Τόλμη

Πόση τόλμη χρειάζεται 

για να  αγαπήσεις

ο,τι μπορείς να χάσεις;

Να αγκαλιάσεις, 

ο,τι μπορείς και να αφήσεις.

Να δοθείς

κι ας μην πάρεις.

Να θελήσεις

χωρίς να εξαρτηθείς.

Να πιστέψεις

χωρίς να ελπίσεις. 

Να χωρέσεις

και να συγχωρέσεις

ο,τι προσκαλείς

και ο,τι προκαλέσεις.

Τόλμη 

αντί αφέλεια

ότι υπάρχει ασφάλεια 

στις λέξεις.

Να αρνηθείς τις υποσχέσεις

που ορίζουν τις σχέσεις.

Τα ίδια

Θα σου πω ένα μυστικό 

Που έμαθα 

Μα ακόμα δεν το ξέρω 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Τα ίδια μα αλλιώς 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Μα λίγοι τα μπορούν

Περιμένουν 

Μα χρόνο δεν έχουν

Ούτε χώρο 

Το κενό 

για να καλύψουν 

Όλοι τα ψάχνουν 

Να δώσουν 

Να πάρουν 

Και περισσεύουν 

Και δεν αρκούν 

Όλο αναβάλουν

Το να τα βρουν

Γιατί θα χάσουν 

Όσα μισούν

Απλά

Ας με αγαπάς απλά

σαν

Χαμόγελο

Αγκαλιά

Παγκάκι πέτρινο

Φιλί ατέλειωτο

Βήματα συντονισμένα

Δάχτυλα πλεγμένα

Άγραφη κάρτα

Σοκολάτα

Ποτήρι νερό

Πετσέτα

Ανεμιστήρας

Κουρτίνα

Να μαγειρεύω 

και να πλένεις τα πιάτα.

Καλημέρα, 

Καληνύχτα,

Ευχαριστώ,

Πότε θα σε ξαναδώ;

Χορός

Καφές - Τσάι

Μπύρα με ή χωρίς αφρό

Πώς λέγεται αυτό;

κι άλλα, ας έρθουνε, πολλά..

Κάποιος να μας σώσει

Θέλουμε να μας σώσει κάποιος.

Περιμένουμε να μας σώσει κάποιος.

Μας έχουν μάθει ότι 

Οι καλοί νικάνε στο τέλος.

Θα παίρνουμε 

πάντα ο,τι θέλουμε 

αρκεί να είμαστε καλό παιδί.

Αν δεν ζητάμε,  μόνο περιμένουμε 

κάποιος θα μας δώσει ο,τι θέλουμε.

Ή ο,τι μπορεί.

Μα ο σωτήρας μας μοιάζει να μπορεί τα πάντα.

Πρέπει να μπορεί τα πάντα.

Είναι ο ήρωάς μας.

Κι εμείς τι είμαστε; 

Τα θύματα.

Στον πύργο τον ιππότη περιμένει η πριγκίπισσα.

Στην πόρτα της σαν έκπληξη το χτύπημα.

Κι ας είπε πως δεν θα ρθει.

Τι θα ήταν ο ιππότης αν δεν ταξίδευε στα δάση; 

Πάντα διαθέσιμος στον πύργο 

θα ήταν υπηρέτης,

φυλακισμένος κι αυτός.

Πριγκίπισσα ή Καλυψώ από την Οδύσσεια;

Δύσκολο να αφήνεις πίσω στο ταξίδι

αυτόν που ένιωσες πως έφερε στο νησί σου η τύχη.

Για να σε σώσει είναι υποχρεωμένος να σε πάρει μαζί του; 

Κι αν έρθει να σε σώσει,  είσαι υποχρεωμένη να πας;

Τι έκανες εσύ στον πύργο τόσο καιρό ;

Τι έκανε αυτός έξω; 

Και γιατί να είναι αυτός έξω κι εσύ στο πύργο;

Τυχαία σε βρήκε καθώς ταξίδευε.

Τυχαίος σε βρήκε αφού περίμενες.

Κι επειδή βρεθήκατε 

πρέπει να χαθείτε ο ένας μέσα στον άλλο ;

Λέγε για τις στιγμές ευχαριστώ και παρακαλώ.

