Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

Κολλάζ

Μαζεύουμε 

τα σπασμένα κομμάτια μας,

μαζί, εγώ κι εσύ, 

φτιάχνουμε ένα κολλάζ, 

κι αυτό το λέμε αγάπη, 

ή απλά ζωή.

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Μεσοτοιχία

Να σε βλέπω να χαμογελάς,

να νιώθεις, να δίνεσαι, να αγαπάς.

Όσα αρνηθήκαμε, 

οι λέξεις που ντυθήκαμε, 

δεν επιτρέπουν να ζητήσω κάτι άλλο. 

Ούτε μπορώ

να μη χαρώ. 

Η θέση που βρεθήκαμε, 

όσα δεχθήκαμε, 

ο τρόπος που δεθήκαμε

όρισαν την πορεία 

που ακολουθήσαμε.

Οι αποστάσεις δεν έχουν σημασία. 

Πάντα 

μπορούμε να πιάσουμε κουβέντα 

απ' όπου την αφήσαμε. 

Μόνο όσα αφήσαμε ανείπωτα

θα κρύβονται στο τίποτα. 

Τα "αδύνατα" 

δεν θα μάθουμε ποτέ τι δύναμη είχαν. 

Καλό είναι, δε λέω, και το "καλύτερα".

Είμαστε περήφανοι 

που πετύχαμε το σπάνιο. 

(Είμαστε όμως ικανοποιημένοι

που απορρίψαμε το συνηθισμένο;)

Να σε αγκαλιάζω, 

να σε φιλάω στο μάγουλο. 

Να σε παρακολουθώ 

να γίνεσαι άγαλμα από μαύρο μάρμαρο. 

Όσο επέλεγες να είσαι αυτό, 

να παγώνεις το μέσα σου και τον κόσμο, 

ήταν καλό να μένω στο να μπορώ να σε κοιτώ. 

Τώρα που μαλακώνεις και γλυκαίνεις ξανά, 

γυρνώντας στο παιδί που γνώρισα

μα σε ενήλικο σώμα πια, 

θα 'θελα
λίγο
να μπορούσα
να σε αγγίξω,

να σε γευτώ. 

Κάτι 

σαν σοκολάτα κρυμμένη στο ντουλάπι,

σαν φρούτο μάλλον που ωριμάζει. 

Σε ξένη αυλή,
αγαπημένου γείτονα

που έχουμε μεσοτοιχία. 

Κοντά μου 

αλλά ποτέ δικό μου.

Δι-αίσθηση

Κάθε φορά που σε κοιτάζω
ανακαλύπτω μια ομορφιά σου διαφορετική.
Θα στο εκφράσω,
μα πάντα λιγότερο από όσο το ζω.
Δεν είναι η τελειότητα
που μας ενώνει μα η ιδιαιτερότητα.
Θέλω και μπορώ
να σε αγκαλιάζω συχνά με κάθε τρόπο.
Να είμαι κοντά σου
όπως ένιωσα πως είμαι από την αρχή.
Να σε μάθω καλύτερα
αφού σε ξέρω από την πρώτη στιγμή.
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί,
δεν μπορώ να ορίσω με ποιο τρόπο.
Δεν θα είχα τι να πω σε όσους μας βλέπουν
αν ρωτήσουν.
Αλλά δεν ρωτάνε.
Ας υποθέσουν.
Δεν ρωτάω και δεν υποθέτω.
Όσο είμαστε μαζί μου φτάνει αυτό.
Μου φτάνει και θέλω κι άλλο.
Είναι παράξενο, αν το σκεφτώ.
Όμως δε φταίω, και δεν φταις.
Το νιώθουμε κι οι δυο.
Το ξέρουμε κι οι δυο.
Γιατί κολλήσαμε έτσι εύκολα,
έτσι φυσικά.
Α' πληθυντικό,
ούτε μου κόλλησες,
ούτε σου κόλλησα εγώ.
Δεν υπάρχει ενόχληση
που μπορεί να φοβηθούμε,
υπάρχει η ανάγκη
που δε μπορούμε να υπερβούμε.
Αγάπη, τρυφερότητα, εμπιστοσύνη, επικοινωνία,
σε συνεχή, χωρίς λογαριασμό, συναλλαγή,
σε σύνδεση, αναιτιολόγητη, αχόρταγη.
Τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα άγγιγματα
γνώριμα, φυσικά, καθησυχαστικά, απαραίτητα.
Σε ψάχνω και με ψάχνεις.
Σε βρίσκω και με βρίσκεις.
Έρχομαι εκεί, έρχεσαι εδώ.
Σε περιμένω, με περιμένεις.
Μέχρι να ενωθούμε ξανά
με συντονισμένη ενέργεια.
Πριν νιώσω πως σε έχω
δεν φοβόμουν να σε χάσω.
Πριν νιώσω πως με συμπληρώνεις
δεν φοβόμουν πως κάτι θα μου πάρεις.
Μέχρι τώρα,
σε διαφορετικά που ένιωσα ίδια,
υποψιαζόμουν να του δώσω όνομα.
Μα τώρα δεν μπορώ.
Γιατί αν τολμήσω,
θα αλλάξω.
Και πιθανο-λογικά
κάτι περισσότερο δεν θα αποχτήσω,
μόνο θα χάσεις και θα (σε) χάσω.
Έχει αξία πολυτιμότερη,
και το 'χω πλέον καταλάβει,
να μην θυσιάζω ανθρώπους,
για να ζήσω εμπειρίες συμβατικές,
όταν συνδεόμαστε με ανεξήγητους τρόπους
και μοιραζόμαστε συμπαντικές στιγμές.
Σε θέλω-και σε έχω.
Δεν ξέρω πώς.

