους κρατήσεις,

είναι η τύχη

που σου αντιστοιχεί,

είναι η ευκαιρία

που δεν πρέπει να χάσεις,

για να σε κάνουν κάποια,

δίνεις τον εαυτό σου ως αντάλλαγμα,

σε πουλάς

στην καλύτερη τιμή που θα πιάσεις.

Οι ιππότες κάνουν τα πάντα για σένα,

ζουν (αντί) για 'σενα,

είσαι ανίκανη, αδύναμη, άπραγη, αδρανής,

περιμένεις να σωθείς,

φαινομενικά να υπηρετηθείς,

είσαι ο στόχος, το αποτέλεσμα,

άλλης μιας περιπέτειας η κατά-ληξη

και οφείλεις να δείχνεις ευγνωμοσύνη,

μόνη προϋπόθεση

να μη τους χαλάσεις τη διασκέδαση.

Οι αλήτες, είναι μόνοι τους, είναι αυτοί,

υπάρχουν για να βρίσκεστε σε αντιδιαστολή,

είσαι το καλό κορίτσι,

η λαίδη που θα χαλάσουν,

που θα της μάθουν όσα δεν μπορεί

να ξέρει από ζωή,

το όνειρο, ο μπελάς σου,

η αλήθεια τους στο υποτιθέμενο ψέμα σου,

χωρίς να παίρνουν την ευθύνη σου,

σε παίρνουν απ΄τον πατέρα σου.

Κι οι άλλοι, οι άντρες,

οι προηγούμενοι, οι επόμενοι, οι διαχρονικοί,

στα βιβλία, στις ταινίες,

στα περιοδικά, στις εφημερίδες, στη μουσική,

σε φέρνουν σε σύγκριση,

στην οποία θα χάνεις πάντα.

Κι αν έχεις κάποια δύναμη

να επηρεάσεις τα πράγματα,

θα πρέπει να είναι υπόγεια,

(αλλιώς) θα είναι αμφισβητίσιμη ή μεμπτή.

Δεν βρίσκεις δίκιο στα παραμύθια

αν τα βάλεις με τον συμ-πρωταγωνιστή.

Δεν υπάρχουν δράκοι

Δεν υπάρχουν δράκοι, φως μου.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία,

θα τους αντιμετώπιζες με ευκολία.

Όμως δεν θα χρειαστεί

γιατί είναι ήδη νεκροί.

Όπως εμφανίστηκαν εξαφανίστηκαν σε μια στιγμή.

Ίσα ίσα (σαν) για να δείξουν πως δεν ήταν ποτέ εκεί.

Δεν είναι μεγάλοι,

δεν είναι δυνατοί,

δεν είναι καν κακοί.

Δεν κινδυνεύω

και ούτε εσύ είσαι σε κίνδυνο.

Δεν φοβάμαι και δεν μισώ

τίποτα απ' ο, τι με κρατούσε δέσμια για καιρό.

Εγώ και κανείς άλλος δεν έφταιγε γι' αυτό.

Δεν αφαιρείται η ελευθερία

και δεν συγκρίνεται η ευτυχία

όταν τη φτιάχνουν και τη μοιράζονται δυο.

"Μάζες θερμών αερίων"

ή "Μια νυχτερινή ιστορία"

Ήταν μια μάγισσα.
Ντυμένη με όλα τα χρώματα της νύχτας,
στολισμένη με μυστήρια, φορτωμένη με μυστικά.
Με βλέμμα αθώο, μες στο χαμόγελό της όμως πονηριά.
Δεν ήξερε, δεν ένιωθε αν είχε σώμα.
Έμοιαζε σαν σκιά που τριγυρνά διακριτικά.
Σαν κρύα πνοή αέρα που σε ανατριχιάζει ξαφνικά.
Σαν σκέψη που μια σε χαϊδεύει και μια σε στοιχειώνει. 
Περπατούσε στο δάσος ξυπόλυτη και μόνη.
Πίστευε, χωρίς να το δείχνει, πως είναι δυνατή.
Ο,τι φοβόταν λέει νόμιζε το είχε ήδη δει.
Ο,τι ήταν να έρθει δεν την είχε βρει.

Ήταν ένας ιππότης.
Είχε κρύψει σε μια μεγάλη, βαριά και σκληρή πανοπλία
την εύθραυστη καρδιά του, την τρυφερότητα και την ευαισθησία.
Σε μάχες επικίνδυνες έτρεχε πρώτος κι ήταν συχνά ο ίδιος ο φόβος.
Γινόταν σκληρός για να υπερασπιστεί αυτά που θεωρούσε άξια
και πολεμούσε σε όλους ενάντια, ανθρώπους και τέρατα.
Έμοιαζε άγριος γιατί ήθελε να είναι προστατευμένος.
Είχε μεγάλη δύναμη σωματική, μα και εσωτερική.
Δεν άφηνε να φανεί, αλλά στη ματιά ήταν παιδί.
Ο,τι άσχημα είχε δει, όσα κακά τον είχαν βρει
σκεφτόταν ανεξέλεγκτα σε ανύποπτη στιγμή.
Γέμιζε τότε η πανοπλία και τον έπνιγε,
αλλά και πιο πολύ την ήθελε.