Ιστορία δεν γράφεται μόνο με μια φορά κι έναν καιρό.

Αυτούς

Αυτούς που φεύγουν 

να κυνηγήσουν πίσω από άλλους τα όνειρά τους

Αυτούς που μένουν

να επιμένουν να ξοδεύουν την καρδιά τους

Αλλιώς τα βράδια τούς πονά η μοναξιά τους

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Μπλοκ

Και έλιωσα,  και πάγωσα

Και έσπασα, και μάτωσα

Και σιώπησα

Για να μη μάθουν πόσο πόνεσα

και κρίνουν οι άλλοι την επιστροφή σου

Για να μη το μάθεις εσύ

και φοβηθείς τον εαυτό σου

πιο πολύ

Και δε γυρίσεις

να δοκιμάσουμε 

αν αντέξουμε

αν με πληγώσεις πάλι

Είμαι δυνατή 

μα η αδυναμία μου είναι η αγάπη

Ξεχειλίζει από μέσα μου

μα την ψάχνω να σβήσω τη δίψα μου

Δεν θέλω να θέλω και να χρειάζομαι

Μα έδωσα και σου δόθηκα και αφέθηκα

να πιστέψω, να ζήσω

Εμπιστεύτηκα τα μάτια σου, τα λόγια σου

Είπα αξίζει η προσπάθεια

για όλα αυτά που έρχονται φυσικά

Είπα/ είπες ήρθες για να μείνεις

Ή έστω αν φύγεις/ αν έφευγα

θα λέγαμε ένα γεια και κάτι ακόμα

Το ξέρω ό,τι αξίζω.

Το ξέρεις ότι αξίζεις; 

Πώς θα ταιριάξουν κάποτε όλα πιστεύεις;

Είμαστε νέοι κι η ευτυχία υπάρχει 

κι είναι πολλοί οι άνθρωποι που θέλουν το ίδιο με εμάς

Πονάς

Με πονάς 

για να με σώσεις, τάχα μας

Δεν είσαι ιππότης

Είσαι νοσοκόμος

Τι ενέσεις

έκανες στο σώμα μου

και μου έδωσες ζωή και μου την πήρες;

Μια ενέργεια και μια μούδιασμα

Το 'ξερες 

πως με σκότωνες

Εγώ νόμιζα

πως θα ζήσουμε 

Κι εσύ τώρα

μου το εύχεσαι μόνο ατομικά

Χωρίς να παίρνεις ευθύνη καμιά 

Τι σου ζήτησα; 

Τι κάνεις δεν ξέρεις, ούτε τι νιώθεις

Και γιατί να αρκούν οι υποθέσεις σου

για να πεις αντίο για πάντα; 

Ποιος είσαι; 

Είσαι αυτός που θέλω; 

αυτός που θέλεις;

αυτός που φοβάσαι (να γίνεις);

αυτός που πρέπει όπως σου λένε οι άλλοι; 

Γιατί να φροντίσεις 

οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα;

Μπορώ να με φροντίσω

Θέλω να ζήσω 

Μπορώ να αντέξω

Μπορώ όμως να σε δεχτώ 

αν γυρίσεις πίσω; 

Μπορώ να σε αντέξω; 

Να σε ξανα-αφήσω μέσα μου

ενώ μ' άφησες απέξω; 

Αν μ' αγάπησες

Με αγάπησες

μα με άφησες

μες στον ίδιο τον κόσμο

που με βρήκες χαμένη καιρό.

Με αγάπησες

μα με άφησες

εδώ τώρα να νιώθω

το σώμα που έχω λειψό.

Την καρδιά μου σπασμένη

Το μυαλό μουδιασμένο

Και στα χέρια μου ένα κενό.

Αν μ αγάπησες,

πώς με άφησες

δεν το καταλαβαίνω.

Δεν το καταλαβαίνεις

πως εγώ μόνο εσένα αγαπώ;

Σ' ένα κόσμο μου ξένο

το μπορώ

μα δε θέλω

να επιζώ

αντί μαζί σου να ζω.