Γεια

"Γεια"..
Για μια στιγμή
Για μια ζωή
Για μια εμπειρία
Για μια ανάμνηση
Για ένα όνειρο
Για ένα μάθημα
Για μια αλήθεια
Για ένα γέλιο
Για ένα δάκρυ
Για μια επ-ανάπαυση
Για μια επ-ανάσταση
Για μια κουβέντα
Για ένα βλέμμα
Για ένα άγγιγμα
Για μια αγκαλιά
Για ένα πριν
Για ένα μετά
Για ένα Γεια
Για ένα Αντίο
Για λίγο
Για πάντα
Για όσο
Για ένα
Για δύο
Για πολλά
Για μένα
Για σένα
Για μας
Για όσα (δεν) ειπώθηκαν
Για όσα (δεν) θα ειπωθούν
Για όσα βιώθηκαν
Για όσα ήρθαν
Για όσα έφυγαν
Για όσα θα έρθουν
Για όσους

Αστέρι στο χέρι

Ένα αστέρι
φόρεσε στο χέρι.

Κοίτα 'κει. 

Εκεί που είχα ξεχάσει
νόμιζα

να είμαι ρομαντική.

Θυμήθηκα σενάρια, όνειρα,

στιγμές και μουσική.

Που φτιάχναμε μαζί.

Πάντα μαζί.

Κι ας μην είμαι εκεί.

Το βλέπω το χαμόγελο.

Το ακούω το γέλιο.

Την ξέρω την λάμψη,

που τόσες συννεφιές έχει περάσει. 

Το πιο ζεστό κόκκινο, 

το πιο φωτεινό άσπρο

είναι σε ο,τι ζει. 

Κι εγώ της κρατάω μια αγάπη διαφορετική,

μέσα από το φεγγάρι που επικοινωνεί.

Ένα δέντρο κι εγώ

Δεν τολμάω.

Δεν προσπαθώ καν να πλησιάσω 

ο, τι πιστεύω πως δεν μπορώ να φτάσω.

Ένα ψηλό, γεροδεμένο δέντρο,

με πυκνά, απλωμένα κλαδιά.  

Έτσι σε βλέπω.

Σε είδα αλλά άργησα να σε καταλάβω.
Δεν ερμηνεύεσαι όσο εύκολα φαίνεσαι.

Τεντώνεται ο κορμός σου προς τον ουρανό,

μα εσύ δεν δίνεις τόσο σημασία σε αυτό. 

Σε νοιάζουν τα κλαδιά σου περισσότερο.

Απολαμβάνεις να αγγίζεις τον άνεμο. 

Δέχεσαι ήλιο και βροχή το ίδιο. 

Αγκαλιάζεις τα πουλιά. 

Προσκαλείς τα παιδιά.

Μα εγώ ποτέ δεν έμαθα
να σκαρφαλώνω στα δέντρα.
Φοβάμαι τα ύψη.
Θαυμάζω την ομορφιά,
μα αρκούμαι στη σκιά.

Βρέθηκα δίπλα σου.
Μου ψιθύρισες τις ιστορίες σου.
Άκουσες με ενδιαφέρον τις δικές μου.

Τα φύλλα που μου έριξες απαλά,
στα χέρια μου τα κράτησα,
στολίδια μου τόσο ταιριαστά,
και σαν δώρα σπάνια τα κοίταξα.

