Επιστροφή στα παραμύθια

Κάτι ψίχουλα του Κοντορεβυθούλη

με γυρνούν να βρω τον δρόμο 

της ψυχής μου πίσω στο παραμύθι.

Κάτι απλές λέξεις φωτεινές 

σαν αστέρια μες στη νύχτα 

υπόσχονται ευχές 

να βγουν αληθινές.

Ομορφιά και καλοσύνη,

τρυφερότητα κι αγάπη

παιχνίδι, περιπέτεια, θάρρος,

κομψός χορός, ειλικρινής ρομαντισμός.

Ομαλά ο χρόνος περνά

και χάνεται στα κείμενα

που δεν γράφτηκαν ακόμα.

Να ξέρω, να νιώσω, το λογικό, το σωστό

πάνε να βάλουν τρικλοποδιά στη χαρά.

Ανυπομονησία για τον ήχο του ρολογιού στις 12.

Λαχτάρα για το δηλητηριασμένο μήλο.

Απεγνωσμένη αναζήτηση για το αδράχτι 

και το αγκάθι.

Ένα χαμόγελο κι ένα μυαλό σε επαφή, 

μια συμβατή ψυχή, δεν αρκεί;

Βιασύνη για το τέλος πριν να ζήσω την αρχή.

Να τον βγάλω λίγο ή πολλύ.

Πρίγκιπας να θελήσει να βρεθεί

κι εγώ να μην είμαι εκεί,

να λείπω γιατί το 'σκασα,

δεν πίστεψα ότι υπάρχει.

Που να σκάσω

το μαγικό μπαλόνι,

να λουστώ με χρυσόσκονη,

του ουράνιου τόξου όλα τα χρώματα,

να γεμίσω ζάχαρη 

και των λουλουδιών τα αρώματα..

Κι ας μην καθαρίζω μετά.

και Σιωπή

και

Σιωπή

Εδώ κι Εκεί

Γιατί;

Για πες

Στιγμές

Αριθμοί

Ο,τι  πέρασε 

Ο,τι θα 'ρθει

Μήνες που μοιάζουν χαμένοι

Κάτι όλο με περιμένει

Ή το περιμένω

Μα τι να πω;

Ίσως η χαμένη να είμαι εγώ

Ψάχνω κάτι για να ξεχαστώ

Ξεχνώντας να ζήσω

Τίποτα δεν μου είναι αρκετό

Μιλάω με φαντάσματα 

από μέλλον κι από παρελθόν

παραμελόντας το παρόν

Προτιμώ να ονειρευτώ

κι αργώ να ξυπνήσω

Τι να μου πω 

για να με πείσω;

Να σηκωθώ 

έξω από τα σεντόνια 

και μέσα μου 

Ποιο φως να βρω; 

Να μην είναι

ήλιος μακρινός

άστρο που έσβησε, 

κομήτης που πέρασε, 

φεγγάρι που φέρνει και ψύχος,

πλανήτης που ίσως ποτέ δεν πατήσω

Λάμπα συμβιβασμού,

σπίρτο με τζάμπα κόπο,

κερί προσποιητού ρομαντισμού,

φωτιά που αφήνει στάχτες στον τόπο

Φως

να γεμίσει τις μέρες μου,

να οδηγήσει τις νύχτες μου

Καθένα μοιάζει/πρέπει να αρκεί

μα πια δεν με ικανοποιεί

Σκοτάδι και σιωπή

Πανδώρα

Η Πανδώρα άνοιξε το κουτί.

Γιατί έπρεπε να ξέρει - κι αυτή.

Δεν μπορούσε μόνο να ακούει, να βλέπει, να ζηλεύει.

Να ανυπομονεί

και να της λένε πως είναι νωρίς,

πως έχει χρόνο να πληγωθεί.

Φαίνεται ωραίο το κουτί.

Ένιωθε πως υστερεί.

Όταν το άνοιξε,

στην αρχή,

ένιωσε ηρεμία,

μια σιγή,

μια ανακούφιση,

ένα τίποτα.

Αόρατα τα δεινά 

που ξεχύθηκαν στον κόσμο της.