Απέραντο όνειρο

Σαν όνειρο

περίεργα αληθινό

Ανάμεσα στο απέραντο, 

στο γκρι, 

στο άγνωστο

Εσύ

Το χέρι σου σημείο αναφοράς

Τα μάτια σου το χρώμα

Τα χείλια σου πατρίδα

Η λάσπη γόνιμο έδαφος

Τα χόρτα χρυσά σύννεφα

Το δάσος προοπτική

Κανένας φόβος 

αφού είμαστε μαζί

Βούλιαγμα στη στιγμή

Χαμένη ήμουν μέχρι να σε βρω

Αλλού δεν θα 'θελα να υπάρξω

Κοίτα με, 

φίλα με, 

πιάσε με απ' το χέρι 

και θα πετάξω

Μείνε

Μείνε κοντά μου

Μείνε δίπλα μου

Μείνε μέσα μου

Στο μυαλό και στην καρδιά

και στο κορμί μου μείνε μέσα

να γίνουμε ένα

να διαλυθεί η μοναξιά 

Μείνε για μένα 

Μείνε εσύ

Μείνε η αλήθεια 

Μείνε η αγάπη

Μείνε το συναίσθημα 

που αγαπά η λογική

γιατί να το νικήσει 

δεν θέλει, ούτε μπορεί

Μείνε και πες μου ναι 

Μείνε για λίγο ακόμα 

Μείνε για παραπάνω 

Μείνε για πολύ 

Μείνε για αυτό το βράδυ

Μείνε για μια ζωή

Δεν έχω λόγια

Δεν βρίσκω λόγια να αντ-αποκριθώ 

στον τρόπο τον μοναδικό 

που εσύ εκφράζεσαι για εμάς. 

Απορώ που δεν έχω γράψει ακόμα 

κείμενο ή ποίημα για 'σενα. 

Συνδεόμαστε με έναν τρόπο 

που είναι παράξενος 

αν το σκεφτείς με βάση το χρόνο.   

Αλλά έχω εμπιστοσύνη 

στην απλότητα και την ομορφιά του.

Στις σκέψεις και τα συναισθήματά μας 

που είναι κοινά 

και τα οποία μοιραζόμαστε τόσο εύκολα. 

Στη διαισθητική μας οικειότητα.

Στις υποσχέσεις που θέλω να πιστέψω 

μα βρίσκω αξία και μόνο στο γεγονός πως δίνονται. 

Το να εμπιστεύομαι και να πηγαίνω πέρα από τη λογική 

είναι χαρακτηριστικά ενός παλιού αγνού μου εαυτού 

που έρχονται στην επιφάνεια 

ενώ φοβόμουν 

πως ίσως τα είχα καταπιέσει τόσο πολύ 

που είχαν χαθεί. 

Δεν έχω γράψει ποίημα για εσένα ακόμα, 

αλλά υπάρχουν πολλά 

που μου έρχονται στο μυαλό και φαίνεται να σου ταιριάζουν. 

Ωστόσο ο,τι ζω μαζί σου είναι ανεπανάληπτο. 

Αυτό το πράγμα το τρελό 

μοιάζει τόσο απλό 

όταν απλά το ζούμε 

αντί να καταλάβουμε να προσπαθούμε.

Έχουμε επικοινωνήσει και συνδεθεί τόσο πολύ 

μέσα από τη γλώσσα (αντί να μας κρατήσει μακριά). 

Κι όμως νιώθω πως τα μάτια και η αφή

έχουν να πουν ακόμα περισσότερα. 

Κατά αγνώστου

Θα ήθελα να σε κατηγορήσω για όλα τα λάθη μου,

που δεν με έσωσες από τις επιλογές μου

Να πω πως έφταιξες για αμέλεια

που δεν ήσουν εκεί

που δεν ήσουν οι άλλοι

Θα ήθελα να σου ζητήσω να πληρώσεις,

να με αγαπήσεις με τόκο ψηλό

για όλο τον καιρό

Να πάρεις την ευθύνη των πληγών μου

Θα ήθελα να πω πως μ' έσπρωξες

γιατί δεν σ' είχα να ακουμπήσω

Θα ήθελα να σε κατηγορήσω

πως είσαι εσύ ο ένοχος

γιατί δεν σε είχα

Δεν γίνεται να σε φυλακίσω

Αν σε κατηγορήσω, 

θα σε διώξω

πριν σε γνωρίσω

Θα κατηγορηθώ εγώ

Θα καταδικαστώ σε απομόνωση

άνευ ελαφρυντικών

Για ο,τι έχει παραγραφεί, 

κι ο,τι δεν έχει έρθει

παραγίνεται η γραφή

Δεν υπάρχει

Ξέρεις κάτι; 

Τα παραμύθια είναι βγαλμένα από την πραγματικότητα.

