Κύματα

Δυο κύματα.

Από κατευθύνσεις αντίθετες,

και θάλασσες διαφορετικές.

Μα

η θάλασσα είναι μια.

Με σκοτάδια στα βαθειά

και πίσω τους τη συννεφιά.

Συναντιούνται

σε μια αγκαλιά.

Κι ίσως 

φτιάξουν φως.

Οι ρίζες μου

Απ' τα βουνά και τα νερά,

τη θάλασσα και τα ποτάμια,

απ' τις ελιές και τα πλατάνια,

έχω τις ρίζες μου βαθιά.

Από την άμμο και τους βράχους.

Τους γρήγορους κι αργούς χορούς.

Τα χέρια που έμαθαν τα χάδια

ενώ ήξεραν μόνο καημούς.

Κι από βορρά είμαι και από νότο.

Στο πέλαγος ισορροπώ.

Κι άμα βουλιάξω μες στο χρόνο,

πάλι ένα φως μπορώ να βρω.

Μες στους ανθρώπους με τα λάθη,

τα λίγα τους και τα πολλά,

που κάπου βρήκαν την αγάπη,

ή έστω μία συντροφιά.

Όρθιοι στης ζωής την άκρη,

ας ειν' να πουν

"Ήταν καλά". 

Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

'Υπουλα καλός

"

-Σου αρέσει;

-Λιγάκι ίσως.

"

Περνάει ο χρόνος

μες στο φως.

Χρώμα Γαλάζιο

σαν τα μάτια σου,

σαν τον ποταμό,

σαν τον ουρανό.

Στα μάτια 

δεν τολμώ

να σε κοιτάξω.

Φοβάμαι μην πνιγώ.

Φοβάμαι μην πετάξω.

Χαμόγελο 

αγνό και πονηρό.

Με ηρεμείς 

και με ζωντανεύεις.

Είπα πως θέλω 

να σε ξαναδώ.

Λέω πως θέλω 

να σε ερωτευτώ.

Πάλι σε άλλη

μην σε αφήσω.

Μην αρνηθώ να ζήσω.

Μα δεν περίμενα

τόσο άμεσα

να 'ρθει.

Το χαμόγελό μου

προσπαθώ να καταπιώ

και την λάμψη των ματιών 

να κρύψω.

Φοβάμαι 

να μην σε φοβήσω.

Όσα μέσα μου φυλώ

γίνονται φασαρία

στο στομάχι

και στο στήθος.

Θεριεύει

ένα θερινό

θηρίο.

Βλέπω

το παράδοξο 

στο δικό μας μύθο.

Πού σε γύρευα 

και πού σε βρίσκω.

Πόσο μακριά ήρθαμε 

για να 'ρθουμε κοντά.

Πώς δεν σε είδα 

κι άργησα να σε γνωρίσω.

Άσε με να σε αγκαλιάσω

να σε καλωσορίσω.

Κι ας μη χρειαστεί

να σε αποχαιρετήσω.

Μπλε

Τι χρώμα είναι ο ουρανός;

Μπλε θα πουν οι πολλοί.

Μπλε είναι το σωστό.

Έτσι πρέπει.

Κι ας μην είναι η αλήθεια.

Δεν ενδιαφέρει κανένα.

Έτσι έχει συμφωνηθεί.

Κι όποιος το ξέρει, θα ανταμειφθεί.

Εγώ τον θέλω 

κόκκινο και πορτοκαλί 

και ροζ και μοβ.

Από τα ηλιοβασιλέματα

και τις ανατολές

όπου τον είδα έτσι

κι ένιωσα ζωντανή.

Ένα φόρεμα 

με τα χρώματα του ουρανού

πάντα ήθελα.

Μα τώρα με πλακώνει.

Δεν με χωράει η γη.

Της πέφτω πολλή.

Της πέφτω μικρή.

Βουλιάζω στο γκρι.

Σε μέρα μουντή.

Ο ουρανός είναι χαρτί,

που μια θέλω να σκίσω 

και μια να μείνει εκεί.