Δηλητηριώδη αέρια,

στα χαμηλά,

που δρουν αργά,

μέχρι να πάρουν φωτιά,

να την πνίξουν οι καπνοί,

η ασφυξία ξαφνική,

μόνιμο βάρος στα πνευμόνια μετά.

Κάτι έσπασε,

κάτι ράγισε μέσα της.

Οι ήχοι δεν ακούστηκαν.

Η μόνωση έγινε περηφάνεια.

Ξέχασε πως δεν ήταν έτσι από πάντα. 

Πείστηκε 

πως ο κόσμος δεν υπήρξε ποτέ

όπως τον νόμισε.

Ο,τι ονειρευόταν δεν υπάρχει.

Υπάρχει μόνο ο,τι δεν έβλεπε.

Μια ελπίδα μικρή

πιστεύει πως κάπου υπάρχει.

Κάπου κρύβεται

και δεν την βλέπει.

Κάπου την περιμένει.

Κάπου αλλού.

Αμφισβητεί αν είναι αρκετή.

Κάτι μικρό και φωτεινό.

Σημαντικό, μα όχι πολύ. 

Κάτι σαν τις φωνές που της μιλούν το βράδυ. 

Αυτές που ακόμα δεν την έχουν αγκαλιάσει.

Από αυτές που περιμένει μια λύση.

Ή, πια λιγότερο αισιόδοξη, 

μια σπιθαμή σε αυτή τη γη,

να ξαποσταίνει και να παίρνει δύναμη.

Ή, πιο ολιγαρκής ακόμα,

να ανταλλάζει ενέργεια

αντί να δίνει μόνο ή να ζητά.

Τι τα 'θελε η Πανδώρα

να μπλέκει με εφιάλτες κι όνειρα;

Να μη μπορεί να τα ξεχωρίσει.

Να νομίζει πως είναι σταθερά.

Με σχέσεις σχετικές

κι ανθρώπους σύννεφα που γίνονται σκιές. 

Να αναρωτιέται για πάντα

για κάθε φορά

αν είναι ο θύτης ή το θύμα. 

Θυμάμαι και αγαπώ..

Ένα κύκλο. 

Ένα κήπο. 

Στο χορτάρι και στα αστέρια. 

Πώς ενώθηκαν τα χέρια.

Πώς ανοίξαν οι καρδιές.

Μοιάζει σαν να ήταν χθες.

Από εκείνες τις βραδιές 

που το θαύμα βρέθηκε στα απλά. 

Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά.

Χοροί 

Ψίθυροι 

Γέλια 

Τρέλα

Δάκρια

Εκεί στου ονείρού μας την άκρια.

Εκεί που το τέλος είναι η αρχή. 

Εκεί, μέσα στην ψυχή. 

Όχι μόνο ανάμνηση, 

μα έμπνευση. 

Εσύ

και τα άλλα παιδιά. 

Πιστέψαμε στη μαγεία,

στον άνθρωπο,

στον κόσμο

και στον δικό μας χρόνο.

Μην φοβηθείς, λοιπόν, το μακριά

γιατί η αλήθεια δεν ξεχνά. 

Το περιστέρι και το φεγγάρι

Ήταν κάποτε ένα φεγγάρι και ένα περιστέρι.
Το περιστέρι κοίταζε το φεγγάρι λαμπερό
και ήθελε να πάει σε αυτό.

Ρώτησε μια κουκουβάγια λοιπόν,
που γνώριζε τα μυστικά των μαγισσών,
κι αυτή του είπε πως αν απλώνε τα λευκά φτερά του
κάθετα στο δρόμο του φεγγαριού
σε μια γραμμή
και προσπαθούσε έτσι να πετάξει,
το ίδιο το φως του θα το τραβούσε εκεί.

Περιμένοντας μια νύχτα με πανσέληνο,
το περιστέρι είδε σε ένα πολύ ζωντανό όνειρο
πως είχε φτάσει ήδη στο φεγγάρι.
Για μια στιγμή το ένιωσε αρκετό αυτό.
Αρκεί να μπορούσε να ξανακοιμηθεί,
να κοιμάται για πάντα,
κι έτσι θα ήταν ευτυχισμένο.