Αλλά η πραγματικότητα τα ξεπερνά.

Ακόμα και στα καλά.

Δεν υπάρχει η πιο όμορφη,

πιο έξυπνη και πιο καλή.

Υπάρχει αυτή 

που προσπαθεί

να γίνεται καλύτερη,

σε ο, τι κάνει,

να κάνει ο,τι μπορεί.

Υπάρχει αυτή 

που είναι ειλικρινής κι αυθόρμυτη.

Που δίνει ο, τι έχει.

Που έχει καλή πρόθεση.

Κι υπάρχει αυτός.

Όχι ο πρίγκιπας 

που θα την κερδίσει.

Ο άνθρωπος 

που θα την γνωρίσει,

θα την καταλάβει,

θα την εκτιμήσει,

θα την αποδεχτεί,

θα την αντέξει,

θα την αγαπήσει.

Η αγάπη είναι η μαγική δύναμη

που φέρνει-κρατά τους ανθρώπους κοντά,

που ομορφαίνει τον κόσμο.

Όχι εύκολα.

Αλλά πηγιαία.

Φυσικά. 

Δεν υπάρχει

"Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα".

Μα υπάρχει

"Θα είμαι κοντά σου στα δύσκολα ".

Γιατί νιώθεις το δάκρυ μου

και φέρνεις το γέλιο μου,

κι εγώ αντίστοιχα. 

Τώρα, ξέρω κάτι.

Πανδώρα

Η Πανδώρα άνοιξε το κουτί.

Γιατί έπρεπε να ξέρει - κι αυτή.

Δεν μπορούσε μόνο να ακούει, να βλέπει, να ζηλεύει.

Να ανυπομονεί

και να της λένε πως είναι νωρίς,

πως έχει χρόνο να πληγωθεί.

Φαίνεται ωραίο το κουτί.

Ένιωθε πως υστερεί.

Όταν το άνοιξε,

στην αρχή,

ένιωσε ηρεμία,

μια σιγή,

μια ανακούφιση,

ένα τίποτα.

Αόρατα τα δεινά 

που ξεχύθηκαν στον κόσμο της.

Δηλητηριώδη αέρια,

στα χαμηλά,

που δρουν αργά,

μέχρι να πάρουν φωτιά,

να την πνίξουν οι καπνοί,

η ασφυξία ξαφνική,

μόνιμο βάρος στα πνευμόνια μετά.

Κάτι έσπασε,

κάτι ράγισε μέσα της.

Οι ήχοι δεν ακούστηκαν.

Η μόνωση έγινε περηφάνεια.

Ξέχασε πως δεν ήταν έτσι από πάντα. 

Πείστηκε 

πως ο κόσμος δεν υπήρξε ποτέ

όπως τον νόμισε.

Ο,τι ονειρευόταν δεν υπάρχει.

Υπάρχει μόνο ο,τι δεν έβλεπε.

Μια ελπίδα μικρή

πιστεύει πως κάπου υπάρχει.

Κάπου κρύβεται

και δεν την βλέπει.

Κάπου την περιμένει.

Κάπου αλλού.

Αμφισβητεί αν είναι αρκετή.

Κάτι μικρό και φωτεινό.

Σημαντικό, μα όχι πολύ. 

Κάτι σαν τις φωνές που της μιλούν το βράδυ. 

Αυτές που ακόμα δεν την έχουν αγκαλιάσει.

Από αυτές που περιμένει μια λύση.

Ή, πια λιγότερο αισιόδοξη, 

μια σπιθαμή σε αυτή τη γη,

να ξαποσταίνει και να παίρνει δύναμη.