Τα όσα κρύβει 

να αποφύγω.

Το φώς και το σκοτάδι.

Το τίποτα και το άπειρο.

Όταν ο ήλιος λάμψει 

και δω πως έρχεται η άνοιξη 

άγχος μου φέρνει και κατάθλιψη.

Γιατί ο χρόνος που περνάει 

πίσω του με έχει αφήσει.

Φωνή

Μικρά φωτάκια μες στη νύχτα 

να ηρεμούν τους φόβους.

Γουργούρισμα γάτας 

να ηρεμεί το σώμα.

Χορός κεριού 

που ηρεμεί τη ματιά.

Νερό στάλες

που δροσίζει το δέρμα.

Κύματα στην ακρογυαλιά 

που ηρεμούν τα αυτιά. 

Έτσι νιώθω τη φωνή σου 

τη βαθειά

και την γλυκιά, 

που σέρνεται

στα αυτιά μου 

και μπαίνει 

στην καρδιά μου, 

που λούζει τα μαλλιά μου,

στο σώμα μου κυλά. 

Γη σαν ρόδι

Σκάει η γη σαν ρόδι 

Από μέσα της οι σπόροι 

ξεχύνονται 

σαν άπειρα "μπορεί"

που δεν βρίσκουν χώμα 

να φυτρώσουν 

να γίνουν ζωή.

Φωτιά και αίμα 

οι σπόροι 

αντί για 

θησαυροί.

Τριαντάφυλλα

Τα τριαντάφυλλα όλα του κόσμου 

στην αγκαλιά σου πάρε φως μου

Εγώ για 'σενα θα τα κόψω

με μιας στα χέρια να στα δώσω

Να πληγωθείς αν είν' μοιραίο

αναγνωρίζω πως θα φταίω

Μα δεν μπορεί κανείς να βγάλει

της ομορφιάς το κάθε αγκάθι

Μαζί πάνε χαρά και δάκρυ

Πόνος υπάρχει στην αγάπη

Κι αν λόγο έχεις να φοβάσαι, 

μη μένεις στης ζωής την άκρη

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Το τσιγάρο

Κρίμα που δεν καπνίζω

να 'ρθω να σου μιλήσω

έξω

Έφερα τον εαυτό μου

κι ύστερα το ποτό μου

στο τραπέζι σου

Κοίτα με

Άκουσε με

Νιώσε με

Χαμόγελο 

με λυπημένη ματιά

έχει μια άλλη αξία

Πένθος 

Νταλκάς

Εθισμός 

Χάνεσαι μες στη μουσική 

Χάνεται γύρω σου ο καπνός 

Κάποτε ήμουν αυστηρή

Όμως εγώ δεν είμαι εσύ 

για να σε κρίνω

Και σε κοιτώ 

Και σε ακούω 

Και ανταποδίδω

Μες στην ομίχλη 

βλέπω το φως

-Είναι καλό; ρωτάς

-Είναι όμορφο

Δεν έχει λογική

Μα δεν σημαίνει 

πως δεν έχει νόημα 

Αν έτσι ευτυχούν οι άνθρωποι

Δεν ξέρεις γιατί κάνεις

άλλο ένα τσιγάρο

Δεν ξέρω τι κάνω δίπλα σου

αλλά το απολαμβάνω

Η ομίχλη ενώνεται με τον καπνό

Εσύ το διώχνεις σαν κακό

Στο χώμα και στα χόρτα 

Μια σπίθα

μια μικρή φωτιά

καίει αργά και σιωπηλά

Πριν να σωθεί 

λυγίσαμε σε ένα φιλί

Και παραπάνω 

Καυτό

Πικρό

Όμως το στόμα θέλει κι άλλο

Έτσι έμαθα 

πως το τσιγάρο

δεν είναι για τη γεύση

που αρέσει

Το παράθυρο το βράδυ

Κολλούσε το πρόσωπό της κάθε βράδυ στο παράθυρο,

την παγωμένη μύτη και τα ζεστά της χείλη

το μέτωπο το βαρύ από των ημερών τη σκέψη.