Το έκανε η μοίρα να συναντηθεί η μάγισσα με τον ιππότη.
Κάτι τους έφερε απότομα κοντά, κι ήταν σαν να γνωρίζονται από πάντα.
Αυτή ο άνεμος κι αυτός ο βράχος ήταν από τα ίδια υλικά.
Διείσδυσε αυτή μέσα από την  πανοπλία του,
κατάφερε αυτός να την αρπάξει και να την κρατήσει,
τι έγινε πρώτα κανείς δεν ξέρει.

 
Βρέθηκαν μαζί ένα βράδυ φωτισμένο από το σκοτάδι
και με μουσική που συνέθετε η σιωπή.
Τυλίχθηκε πάνω του και ενώθηκε με το στόμα του.
Γεύτηκε κάθε ανάσα και αναστεναγμό του.
Έκλεψε μέσα από τα χείλη την ψυχή του.
Το σώμα της όμως δεσμεύτηκε από το σώμα του.
Ένιωθε το άγγιγμά του με κάθε αίσθηση, ακόμα κι αν αυτό είχε περάσει.
Δεν μπορούσε να φύγει μακριά του.
Αν απομακρυνόταν μια στιγμή ένιωθε την έλλειψη.
Το δέρμα της και όλη της η ύλη τον ζητούσε με μια απίστευτη δύναμη.

Κουλουριάστηκε στη γη κουρασμένη από όλο το βάρος να είναι υπαρκτή.
Εκείνος έκανε κάποια βήματα αδειασμένος και γεμάτος ταυτόχρονα.
Τον είδε να στέκεται με μάτια χαμένα και πόδια ελαφρά.
Έσκυψε και την σήκωσε στα χέρια.
Είχε βγάλει στην πλάτη φτερά.
Την πήρε μαζί του ψηλά, στα σύννεφα και στα αστέρια.

Λίγο πριν φτάσουν στο φεγγάρι, ήρθε η μέρα. 
Όπως αυτό ξεθωριάζει, άρχισε η δική τους πτώση.
Πτώση καθολική μα ομαλή.

Προσγειώθηκαν απαλά στην Κόλαση.
Εκεί που τους ταιριάζει.
Ήταν οικεία.
Ήταν ωραία.
Και θαύμαζαν όλοι οι αμαρτωλοί στα χρονικά
τη μαγεία που ενώνει το φως με τη φωτιά.

Ο Πύργος

Η πριγκίπισσα συνήθισε τον πύργο της.
Συμφιλιώθηκε με τον δράκο της.
Όταν έρθει αυτός που καιρό περιμένει για να τη σώσει, θα τον διώξει.
Θα θεωρήσει τέρας όποιον τον δράκο της θελήσει να σκοτώσει.
Δεν θα ρίξει τα μαλλιά, κι αν το κάνει θα το μετανιώσει σύντομα μετά.
Δεν έκανε τόσο καιρό να τα μακρύνει για να τα προσφέρει έτσι απλά.
Δεν θα διακινδυνέψει τον πόνο χωρίς να ξέρει αν θα είναι για καλό.
Θα τρομάξει αν κάποιον άγνωστο μες στο δωμάτιο της αντικρίσει
με φιλί να προσπαθεί να την ξυπνήσει.

Φοβάται την αλλαγή.
Φοβάται τη ζωή.
Φοβάται την αγάπη.
Φοβάται τα λάθη.

Έμαθε στον καθρέφτη να βλέπει τη δική της ομορφιά
και δεν τολμά την ομορφιά του κόσμου να δει σε μια ματιά.
Έμαθε να κοιμάται μόνη και να ξυπνά,
οπότε την αγχώνει, κι ας λέει τη λαχταρά, η αγκαλιά.
Δεν θέλει άλογα, και μάχες και σπαθιά.
Αυτά είναι για τα βιβλία, δεν είναι βολικά.
Θέλει την ησυχία της, τη φυλακή της και τη σιγουριά.

...

Βλακείες!

Μόλις ακουστεί το κάλεσμα το κατάλληλο,

πηδάει από το παράθυρο!

Ιππότες

Υπάρχουν.


   Ομολογώ πως ακόμα κι εγώ έφτασα κάποια στιγμή να το αμφισβητώ. Είχα παρατηρήσει τους ιππότες να τους παριστάνουν ..πότες απευθυνόμενοι σε αφελείς -αυτοαποκαλούμενες-  "πριγκίπισσες". Όχι, εγώ δεν ανήκω σε αυτές. Όσοι με ξέρουν το ξέρουν. Πριγκίπισσα, ναι, είμαι και παραμένω- ή έστω προσπαθώ. Αλλά άλλου τύπου (σ' όλες τις λεπτομέρειες του οποίου δεν θα επεκταθώ εδώ). Του τύπου πάντως που δεν θα πλησίαζε ένας τέτοιος "ιππότης" και που ούτε κι εκείνη θα τον ήθελε- αντιθέτως, αν την φιλούσε θα αηδίαζε, καθότι ήδη ξύπνια.