Εγώ το μόνο που σου προσέφερα
ήταν ένα τόσο αδέξιο πότισμα.
Σου έριξα νερό με έναν κουβά απότομα.
Σαν κάτι περιττό που δεν χρειαζόσουνα.
Σαν να ήταν το ίδιο
με το να αφιέρωνα
σε κάθε σου καρπό,
ένα ρυάκι, μία σταγόνα.
Και ποτέ δεν επανόρθωσα.

Ο,τι κι αν έκανες εσύ,
το θεώρησα χαμένη υπόθεση.

Στάθηκα δίπλα σου
σαν να 'μουνα λουλούδι,
μαζί σου αταίριαστο,
μικρό στο ύψος σου μπροστά,
στον άνεμο ευάλωτο,
ασύγκριτο με τα πουλιά.

Αν κοίταζα κάτω απ' την επιφάνεια,
ίσως οι ρίζες μας να είχαν κοινά,
ίσως να κατάφερναν να συναντιόνταν.

Σε λίγο καιρό, αν όχι ακόμα.
Λίγο καιρό αν είχα ακόμα.

Αρκεί μόνο
να κοίταζα,
να τολμούσα,
να προσπαθούσα.

Κι ας μην αρκούσε.
Ίσως.

*Πρώτη φορά 

γράφω για κάποιον 

που ίσως το διαβάσει.

Τουλάχιστον αυτό το τόλμησα.

Αγκάθια ή φτερά ;

Δεν μπορείς να επιλέξεις 

αν θα πληγωθείς. 

Μόνο από ποιόν. 

Μα είναι και δική σου επιλογή 

τι θα φυτρώσει από κάθε σου πληγή,
αγκάθια ή φτερά.

Πρέπει να δίνουμε ο,τι παίρνουμε; 

Πρέπει να παίρνουμε ο,τι δεν μας δίνουν; 

Πρέπει να στερούμε από άλλους ο,τι μας πήραν;

Πρέπει να δίνουμε ο,τι δεν μας δώθηκε;
Κι αν πρέπει, μπορούμε; 

Μπορείς να επιλέξεις αν θα πληγώσεις;

Είναι τα χέρια που χτυπούν 

άλλα από εκείνα που χαιδεύουν; 

Τα χείλια μόνο μια γεύση έχουν,

 γλυκιά ή πικρή; 

Κάποιον τον ορίζει ο,τι τον αγάπησε,
ή ο,τι εκείνος αγαπάει;

Ηλιαχτίδα

από 17-4-15

Στην αρχή, από την πρώτη στιγμή,φάνηκε μια ηλιαχτίδα λεπτή.
Λεπτή και τόσο φωτεινή
όσο η γραμμή των χειλιών στο χαμόγελό της.

Μου άνοιξε την πόρτα της.
Σήμανε την αυγή
που με καλωσόρισε σε μια καινούργια εποχή.

Μου άνοιξε την ψυχή της.
Με το φως,  τις σκιές,  τα χρώματά της.

Πόσα ηλιοβασιλέματα έχουμε δει μαζί.
Πόσα σκοτάδια έχουμε παλέψει.

Πόσους ρυθμούς της ζωής την έχω δει να χορεύει.

Έρχεται-φεύγει.
Μα δεν με ξεχνάει και δεν μ' αφήνει.

Κανείς δεν την πιάνει.
Μα όλο κάτι την πιάνει.

Και γλιστράει.

Λες και μπορεί το φως να κρυφτεί,
ο ήλιος να σβήσει,  η αχτίδα για πάντα να χαθεί.

Δεν μπορεί.

Ο, τι συμβαίνει είναι νύχτας και μέρας εναλλαγή.

Στο στήθος

Στήθος γυναικείο.. Σε αυτό..
Βρίσκει το μωρό τροφή - και ας πονά η μαμά καμιά φορά.
Βρίσκει το παιδί παρηγοριά,  ο άνθρωπος σε κάθε ηλικία.
Βρίσκει αλλά και δίνει  ο άντρας ηδονή.
Γάλα, δάκρυ, σάλιο είναι ποτισμένο.
Η γυναίκα το προσφέρει σαν δώρο πρόθυμη
και σαν καταφύγιο σε όποιον χρειαστεί.
Παίρνει ευχαρίστηση με το να δίνει ζωή.

Βάζει στο στήθος της 

και βάζει στην καρδιά της.  