Δεν το είχε συνειδητοποιήσει,

μέχρι που αποφάσισε ο εαυτός της να το πει.

Κάθε βράδυ,  

λίγο μετά τη δύση.

Κοίταζε έξω

το σκοτάδι 

τα μικρά παράθυρα απέναντι ,

φωτισμένα ή μη,

τα δέντρα τα κρυφά,

το φεγγάρι,  καμιά φορά.

Ήθελε κάποιος να την δει

Δεν ήξερε

Ήθελε να αγγίξει τον κόσμο 

μα άγγιζε το τζάμι.

Όπως και την μέρα ίσως.

Το παράθυρο το βράδυ

από μακριά ήταν καθρέφτης.

Το παράθυρο τη μέρα

ήταν η φυλακή που είχε επιλέξει

η υπενθύμιση της βόλτας που όλο ανέβαλε.

Το παράθυρο την προστάτευε

από τον κακό καιρό, μα όχι το χρόνο.

Το λευκό

Το λευκό λερώνεται εύκολα

Της καθαρής ψυχής 

Της αγνότητας

Της ελπίδας

Της αρχής 

Μουτζούρα από στυλό 

Λεκέ από τριβή με κάτι άλλο

Χωρίς κανείς να καταλάβει πότε και πως

Για να το διατηρήσεις 

ίσως 

δεν θα έπρεπε να κάνεις τίποτα με αυτό.

Να το αφήσεις

κλεισμένο 

και προστατευμένο,

να μην το χρησιμοποιήσεις.

Μα και πάλι 

μπορεί ο χρόνος να το γαριάσει.

Το λευκό 

αποδέχεται να δίνεται 

σαν καμβάς δημιουργίας

ανοιχτό στις δυνατότητες

της φαντασίας 

της τύχης 

της ζωής .

Το λευκό 

αν το φυλακίσεις 

στη μοναξιά του 

γίνεται τρελό.

Απέραντο όνειρο

Σαν όνειρο

περίεργα αληθινό

Ανάμεσα στο απέραντο, 

στο γκρι, 

στο άγνωστο

Εσύ

Το χέρι σου σημείο αναφοράς

Τα μάτια σου το χρώμα

Τα χείλια σου πατρίδα

Η λάσπη γόνιμο έδαφος

Τα χόρτα χρυσά σύννεφα

Το δάσος προοπτική

Κανένας φόβος 

αφού είμαστε μαζί

Βούλιαγμα στη στιγμή

Χαμένη ήμουν μέχρι να σε βρω

Αλλού δεν θα 'θελα να υπάρξω

Κοίτα με, 

φίλα με, 

πιάσε με απ' το χέρι 

και θα πετάξω

Ίκαρος

Διαλυμένα φτερά 

Βουλιαγμένη ψυχή 

Γέμισα σύννεφα

Είμαι τόσο αχάριστη 

Αρνούμαι τον ήλιο 

επειδή έμαθα πως δεν θα τον αγγίξω 

Λες κι είναι νέο 

Δεν θα τον φτάσω 

Θα έχει προχωρήσει

Μα θα μπορεί 

να μου δώσει το φως του σε ο,τι χρειαστεί 

Έτσι έχει πει

Αυτό κάνει ο ήλιος εξάλλου εξαρχής 

Είναι συνυφασμένος με τη ζωή 

Που δεν πρέπει να είναι συννεφιασμένη 

Λάμπει 

Φωτίζει 

Ζεσταίνει  

Δεν είναι να τον αγγίξεις 

Καίει 

Νιώθεις πως σε παίρνει αγκαλιά 

Μα ποτέ δεν (θα) το κάνει 

Δεν το θέλει να σε κάψει 

Θέλει να βοηθήσει 

Εσύ το έχεις παρακάνει 

Καλά να πιστεύεις

πως υπάρχει 

πίσω από όποια συννεφιά βλέπεις

Μα όχι και να περιμένεις

πως είτε αυτός θα κατεβεί 

στη γη 

είτε εσύ θα τον φτάσεις

 