Ή, πιο ολιγαρκής ακόμα,

να ανταλλάζει ενέργεια

αντί να δίνει μόνο ή να ζητά.

Τι τα 'θελε η Πανδώρα

να μπλέκει με εφιάλτες κι όνειρα;

Να μη μπορεί να τα ξεχωρίσει.

Να νομίζει πως είναι σταθερά.

Με σχέσεις σχετικές

κι ανθρώπους σύννεφα που γίνονται σκιές. 

Να αναρωτιέται για πάντα

για κάθε φορά

αν είναι ο θύτης ή το θύμα. 

Συνειρμός

Γιατί

κάποιος να μ' αγαπά;

Γιατί

να μην μπορώ

να το πιστέψω,

να αφεθώ

και να γιατρέψω

ό,τι έχει μείνει

σκοτεινό

κι ό,τι η ψυχή μου κρύβει;

Να σωθώ

από ό,τι έχει γίνει

ή θα γίνει 

σε ένα μέλλον 

μικρό.

Δε βρίσκω λόγια να το πω.

Λες και ξέρω

τι θέλω

να πω.

Ίσως να 'χω κουραστεί.

Να μη θέλω

να μιλήσω.

Να μη βρίσκω

τι να πω.

Να μη βρίσκω

πώς να ζήσω.

Και τι θέλω

να αγαπήσω.

Και τι φτάνει

για να αγαπηθώ.

Τι είν' το μακρινό;

Τι είν' το κοντινό;

Τι είναι δικό μου;

Και τι είναι επικίνδυνο;

Γιατί τραγουδώ;

Τι θέλω να πω;

Θέλω να μιλήσω;

Θέλω να σιωπήσω;

Θέλω να 'μαι μόνη

ή να ανακαλύψω

τι είναι που καίει

και τι με παγώνει;

Είναι τόσο πολύ.

Είναι τόσο λίγο.

Τι θα πει

θα φύγω;

Τι θα πει

μπορώ;

Θέλω ό,τι θέλω

ή με νοιάζει να φανώ;

Γιατί να μην είσαι εδώ;

Τι είναι

που έχω

να περιμένω

να αποκτήσω

να ανακαλύψω

και να αποκαλυφθώ;

Σε ποιόν;

Σε ποιόν;

Και τι

να αφήσω

να φανεί;

Τι να πιστέψω;

Τι είναι πρόβλημα δικό μου;

Τι να είναι το γραφτό μου;

Τι είναι πεπρωμένο,

πετρωμένο,

αφημένο,

ανοιγμένο;

Και που μένω..

Τι να θέλω;

Τι να έχω; 

Τι να ξέρω;

Μα τι λέω;

Πώς να εκφραστώ;

Κι όταν θα τα ακούω,

τι θα αποκρούω

από το υποσυνείδητο;

Εγώ,

η ψυχολόγος,

που ο λόγος

δε της φτάνει

για να βρει

τι είναι και τι κάνει

και μονολογεί.

Δεν ξέρω πότε θα σταματήσω.

Κοιτάζω έξω.

Τα σύννεφα

έχουν γραμμές

από κενό

στον ουρανό. 

Ο ήλιος παίζει να ‘χει δύσει ήδη

και 

εγώ παίζω αυτό το παιχνίδι.

Που δεν ξέρω

τι αφήνω να φανεί συνειδητά

και τι σοφία θα μου βγει ελεύθερα.

Σε ποιο μελλοντικό

και παρελθοντικό

εαυτό χρωστάω

αυτό

ή ό,τι άλλο;

Ευ-άλλο-τη

-Νιώθω ευάλωτη.

-Το καταλαβαίνω.

Αλλά είναι αναγκαίο

για να έρθεις κοντά με τους ανθρώπους.

Αν το σκεφτείς,

ένα ρίσκο παίρνεις

για το τι μπορεί να μπει στο σπίτι σου

κι όταν ανοίγεις το παράθυρο

ή την πόρτα σου.

Αλλά πρέπει να το κάνεις.

Αλλιώς θα μένεις σε ένα δωμάτιο

χωρίς καθαρό αέρα μόνη σου.