Κάθε που πέφτει πάνω του μια ανάσα
γίνεται ένα με το δικό της πνεύμονα.

Απορροφά μα και εκπέμπει κάθε συναίσθημα.
Ένα αυλάκι είναι που, με ο, τι κανείς  του σπείρει,

ανθίζει, ευωδιάζει και καρπίζει.

Όπως τα χέρια, έτσι έχουν προοριστεί και τα γυναικεία στήθη 

για να αγκαλιάζουν με στοργή μα και να αντέχουν βάρη.

Δεν είναι η μορφή του αλλά το ήθος που μετράει,

όσα το στήθος κουβαλάει.

"Επιστήθιος" κι "αποστήθιση" δείχνουν την ένωση.

Όσα είσαι

Κανείς δεν είναι τέλειος.
Η λέξη τέλειος συγγενεύει με το τέλος.
Τέλειος σημαίνει κάποιος που δεν έχει κάτι επι-πλέον να γίνει ή να κάνει.
Ο τέλειος ως άνθρωπος δεν αλλάζει, δεν ζει, άρα δεν υπάρχει.
Μακάρι μόνο να ήταν τέλειος κάποιος τη στιγμή που πεθαίνει. Μα άραγε πόσο μπορεί αυτό αλήθεια να ισχύει;

Μοναδικός σημαίνει αυτός που μόνο μια φορά συμβαίνει,  μόνο μια φορά υπάρχει.
Μοναδικοί είμαστε όλοι.
Έστω στην αρχή,  μέχρι κάποιοι να προσπαθήσουν την απόλυτη προσαρμογή. Να ταιριάξουν-να κολλήσουν δηλαδή σε ο, τι γύρω υπάρχει ή συμβαίνει.
Γιατί το μοναδικός τυχαίνει να συγγενεύει με το μόνος καμιά φορά κι αυτό μπορεί να τρομάζει.

Όπως και το ξεχωριστός σημαίνει αυτός που ξε-χωρίζει από τους άλλους.
Χωρίζει και βρίσκει το χώρο του.
Δεν είναι όμως καλό ή κακό αυτό από μόνο του.
Το πώς είναι οι άλλοι με τους οποίους επιλέγει να διαφοροποιηθεί παίζει το σημαντικότερο ρόλο.

Διαφορετικός είναι αυτός που έχει άλλη φορά από τη συνηθισμένη.  Έχει άλλη διαδρομή,  άλλη κατεύθυνση.
Είναι κάτι που μπορεί να τον κάνει να απομακρυνθεί από τους άλλους ή και να συγκρουστεί,  μπορεί όμως και να συνυπάρξει.
Αρκεί όποια φορά κι αν κάποιος πάρει να μπορούν να βρεθούν δρόμοι ανοιχτοί ή να είναι σε θέση αυτός να τους ανοίξει.
Για να περπατήσουν πίσω του και πέρα από αυτόν και άλλοι κι έτσι να ανακαλυφθούν νέοι τόποι.

Υπέροχος είναι εκείνος που έχει κάτι παραπάνω.
Αυτό το παραπάνω είναι συγκριτικό μα κι ιδιαίτερα υποκειμενικό.
Ο καθένας,  σε κάθε χώρο,  σε κάθε χρόνο θεωρεί κάτι άλλο ανώτερο , πιο κοντά στα δικά του ιδανικά σε σχέση με τα υπόλοιπα που γνωρίζει πράγματα.
Ίσως ακόμα το τι/ποιος είναι υπέροχος να μην προκύπτει από υπολογισμό αυτών που κάνει ή έχει αλλά από την αίσθηση πως ανεβάζει όποιον το βλέπει,  όποιον πλησιάζει και το ζει.

Το τι αξίζει να δώσουν,  να θυσιάσουν,  να πληρώσουν οι άλλοι για κάποιον για να γίνει δικός τους, ή για να τον έχουν για μια στιγμή,  είναι αυτό που τον χαρακτηρίζει πολύτιμο.  Όταν μάλιστα η αξία του είναι τόση που δεν μπορεί να εκτιμηθεί τον λέμε ανεκτίμητο.
Σε κάνει να νιώθεις μπροστά του ίσως μικρός και προπάντων τυχερός κάποιος τέτοιος.
Είναι ένα δώρο από τη ζωή που δεν γίνεται ποτέ πλήρως να ξεπληρωθεί.
Γι'  αυτό αξίζει κάποιος συνεχώς να  προσπαθεί...