Ανατολή και Δύση 

Ο χρόνος περνάει 

κι αυτός προχωράει

Έτσι κι εσύ

Θα είναι εκεί 

Θα βρεθείτε 

Αλήθεια είπε

Ο ήλιος δεν είναι για να τον αγγίξεις 

Είναι για να σε αγγίξει αυτός 

Στην ψυχή 

Στην καρδιά 

Είναι δικά σου τα φτερά 

Δεν τα χρωστάς σε κανένα 

Κανείς δεν μπορεί να στα πάρει 

Χρησιμοποίησε τα για το ταξίδι 

Προχώρα οριζόντια, όχι κάθετα 

Μπροστά ή Δίπλα 

Κοίτα..

 

Ο ήλιος σε αγαπά 

Δεν σε αρνήθηκε 

Όπως αγαπά τον κόσμο 

Είναι κακό; 

Mην τον αρνηθείς γι'αυτό 

Θα είναι εγωιστικό 

Χαζό 

Να είσαι κάποια που πιστεύει

στο φως και τη θέρμη του

που σε συνοδεύει

Κουνούπια

Γυμνό κορμί.

Μόνο.

Με τις σκέψεις 

που κούρασα 

να τους δίνω αναφορά.

Σκιές 

που κούρνιασαν 

στα ίδια σημεία 

που βάζουν στόχο τα κουνούπια.

Να μ' απαλλάσσουν από λίγο αίμα,

να μοιραστούν με εμένα κάτι,

να μου αφήσουν σημάδι.

Ντροπή

που είμαι ακόμα μικρή

και θέλω όλο να ξύνω την πληγή 

σαν να είναι ένα παιχνίδι η αυτοκαταστροφή.

Χωρίς στο χρόνο επιστροφή.

Χίλιες βραδιές

Δεν το αρνούμαι 

Σε θυμάμαι 

Σε θέλω 

Σε φοβάμαι 

Σε σκέφτομαι 

Κάθε μέρα σχεδόν

Ή συνέχεια

Τόσο 

που φορές 

δεν ξεχωρίζω

Σε νοσταλγώ 

Πονάω

Μα δεν είναι να γυρίσω

Δεν μου ανήκεις

Δεν σου ανήκω

Δεν υπάρχει τίποτα να ζητήσω

Μόνο να μ' αφήσεις να φύγω

Να μπορέσω να σε αφήσω

Και να μην το μετανιώσω

Να έχω δίκιο

Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό

Να μην στο πω

πως δεν σε αρνούμαι

Να αρνηθώ

πως σ' αγαπώ, 

πως έχω ανάγκη να σε δω

Κι αν σ' αγαπώ,

να είναι ελαφρό

Σαν άνθρωπο 

κι όχι στοιχειό

Σαν ιστορία 

κι όχι μύθο

Ψώνιο

Κι ούτε ξέρω για πόσο θα πληρώνω 

τα ληγμένα 

και σπασμένα

..

βάζα με γλυκά

..

που χύθηκαν στο πάτωμα 

..

και φύτρωσαν στο χώμα 

..

λουλούδια που μεθάν

..

σαν άνοιξη 

..

σαν θάνατος κι ανάσταση 

Ζωή 

Καλοκαίρι 

..

που λιώνουν απ' τη ζέστη τα κορμιά 

..

και πέφτουν στη θάλασσα 

..

μα γίνονται και πάγος και βροχή

.. 

κι αλήθεια που ξεπλένει και καθαρίζει 

..

