Γοργόνα στη γυάλα

Πιάστηκε στα δίχτυα των ψαράδων κάποτε μια γοργόνα.
Ένιωσαν τυχεροί,  κι ας μην μπορούσαν να την φάνε.
Ακριβώς γι' αυτό, όταν την έπεισαν ότι δεν θα της έκαναν κακό και της έδιωξαν τον φόβο, ένιωσε τυχερή κι αυτή.
Την πήγαν στο παλάτι και την πούλησαν στο βασιλιά.
Εκεί της έφτιαξαν μια μεγάλη πισίνα στον κήπο.
Την φρόντιζαν και την θαύμαζαν όλοι σαν κάτι πολύτιμο,  κι αυτή έπαιρνε ικανοποίηση από αυτό.
Κάποια στιγμή άρχισε να καταλαβαίνει πως ήταν πολύτιμη, μα ίσως περισσότερο ένα πολύτιμο πράγμα παρά πλάσμα.
Και η τεράστια πισίνα, μες στην οποία στριφογύριζε, διαπίστωσε πως δεν είχε μεγάλη διαφορά από μια γυάλα όπου βάζουν τα ψάρια.
Όμως πια είχε περάσει τόσος καιρός που,  και να την άφηναν, φοβόταν να γυρίσει στη θάλασσα.
Κι έτσι αρκούταν στο να της αλλάζουν το νερό.

Ηλιαχτίδα

από 17-4-15

Στην αρχή, από την πρώτη στιγμή,φάνηκε μια ηλιαχτίδα λεπτή.
Λεπτή και τόσο φωτεινή
όσο η γραμμή των χειλιών στο χαμόγελό της.

Μου άνοιξε την πόρτα της.
Σήμανε την αυγή
που με καλωσόρισε σε μια καινούργια εποχή.

Μου άνοιξε την ψυχή της.
Με το φως,  τις σκιές,  τα χρώματά της.

Πόσα ηλιοβασιλέματα έχουμε δει μαζί.
Πόσα σκοτάδια έχουμε παλέψει.

Πόσους ρυθμούς της ζωής την έχω δει να χορεύει.

Έρχεται-φεύγει.
Μα δεν με ξεχνάει και δεν μ' αφήνει.

Κανείς δεν την πιάνει.
Μα όλο κάτι την πιάνει.

Και γλιστράει.

Λες και μπορεί το φως να κρυφτεί,
ο ήλιος να σβήσει,  η αχτίδα για πάντα να χαθεί.

Δεν μπορεί.

Ο, τι συμβαίνει είναι νύχτας και μέρας εναλλαγή.

Η αλήθεια της παπαρούνας

Η παπαρούνα είναι

κόκκινη

άγρια

όμορφη

Η παπαρούνα είναι

μαύρη

εύθραυστη

μόνη

Μες στους αγρούς ξεχωρίζει.

Καμιά φορά το πάθος συμβολίζει.

Αν κάποιος όμως να την κόψει πάει,

πολύ εύκολα κι απλά μαδάει.

Μου κάνει εντύπωση.

Πριν την αγγίξεις,
όσο την βλέπεις,
 φαίνεται δυνατή.

Κερδίζει την προσοχή,

την επιθυμία, 

καμια φορά ίσως τη ζήλεια

από κάθε συνηθισμένη μαργαρίτα.

Σε χέρια όμως ανθρώπου

μαραζώνει επιτόπου.

Τα κόκκινά της πέπλα

πέφτουνε απαλά ένα ένα.

Ώσπου μένει τελικά

γυμνή η μαύρη της καρδιά.

Μπορεί να έχει συνηθίσει
 πια στη μοναξιά.

Έχει γεμίσει
από φόβο και λύπη,
όμως τα κρύβει
 καλά εσωτερικά.

Δάκρια = Δύναμη

Την κοπέλα που κλαίει μπροστά μου αυτή τη στιγμή, πιο δυνατή δεν την έχω ξαναδεί.

Χαμο-γελούσε τόσο παράξενα κάθε άλλη φορά.

Τα χείλη της ήταν στην υπερβολή τεντωμένα, μα τα μάτια της υγρά και κοκκινισμένα.

Γελούσε σαν να 'θελε να ουρλιάξει.

Κι ας μην ακουγότανε, στη ματιά της αυτό φαινότανε.

Με σάστιζε, με τρόμαζε.

Η έκφρασή της ήταν διχασμένη, κομματιασμένη.

Το ίδιο ή και πιο πολύ ήταν μέσα της η ψυχή.

Μια πλευρά σκληρή και μια δουλική την οδηγούσε στην αυτοκαταστροφή.

Αβοήθητη όσο βοηθητική.

Εσωτερικά ήταν σπασμένη καιρό.

Κι αν μπορούσα να το δω, ήξερα πως να την κολλήσω δεν μπορώ.

Γι' αυτό χάρηκα πολύ όταν κατάλαβα πως πήρε την απόφαση πως θέλει να σωθεί.

Κοιτάζοντας κατάματα τα πράγματα έβαλε τα κλάματα.

Φοβάται την αλλαγή που χρειάζεται κι επιθυμεί.

Προκαλεί τη ζωή. Γίνεται αυτή.

Πολύ λιγότερο όμως πια μ' ανησυχεί.

Δεν έχει άλλο πια να καεί.

Από τη στάχτη που μέσα της έχει συσσωρευτεί,

ο προσωπικός καρπός της θα θραφεί.

Κι ας με δάκρια ποτιστεί.

Θα βλαστίσει, θα ανθίσει, θα καρπίσει.

Θα κάνει θαύματα πολλά.

Μα το πιο θαυμαστό από αυτά:

Θα μάθει να χαμο-γελά. Αληθινά.