Να δίνει όλα όσα έχει και μπορεί,  να μην επαναπαύεται ποτέ ότι αρκεί.

Να γίνεται καλύτερος και όλο πιο ψηλά να φτάνει.

Νέους δρόμους να χαράξει συντροφιά με όσα/ους αγαπάει.

Μακριά να πηγαίνει,  να μη φοβάται να χωριστεί για να ενωθεί με ο, τι του ταιριάζει.

Να μένει μοναδικός
και να στοχεύει στο τέλειος,  χωρίς τέλος.

Αυτοχειρία στην ευτυχία

Κανένα δεν μισείς περισσότερο 

από αυτούς που σου έδωσαν την αγάπη που δεν πίστεψες ότι αξίζεις. 

Κανείς δεν σ' αγαπάει περισσότερο 

απ' όσο -νομίζεις πως- σ' αγαπούσαν αυτοί που πρόδωσες.

Κανένα δεν συγχωρείς απ' όσους 

σε συγχώρεσαν όταν πίστεψες ότι δεν έπρεπε.

Κανένα δεν αγαπάς περισσότερο 

από την ενοχή,

τη μιζέρια,

το θυμό.

Δεν αντέχεις κανένα άλλο σύντροφο.

Δεν αντέχεις δίπλα σου κανένα.

Ο μεγαλύτερός σου φόβος στην ουσία είναι η ευτυχία. 

Όχι μη χαθεί, αλλά μην έρθει. 

Δεν την έχεις συνηθίσει. 

Τη νοσταλγείς χωρίς να τη ζεις.

Τη διώχνεις, κι έπειτα την κατηγορείς.

Αν σε κάνει να παρηγορηθείς:

Δεν είσαι ο μόνος 

που είσαι μόνος

επειδή δεν μπορείς να σε ανεχτείς. 

Η ευτυχία μου και η ευτυχία σου

Ώστε πιστεύεις πως δεν μου αξίζει η ευτυχία μου.
Νομίζεις πως είναι κλεμμένη.
Νιώθεις πως την έκλεψα από εσένα.
Επειδή εσύ απλά δεν έχεις μια τέτοια ευτυχία.
Πώς μπορείς; Πώς γίνεται;
Αφού η ευτυχία μου κι η ευτυχία σου δεν έχουν καμία σχέση.
Αυτό πάει πολύς καιρός που το έχω συνειδητοποιήσει.
Λυπήθηκα όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα εγώ να στη χαρίσω.
Δεν λυπήθηκα για όσα δεν πήρα από εσένα, κι ούτε θύμωσα για αυτά που μου έδωσες.
Δεν μου έδωσες ευτυχία αλλά μου έδωσες έμπνευση κι εμπειρία.
Σ' αγάπησα σαν φίλο- σε θέλησα σαν έρωτα- σε νοιάστηκα σαν απλό γνωστό έπειτα.
Σου αξίζει να αγαπηθείς πιστεύω.
Θα ήθελα να σε δω ευτυχισμένο, παρότι δεν με νοιάζει να σε βλέπω.
Μαθαίνω τώρα αυτό, μα άκου τι έχω να σου πω..

Η ευτυχία ούτε μας χαρίζεται ούτε κλέβεται. 

Η ευτυχία δημιουργείται.

Φτιάχνεται από τις επιλογές και τις συν-αλλαγές 

εντός και μεταξύ μας. 

Δεν θα πάρεις ο,τι αξίζεις αν δεν σεβαστείς τον ίδιο σου τον εαυτό

 και θα φανεί τι αξίζεις από το σεβασμό που θα δείξεις στον άλλο. 

Με λάθος άτομα

 -και προπάντων με λάθος σκέψεις- 

είναι αδύνατο να φτιάξεις την ευτυχία.

Είναι σαν να προσπαθείς να φτιάξεις ένα φαγητό με λάθος υλικά και λάθος εκτέλεση. 

Το απότελεσμα θα είναι το λιγότερο μη ικανοποίηση ή το χειρότερο δηλητηρίαση. 

Στην περίπτωση της ευτυχίας βέβαια το θέμα είναι πως δεν υπάρχει συνταγή

 και επίσης το φαγητό δεν είναι ένα αλλά διαφέρει για τον καθένα. 

Αυτό που έχει σημασία είναι τα υλικά να είναι ποιοτικά

 κι οι πειραματισμοί πολλοί αλλά προσεκτικοί.

Να ψάξεις τι σου αρέσει, 

να μη μένεις σε ο,τι απλά σε χορταίνει 

και να μην περιμένεις να στο σερβίρουν οι άλλοι.