και πλημμυρίζει και πνίγει

Κι ανάθεμα 

Πότε άλλαξα θέμα 

Πάντα γύρω από εσένα 

και Σιωπή

και

Σιωπή

Εδώ κι Εκεί

Γιατί;

Για πες

Στιγμές

Αριθμοί

Ο,τι  πέρασε 

Ο,τι θα 'ρθει

Μήνες που μοιάζουν χαμένοι

Κάτι όλο με περιμένει

Ή το περιμένω

Μα τι να πω;

Ίσως η χαμένη να είμαι εγώ

Ψάχνω κάτι για να ξεχαστώ

Ξεχνώντας να ζήσω

Τίποτα δεν μου είναι αρκετό

Μιλάω με φαντάσματα 

από μέλλον κι από παρελθόν

παραμελόντας το παρόν

Προτιμώ να ονειρευτώ

κι αργώ να ξυπνήσω

Τι να μου πω 

για να με πείσω;

Να σηκωθώ 

έξω από τα σεντόνια 

και μέσα μου 

Ποιο φως να βρω; 

Να μην είναι

ήλιος μακρινός

άστρο που έσβησε, 

κομήτης που πέρασε, 

φεγγάρι που φέρνει και ψύχος,

πλανήτης που ίσως ποτέ δεν πατήσω

Λάμπα συμβιβασμού,

σπίρτο με τζάμπα κόπο,

κερί προσποιητού ρομαντισμού,

φωτιά που αφήνει στάχτες στον τόπο

Φως

να γεμίσει τις μέρες μου,

να οδηγήσει τις νύχτες μου

Καθένα μοιάζει/πρέπει να αρκεί

μα πια δεν με ικανοποιεί

Σκοτάδι και σιωπή

Κάκτος

Αγάπα με, 

θα ήθελα να σου ζητήσω. 

Μα δεν ξέρω αν είναι από εσένα 

που το ζητώ πραγματικά. 

Δίψα. 

Δίψα ακόρεστη. 

Που δεν μπορεί 

κανείς (άλλος)

να τη σβήσει. 

Γιατί; 

Ποιος; 

Μου στέρησε το νερό κάποιος

και γίνομαι κάκτος;

Στέκομαι μες στη έρημο, αγέρωχος, 

λες και είναι κατόρθωμα, περήφανος. 

Δεν με παίρνει, 

μόνο δέρνει 

ο άνεμος, 

ο ανυπόφορος. 

Γέρνω 

αλλά δεν είναι κανείς εκεί 

για να με δει. 

Όποιος με συναντήσει 

δεν ξέρω αν προτιμώ 

να με φοβηθεί 

ή να με λυπηθεί. 

Αν μπορέσει, 

αν θελήσει, 

θα με ποτίσει. 

Θα κρατήσω ο, τι μου δώσει. 

Και θα μείνω εκεί. 

Να παρατηρώ τον κόσμο που αλλάζει. 

Κόσμο που έρχεται και φεύγει. 

Ποτέ δεν θα μισήσω 

όποιον μου έχει δώσει μια στιγμή, 

καλή, κακή. 

Δεν θέλω να πληγώνω. 

Όπως δεν ήθελα να πληγωθώ. 

Ίσως λίγο να ζηλεύω 

άλλα φυτά, 

φυτά που ανθίζουν σε άλλο κλίμα. 

Μου φταίει το κλίμα ή κάποια ρίζα. 

Ή δεν μου φταίει τίποτα. 

Τίποτα δεν μου φταίει. 

Είμαι αυτή. 

Αυτή έχω γίνει. 

Όταν (σπάνια) ανθίζω 

είμαι ιδιαίτερα όμορφη. 

Όσο ζω, όπως ζω, 

είμαι ζωντανή.

Σκέφτομαι και γράφω

"Μην γράφεις για 'μενα στο ημερολόγιο.

Γράψε για 'μενα στην άμμο, να τα πάρει το κύμα." 

μου είπες. 

Γράφω, για 'σενα, 

παρατήρησα, 

στα περιθώρια.

Δίνω τον κεντρικό χώρο
σε όλα τα ασήμαντα.

Ονόματα. 

Τι νόημα έχουν δεν ξέρω

και πόσο σύντομα θα τα ξεχάσω.

Γεμίζουν οι μέρες μου. 

Οι νύχτες φέρνουν λόγια,
εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα.

Ψάχνουν να χωρέσουν αυτά.