   Από τα παιχνίδια ρόλων στο παρελθόν μου αργά ή γρήγορα συνειδητοποίησα πως ως αδρανής πριγκίπισσα έβρισκα τη δράση των ιπποτών πιο ενδιαφέρουσα. Αρχικά τους παρατηρούσα (όπως τους ποδοσφαιριστές της διπλανής αυλής του νηπιαγωγείου από τον κεντρικό "πύργο" μου, κατά τις μέρες που δεν είχαν το ενδιαφέρον της επίθεσης των "εχθρών" μου) 'Επειτα άρχισα να οργανώνω τακτικές, μάχες, σχέδια και στρατηγικές, διατηρώντας ωστόσο πάντα το θηλυκό εαυτό μου.  Δεν άφηνα την περιπέτεια στους ιππότες κι εγώ να περιμένω. Στο παραμύθι μου είχα δράση, ακόμα κι όταν ήταν μόνο μες στο μυαλό μου εκτυλιγμένο.

   "Το αποφάσισα. Δεν θέλω πρίγκιπα. Θέλω ιππότη." δήλωσα κάποια στιγμή της εφηβείας μου " Κι όποιος γνώρισε ποτέ τα άκρα της μαλθακότητας και της φιλαρέσκειας με καταλαβαίνει."

Οι πρίγκιπες των παραμυθιών στην πλειοψηφία τους δεν έχουν ούτε σπουδαία προσωπικότητα ούτε ιδιαίτερα ενεργό ρόλο (μερικοί δεν έχουν καν όνομα) αλλά ουσιαστικά αποτελούν τρόπαιο των ηρωίδων- πριγκιπισσών, εφόσον αυτές ξεπεράσουν διάφορες δοκιμασίες. Οι πρίγκιπες της ιστορικής πραγματικότητας κλεισμένοι στο παλάτι τους είναι συγχρόνως καλομαθημένοι και κακομαθημένοι μπούλιδες.Στη δική μου πραγματικότητα υπήρξαν και οι πρίγκιπες που είχαν ψώνιο "ευγενούς" και καμία σχέση με ευγένεια. Έτσι κατέληξα στους ιππότες που έχουνε κι ενέργεια και ξέρουν να φερθούν.

    Από το καταστάλαγμα των επιθυμιών μου στο μυαλό μου μέχρι να τους συναντήσω, ύστερα να τους γνωρίσω και να τους αναγνωρίσω πέρασε αρκετός καιρός. Όμως είναι πλέον στη ζωή μου.

    Οι ίδιοι ίσως δεν το ξέρουν ή μάλλον αρνούνται να το παραδεχτούν. Όταν είναι κακιά μάγισσα που τους προκαλεί, θα μπορούσε να κάνει τον χαρακτηρισμό να φανεί αδυναμία ή κοροϊδία στη σύγχρονη εποχή. Εγώ όμως το βλέπω πανδαισία κάθε φορά που προσέχω πως την αντιμετωπίζουν λεκτικά και πως υπερασπίζονται το δίκαιο απέναντι στα κάθε είδους κακά. Όταν δε είναι για να υπερασπιστούν εμένα που μπαίνουνε μπροστά.. Οι φιλικοί σωματικοί αγώνες είναι πιο κοντά στην κλασσική εικόνα για τους ιππότες, κι ας μην είναι η ουσία, συνιστούν αποδεικτικά στοιχεία που χαίρομαι επίσης αρκετά. Πρόσθετο ατμόσφαιρας οι συνεχείς πάνω κάτω καλπασμοί από δω και από κει, που δεν είναι, ωστόσο, εύκολο για τον καθένα να τους ανεχτεί. Είναι και οι θεωρητικές εκφράσεις, σημάδια καλλιέργειας, μα μάλλον είναι το λιγότερο. Τυπικές τρυφερές χειρονομίες, (επιλεκτική) ευγένεια, προθυμία να βοηθήσουν. Η χαρακτηριστική σκηνή: προσφορά του χεριού να στηριχθώ πιο ψηλά για να ανεβώ.

   Μα πάνω απ' όλα απολαμβάνω το γεγονός ότι η θέση μου στην πλοκή δεν είναι παθητική. Στην περιπέτεια είμαστε μαζί. Δεν τους πειράζει που αποτελώ πριγκίπισσα δυναμική. Με σέβονται, με εκτιμάνε, με διδάσκουν και μαζί μου πολεμάνε. Η αναμέτρηση, όταν είναι μεταξύ μας, τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο ζωντανή, που δεν με νοιάζει ποιόν θα έχει νικητή, αρκεί μονάχα να συνεχιστεί. Κι όλα κρίνονται από μια κίνηση απλή που εφόσον βρει τον στόχο με ακινητοποιεί.

Φιλί ζωής

Για ένα φιλί σου μόνο,

ένα φιλί ζωής,

θα πάγωνα το χρόνο

στον πύργο μου ως να 'ρθεις.

Ας ήταν σαν ξυπνήσω,

βαθειά αφού κοιμηθώ,

εσένα να αντικρίσω,

που θα σ' ονειρευτώ.