Όταν λες για τις Πληγές

Μιλάμε για αυτά που μας πονάνε,

δείχνουμε τις πληγές μας.

Περιμένουμε ο άλλος να μας γιατρέψει

ή αν δεν μπορεί αυτό, έστω να μας προσέξει.

Αυτός που ξέρει τα σημεία μας τα ευάλωτα

να μην θελήσει, ενώ το μπορεί εύκολα,

να οδηγήσει στον επόμενο πόνο-πλήγωμα. 

Ρισκάρουμε πολύ, 

όσο κι αν τον έχουμε εμπιστευτεί,

όμως το έχουμε ανάγκη.

Δεν θέλουμε να μας λυπηθεί,

θέλουμε να μας καταλάβει.

Θέλουμε να μας ακούσει 

παρά να μας παρηγορήσει.

Το δάκρυ έχει αλάτι

και τσούζει στην πληγή όταν πέφτει.

Στην αρχή την καθαρίζει,

μετά μόνο βασανίζει.

Μόνοι μας ανοίγουμε τις πληγές συχνά,

με τα νύχια τις μολύνουμε, 

με το γλύψιμο τις επουλώνουμε,

και ξανά,  

ασχολούμαστε ψυχαναγκαστικά.

Λες και μας δίνει χαρά η λύπη.

Λες και μας δίνει ο πόνος ηδονή.

Λες και έχουν μάθει να ζουν μόνο έτσι 

(κάποι)οι άνθρωποι.

Από την άλλη, όσοι τον πόνο 

έχουν θάψει ζωντανό,

όσοι έχουν κρύψει μια πληγή

που αργά αιμορραγεί. 

Άνθρωποι που ντρέπονται τον κόσμο,

φοβούνται κι απορρίπτουν κάθε γιατρό,

ζουν με ένα θάνατο γνωστό άγνωστο.

Ποιος είναι αδύναμος και ποιος δυνατός;

Αυτός που έχει το τραύμα στο σκοτάδι ή στο φως;

Ποιος θα σωθεί;

Αυτός που μιλά, αυτός που ζητά

ή σιωπεί;

Εξαρτάται ο αποδέκτης.

Κι ίσως κανείς.

Δικό σου το σώμα

δική σου η ψυχή

δικός σου ο πόνος

δική σου η πληγή

δική σου η ζωή * κι η επιλογή. 

*Πώς θα την αλλάξεις, χαλάσεις, κοιτάξεις, μοιράσεις.. οτιδήποτε άλλο εκτός να την αφαιρέσεις.

Πρόσωπο-ποιημένο παραμύθι

Είναι το χαμόγελο που πρωταγωνιστεί.

Κανείς δεν ξέρει από πού έχει γεννηθεί.

Μια λέξη,
μια πράξη,
μια σκέψη
όμορφη κι απλή

μπορεί να είναι παράλληλα

δικοί του δημιουργοί
και δημιουργήματα.

Ξαπλώνει στο πρόσωπο αναπαυτικά.

Κούνια στα χείλια κάνει
αλλάζοντας συχνά πλευρά.

Τεντώνεται και μεγαλώνει.

Μικραίνει όταν προσπαθεί να μαζευτεί.

 Δεν μπορεί όμως ποτέ του να κρυφτεί.

Είναι η ματιά που το προδίδει.

Η λάμψη που το χαμόγελο της δίνει
ακτινοβολεί.

Έτσι και μέσα από εκείνη
μπορεί μόνο να φανεί.

Μα σε μια άλλη περίπτωση,

όταν η ματιά είναι συννεφιασμένη, θολή,

το χαμόγελο πασχίζει  για να κρατηθεί.

Κρεβάτι του Προκρούστη

γίνεται τώρα η κούνια
και τα μάγουλα το τραβάνε με βία.

Δάκρια που εμφανίζονται ξαφνικά
το κάνουν να γλιστρά.

Πέφτει από τα χείλια
και γίνονται εκείνα
τρεμάμενη σπηλιά.
Το κλάμα την ποτίζει

και αυτή τότε βουίζει,

αφού κακά δαιμόνια
 και πνεύματα αιώνια
βγαίνουν ορμητικά.

Όμως καμιά φορά,

έρχονται τα δάκρια και είναι φιλικά.

Κάθε ένα που κυλά
χαϊδεύει τρυφερά
και παίρνουν το χαμόγελο αγκαλιά.