Καλύπτουν τα κενά.

Κεντάω με το στυλό. 

"Σκέφτομαι και γράφω" εγώ.

"Πέφτω και σηκώνομαι" εσύ.

Και η ζωή κερί που λιώνει.

Το φως του φεγγαριού
καθρέφτης της ψυχής μου.

Πώς τολμάμε να μιλάμε για αγάπη;

Το έχουμε ανάγκη.

Να ονειρευόμαστε ένα καλοκαίρι 

που δεν είναι σίγουρο αν θα 'ρθει,

πιο σίγουρο είναι πως θα φύγει.

Κι όταν δεν σκέφτομαι,

κι όταν δεν γράφω,

παγώνω.

*Στο πρώτο μου Σκέφτομαι και γράφω είχα πάρει Α με τρεις τόνους. 

Κι έτσι ένιωσα πως αυτό είναι για 'μένα, ότι θα πάει καλά. 

Μακάρι να μπορούν να συνδυάζονται τα Α και οι τόνοι. 

Το περιστέρι και το φεγγάρι

Ήταν κάποτε ένα φεγγάρι και ένα περιστέρι.
Το περιστέρι κοίταζε το φεγγάρι λαμπερό
και ήθελε να πάει σε αυτό.

Ρώτησε μια κουκουβάγια λοιπόν,
που γνώριζε τα μυστικά των μαγισσών,
κι αυτή του είπε πως αν απλώνε τα λευκά φτερά του
κάθετα στο δρόμο του φεγγαριού
σε μια γραμμή
και προσπαθούσε έτσι να πετάξει,
το ίδιο το φως του θα το τραβούσε εκεί.

Περιμένοντας μια νύχτα με πανσέληνο,
το περιστέρι είδε σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο
πως είχε φτάσει ήδη στο φεγγάρι.
Για μια στιγμή το ένιωσε αρκετό αυτό.
Αρκεί να μπορούσε να ξανακοιμηθεί,
να κοιμάται για πάντα,
κι έτσι θα ήταν ευτυχισμένο.

Όμως άκουσε μια φωνή να το αμφισβητεί:
Τέτοια είναι η αγάπη σου;
Τόση είναι η δύναμη σου;
Αυτό ήταν;
Όχι, δεν είναι έτσι.

Το περιστέρι πέταξε πολύ,

και εκεί που ετοιμαζόταν να παραιτηθεί, 

βρέθηκε ξαφνικά να τα έχει καταφέρει 

να φτάσει στο φεγγάρι.

Όμως εκεί το κυρίευσε απογοήτευση.
Το φεγγάρι ήταν ξερό, ήταν παγωμένο κι έρημο.
Ένιωσε μοναξιά.
Του έλειπαν όσοι είχε αφήσει πίσω,
μια αγκαλιά, μια φωλιά,
κάποιος να το ακούσει,
κάποιος να του μιλήσει.

Πώς θα μπορούσε εκεί να ζήσει;
Θέλησε να γυρίσει.

Το φεγγάρι είναι στόχος.
Το φεγγάρι δεν είναι άνθρωπος.
Αλλά κι οι άνθρωποι είναι στόχοι.
Κι αν τους κατακτήσεις;
Θα φύγεις ή θα μείνεις;
Κι αν το θελήσεις,
θα καταφέρεις να τους κρατήσεις;
Τι θα κτίσεις;
Τι είσαι διατεθειμένος για αυτούς να αφήσεις;

Ο άνθρωπος πάτησε (σ)το φεγγάρι.
Κι έπειτα μόνο αποτυπώματα και μια σημαία.
Εγωισμός που κρύβεται στα όνειρα!

Και γιατί όχι;
Τα όνειρά μας μας ανήκουν.
Ή μήπως όχι;
Μήπως ανήκουμε εμείς στα όνειρά μας;

Ος: αρχή και βήμα
για άλματα και για βουτιές

στην παραγνωρισμένη μου σκέψη 

και άγνωστη ψυχή.