Πρέπει να παίρνεις τα μέτρα σου,

αλλά σε λογικό βαθμό.

Εκείνος ως τώρα σου έχει δείξει,

κι αντικειμενικά και με την αίσθηση που σου βγάζει,

τα οποία έχουν εξίσου σημασία,

πως αξίζει να τον εμπιστευτείς

και να του αφεθείς,

όσο μπορείς.

Δε σου λέω να γκρεμίσεις όλες τις άμυνες και τους τοίχους προστασίας σου

-αν κι αυτό θα μπορούσε να έρθει αν ερωτευτείς-

απλά να θεωρήσεις φυσιολογική

την ανανέωση,

που πάει μαζί με την ανασφάλεια

του να ανοίγεις τις πόρτες σου και τα παράθυρα.

Αστέρι στο χέρι

Ένα αστέρι
φόρεσε στο χέρι.

Κοίτα 'κει. 

Εκεί που είχα ξεχάσει
νόμιζα

να είμαι ρομαντική.

Θυμήθηκα σενάρια, όνειρα,

στιγμές και μουσική.

Που φτιάχναμε μαζί.

Πάντα μαζί.

Κι ας μην είμαι εκεί.

Το βλέπω το χαμόγελο.

Το ακούω το γέλιο.

Την ξέρω την λάμψη,

που τόσες συννεφιές έχει περάσει. 

Το πιο ζεστό κόκκινο, 

το πιο φωτεινό άσπρο

είναι σε ο,τι ζει. 

Κι εγώ της κρατάω μια αγάπη διαφορετική,

μέσα από το φεγγάρι που επικοινωνεί.

Το "residual"

Δεν ξέρω αν σε ερωτεύτηκα.

Σε πίστεψα. 

Σε χρειάστηκα. 

Δεν ξέρω αν σε αγάπησα. 

Σε νοιάστηκα.  

Σε θέλησα.

Στο τέλος
έμεινε η ψυχραιμία μου 

και η ψυχρότητά σου. 

Δεν θέλω πια να σε ξαναδώ μπροστά μου. 

Μέσα μου σε βλέπω,  

και σε ακούω,
και σε έχω.

Είσαι κομμάτι μου,  

κομμάτι της ζωής της ιστορίας μου. 

Έχω συμφιλιωθεί με αυτό. 

Χρησιμοποιώ αντικείμενα και φράσεις σου. 

Σε έχω ενσωματώσει,
σαν σημάδι από πληγή

που έχω συνηθίσει να βλέπω/αγνοώ 

και που ίσως γίνει και στολίδι. 

Σαν χτύπημα εσωτερικό 

που θα πονάει κάθε άνοιξη,  

έτσι λίγο,  μόνο για να μου θυμίζει. 

Δεν θέλω να σε ξανασυναντήσω 

όχι επειδή σε μισώ 

αλλά επειδή ξέρω πια 

πως θα καταφέρουμε τέλεια 

να ανταλλάξουμε αδιάφορα "γεια". 

Ξέρω πως δεν θα καταφέρω 

πότε να σου πω κάτι παραπάνω, 

να ρωτήσω πράγματα που θέλω να μάθω.

Αλλά κι αυτά δεν είναι πολλά,
μόνο ψέματα
που δεν έχουν λόγο να γίνουν αλήθεια. 

Τα "γεια"  είναι μια προσπάθεια 

να μην περάσουμε τη γραμμή 

που έχουμε οδηγηθεί 

και γίνουμε ξένοι αντί γνωστοί. 

Λες και το γνωστοί αρκεί 

για κάποιους που έχουν μοιραστεί

ένα σπίτι,
ένα τραπέζι,
ένα κρεβάτι,
ένα σώμα

για δύο χρόνια. 

Μα σκέφτομαι πως αλλιώς θα είναι κρίμα, 

ένα κρίμα ακόμα.

Αγκάθια ή φτερά ;

Δεν μπορείς να επιλέξεις 

αν θα πληγωθείς. 

Μόνο από ποιόν. 

Μα είναι και δική σου επιλογή 

τι θα φυτρώσει από κάθε σου πληγή,
αγκάθια ή φτερά.