Τότε τα μάτια τα σοφά,
που έχουν δει τόσα πολλά

και που αγαπούν ισάξια

το χαμόγελο που τα φωτίζει

και κάθε δάκρυ που τα καθαρίζει,

ψιθυρίζουν συνωμοτικά

στο διπλανό τους το αυτί

"Έτσι είναι η ζωή.."

Γι' αυτούς τους δυο μιλώ..

Έχω τη βαθιά ανάγκη να δημιουργήσω από εκείνους/για εκείνους κάτι.
Να τους δείξω πόσο τυχερή νιώθω που τους έχω συναντήσει και  για τις στιγμές που έχουμε ως τώρα ζήσει.
Να τους αντ-απο-δώσω σε "τέχνη"  κάθε μου συναίσθημα γι' αυτούς και σκέψη.
Να καταφέρω να (τους) εξηγήσω πόσο είναι ξεχωριστοί,
και παράλληλα να μάθουν όλοι πόσο υπέροχοι μπορούν να είναι δυο άνθρωποι.

Όμως δυσκολεύομαι πολύ.
Τίποτα δεν είναι αρκετό,  αντάξιο και αντιπροσωπευτικό να περιγράψει ακριβώς τι είναι αυτό που δημιουργεί μια τόσο μαγική αίσθηση σε όποιον τους συναναστραφεί.

Είναι σαν τέλεια ατελείς.

Είναι σαν να 'χουν την καρδιά από αναλλοίωτα παιδιά
μα έχουν μυαλό που σκέφτεται ώριμα,  σοφά.

Έχουν αυθεντικά χαμόγελα και μάτια καθαρά.

Είναι τόσο καλοί σαν άγγελοι μα τόσο απλοί σαν άνθρωποι.

Άνθρωποι ήρεμοι αλλά και ζωηροί.

Η αγάπη τους ακτινοβολεί.
Αγάπη για τους άλλους κι αγάπη μεταξύ τους.

Μαζί μία αρμονική ψυχή,  φωτεινή και πολύχρωμη,  δυνατή όσο κι ευαίσθητη.

Χωράει και το επιθυμεί να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο την ίδια στιγμή.
Μπορεί μόνο εκείνη να τον ομορφύνει.
Ξέρει να τον διόρθωσει χωρίς να τον πληγώσει.
Να τον κάνει καλύτερο.


Το είδος του έρωτα που υπάρχει μεταξύ τους είναι τόσο παιχνίδι όσο και σοβαρή αποστολή.

Έρωτας που δεν κραυγάζει,  δεν απειλεί,
δεν θα μπορούσε ποτέ του να ενοχλεί.

Είναι ο έρωτας που ενώνει χωρίς να χωρίζει.
Που δεν τυφλώνει,  μόνο φωτίζει.

Δεν επιδεικνύεται αλλά φαίνεται.
Δεν ζηλεύεται, μόνο θαυμάζεται.

Δεν προκαλεί, παρά καλεί
όποιον το θέλει το θαύμα να γευτεί.

Γιατί υπάρχει.



Αυτά τα λίγα,  λόγια απλά,   μια προσπάθεια.

Μας λείπουν οι αναμνήσεις

Καμιά φορά,  λένε,

αυτό που μας λείπει

δεν είναι τα άτομα
 
αλλά οι αναμνήσεις.

Το σκέφτηκα και συμβαίνει συχνά.
Έχω περάσει καιρό σ' αυτή την κατάσταση και την περνάω ξανά και ξανά.

Είναι καλό να ξέρεις ακριβώς τι σου συμβαίνει,
όταν είναι ελάχιστα όσα γύρω και μέσα σου νιώθεις ότι μπορείς να πεις πως είναι ξεκάθαρα.

Είναι παράξενο, ωστόσο, να μας λείπουν οι αναμνήσεις κι όχι οι άνθρωποι,
γιατί με τους ανθρώπους είναι  που θα χαθείς, ενώ τις αναμνήσεις δεν τις παίρνει κανείς.

Ποτέ δεν χάνεις τις αναμνήσεις απ' τη στιγμή που θα τις αποκτήσεις.
Μόνο να τις ξαναζήσεις δεν μπορείς.

Γιατί τα άτομα, με τα οποία τις συνδέεις, αλλάζουν.

Και τις αναμνήσεις, βέβαια, ο ίδιος συμβαίνει να τις μεταποιείς όταν νοσταλγείς.
Εξιδανικεύεις το παρελθόν,  το ωραιοποιείς.

Νομίζεις πως δεν θα 'πρεπε να φύγεις.

Σκέφτεσαι ίσως πως αλλιώς έπρεπε να το ζήσεις.

Έτσι ίσως κατάφερνες κι εκείνους που σου λείπουν τώρα παραπάνω να κρατήσεις.


"Το ότι κάτι/με κάποιον έχει/ς παρελθόν

δεν σημαίνει πως έχει/ς και μέλλον"

λέω.


Δύσκολη συνειδητοποίηση αλλά λυτρωτική από τη στιγμή που θα το αποφασίσεις.

Δάκρια = Δύναμη

Την κοπέλα που κλαίει μπροστά μου αυτή τη στιγμή, πιο δυνατή δεν την έχω ξαναδεί.

Χαμο-γελούσε τόσο παράξενα κάθε άλλη φορά.

Τα χείλη της ήταν στην υπερβολή τεντωμένα, μα τα μάτια της υγρά και κοκκινισμένα.

Γελούσε σαν να 'θελε να ουρλιάξει.

Κι ας μην ακουγότανε, στη ματιά της αυτό φαινότανε.

Με σάστιζε, με τρόμαζε.

Η έκφρασή της ήταν διχασμένη, κομματιασμένη.

Το ίδιο ή και πιο πολύ ήταν μέσα της η ψυχή.

Μια πλευρά σκληρή και μια δουλική την οδηγούσε στην αυτοκαταστροφή.

Αβοήθητη όσο βοηθητική.

Εσωτερικά ήταν σπασμένη καιρό.

Κι αν μπορούσα να το δω, ήξερα πως να την κολλήσω δεν μπορώ.

Γι' αυτό χάρηκα πολύ όταν κατάλαβα πως πήρε την απόφαση πως θέλει να σωθεί.

Κοιτάζοντας κατάματα τα πράγματα έβαλε τα κλάματα.

Φοβάται την αλλαγή που χρειάζεται κι επιθυμεί.

Προκαλεί τη ζωή. Γίνεται αυτή.

Πολύ λιγότερο όμως πια μ' ανησυχεί.

Δεν έχει άλλο πια να καεί.

Από τη στάχτη που μέσα της έχει συσσωρευτεί,

ο προσωπικός καρπός της θα θραφεί.

Κι ας με δάκρια ποτιστεί.

Θα βλαστίσει, θα ανθίσει, θα καρπίσει.

Θα κάνει θαύματα πολλά.

Μα το πιο θαυμαστό από αυτά:

Θα μάθει να χαμο-γελά. Αληθινά.

Όμορφοι άνθρωποι

Ω πόσο όμορφοι άνθρωποι!
Πόσοι...όμορφοι άνθρωποι.

Χαμόγελα.
Γέλια.
Ματιές.
Αγκαλιές.

Μια ζεστή καλημέρα.
Καλημέρες πολλές.
Αγκαλιές ξαφνικές.

Πολλές συχνές ματιές.
Ματιές φωτεινές.
Λιακάδες λαμπερές.

Μέρες συννεφιασμένες
γεμίζουν ηλιαχτίδες,
γίνονται λατρεμένες.

Γνώρισα τόσα πρόσωπα,
τολμώ να πω ψυχές.
Άλλες ολότελα ανοιχτές
εώς χιμαρρώδεις.
Άλλες συγκρατημένες
ή κρυφές.

Παρατήρησα
την ιδιαιτερότητα
όσο φοβάσαι το άγνωστο
τόσο να ανοίγεσαι,
τόσο να αφήνεσαι,
τόσο να δίνεσαι,
ολότελα να του παραδίνεσαι
για να γίνει γνωστό.
Το ξένο για να γίνει δικό σου
πρέπει να του προσφέρεις τον εαυτό σου.

Περισσότερο απ' όλα θα δυσκολευτείς
τον ίδιο εσένα για να βρεις.
Η γνωριμία η πιο συναρπαστική
είναι να δεις ποιος είσαι εσύ.

Και συγχρόνως,
συνειδητοποιείς,  δεν είσαι μόνος.
Δεν είσαι ο μόνος
που έχει πληγώσει,
έχει πληγωθεί,
έχει ανάγκη να αγαπήσει
και να αγαπηθεί.

Δεν είσαι ο μόνος που μαθαίνει τη ζωή
και δεν μπορεί ούτε καν να υποπτευθεί
πως όχι μόνο είναι όμορφοι οι άνθρωποί,
είναι όμορφη η ζωή
αλλά κι εσύ μαζί.