Πρέπει να δίνουμε ο,τι παίρνουμε; 

Πρέπει να παίρνουμε ο,τι δεν μας δίνουν; 

Πρέπει να στερούμε από άλλους ο,τι μας πήραν;

Πρέπει να δίνουμε ο,τι δεν μας δώθηκε;
Κι αν πρέπει, μπορούμε; 

Μπορείς να επιλέξεις αν θα πληγώσεις;

Είναι τα χέρια που χτυπούν 

άλλα από εκείνα που χαιδεύουν; 

Τα χείλια μόνο μια γεύση έχουν,

 γλυκιά ή πικρή; 

Κάποιον τον ορίζει ο,τι τον αγάπησε,
ή ο,τι εκείνος αγαπάει;

Τέσσερεις παρά

 

*Κάποια νύχτα, με άγνωστη ημερομηνία, αυτή τη χρονιά, η ώρα "4 παρά":

Απόψε χρησιμοποιώ την ελευθερία μου στο κλάμα αντί στον _

Ελευθερία από τους γείτονες, τους γονείς και τους φίλους, 

που ανησυχώ μην ανησυχήσουν

χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν. 

(Το μαξιλάρι "σου" δεν έχει τη μυρωδιά σου πια.

Από τα τόσα καλοκαιρινά βράδια 

που το πήρα γυμνή στην αγκαλιά μου

έχει την δικιά μου.

Αλλά στο σεντόνι παρατηρώ μόλις πως παραμένει ακόμα,

ξινίλα, όχι κολώνια.)

Κλαίω και φωνάζω

-ουρλιάζω τόσο που έφτιαξα τσάι μετά-

γιατί νιώθω κενή, άδεια

ή θέλω μάλλον να σε αδειάσω από μέσα μου,

αφού δεν (θα) σε έχω δίπλα μου.

Νιώθω μούδιασμα στην πλάτη μου.

Θα 'ναι επειδή πονάει η καρδιά μου

ή ίσως επειδή έκοψες τα φτερά μου.

Ζαλίζομαι, πνίγομαι, θα λιποθυμήσω

σχεδόν όπως όταν έρχομαι σε -πραγματικό- οργασμό.

Νιώθω πως πεθαίνω.

Μα για να  το μοιραστώ με κάποιον πρέπει

να του εξηγήσω τι έχω ζήσει. 

Κανείς δεν ξέρει να αγκαλιάζει.

Ίσως ούτε εσύ ήξερες,

αλλά σε έμαθα.

Θα το χρησιμοποιήσεις στην επόμενη,

ή ελπίζεις να μην θέλει;

Με κοιτάζω στον καθρεύτη.

Δεν είμαι άσχημη

όπως δείχνει η κοκκινισμένη μύτη και τα σπυριά μου.

Είμαι φοβισμένη όπως λένε τα μάτια μου. 

Φοβάμαι τη γνώριμη μοναξιά μου. 

Ίσως η μοναξιά μου να μου 'χει θυμώσει

που νόμιζα πως την έδιωξες εσύ,

την έδιωξε η ευτυχία μου.

Ή ίσως να με λυπάται.

Εξάλλου είναι αυτή 

που ξέρει καλύτερα την αλήθεια μου.

Όπως κι η μοναξιά σου,

που ποτέ δεν άφησες να φύγει,

ποτέ δεν μ' άφησες να διώξω,

ξέρει τη δικιά σου.

Το πρωί μάλλον πάλι

θα ξυπνήσω αγχωμένη

γιατί θα σου έχω μιλήσει

στον ύπνο, στα όνειρά μου.

Θα πρέπει να το συνηθίσω,

μου φτάνει δε μου φτάνει.

Εκεί κι εσύ,

όπως τόσοι άλλοι.

Κι ας ήσουν εσύ

άλλο κάτι.

Μα αν δεν αλλάξω εγώ,

τίποτα δεν θα αλλάξει. 

Να δω 

πώς θα με σώσω 

από τα νυχτερινά κλάματα.

Πώς θα τα βρω μ' εμένα.

Να μη χρειάζομαι κανένα. 

Μόνο, αν θέλω, να θέλω.