Όμως άκουσε μια φωνή να το αμφισβητεί:
Τέτοια είναι η αγάπη σου;
Τόση είναι η δύναμη σου;
Αυτό ήταν;
Όχι, δεν είναι έτσι.

Το περιστέρι πέταξε πολύ,

και εκεί που ετοιμαζόταν να παραιτηθεί, 

βρέθηκε ξαφνικά να τα έχει καταφέρει 

να φτάσει στο φεγγάρι.

Όμως εκεί το κυρίευσε απογοήτευση.
Το φεγγάρι ήταν ξερό, ήταν παγωμένο κι έρημο.
Ένιωσε μοναξιά.
Του έλειπαν όσοι είχε αφήσει πίσω,
μια αγκαλιά, μια φωλιά,
κάποιος να το ακούσει,
κάποιος να του μιλήσει.

Πώς θα μπορούσε εκεί να ζήσει;
Θέλησε να γυρίσει.

Το φεγγάρι είναι στόχος.
Το φεγγάρι δεν είναι άνθρωπος.
Αλλά κι οι άνθρωποι είναι στόχοι.
Κι αν τους κατακτήσεις;
Θα φύγεις ή θα μείνεις;
Κι αν το θελήσεις,
θα καταφέρεις να τους κρατήσεις;
Τι θα κτίσεις;
Τι είσαι διατεθειμένος για αυτούς να αφήσεις;

Ο άνθρωπος πάτησε (σ)το φεγγάρι.
Κι έπειτα μόνο αποτυπώματα και μια σημαία.
Εγωισμός που κρύβεται στα όνειρα!

Και γιατί όχι;
Τα όνειρά μας μας ανήκουν.
Ή μήπως όχι;
Μήπως ανήκουμε εμείς στα όνειρά μας;

Ος: αρχή και βήμα
για άλματα και για βουτιές

στην παραγνωρισμένη μου σκέψη 

και άγνωστη ψυχή. 

Κλεμμένα και χρωστούμενα (της στιγμής)

Πόσα χαμόγελα σου χρωστάω;

Πόσα όνειρα;

Πόσα όμορφα λόγια σου πήρα;

Και πόσα δάκρια κρυφά να σου ‘χω δώσει;

Αυτά τα χαμόγελά σου που κλέβω.

Αυτά τα χαμόγελα μου που κλέβεις.

Αυτά που δε λες.

Το πόσο πονάς για να με γιατρεύεις.

Τι να σου δώσω;

Τι να σου ανταποδώσω;

Αφού κι η ίδια 

δεν καταλαβαίνω

να εκτιμήσω

ο,τι παίρνω από σένα.

Μακάρι να μπορούσα να σου πω..

Μακάρι.. Δεν ξέρω. Μακάρι να ‘ξερα. 

Μακάρι να ‘ξερα να στο πω..

Δεν ξέρω ποιον απ' τους δυο μας τιμωρώ.

Από ποιον στερώ τι.

Ποια αξία εκτιμώ.

Ποιος ήξερε καλύτερα από την αρχή.

Πώς αντέχεις;

Θα ήθελα να σε βλέπω

συνέχεια χαμογελαστό,

και δεν καταλαβαίνω 

ότι το χαμόγελο που μου δημιουργείς 

το πληρώνεις εσύ.

Λες τόσα όμορφα πράγματα

και δεν μιλάς για ο, τι σε στενοχωρεί.

Ενώ δεν θέλω να σε έχω, 

φοβάμαι μη σε χάσω.

Είμαι εγωίστρια.

Θέλω να χαμογελάς 

για να μπορώ να χαμογελάω κι εγώ.

Αυτό δεν είναι εγωιστικό;

Ας είναι τα όνειρά μας για καλοκαίρια

να μην πνιγούν στη θάλασσα.

Ας είναι να μπορέσω 

μια στιγμή 

να φιλήσω

σε αυτά τα χείλια

όλα τα λόγια που έχω ακούσει.

Θέλω τόσο πολύ να.. Θέλω αρκετά 

να σε αγκαλιάσω,

να σε σκουντήσω,

να σε αγγίξω,

με οποιοδήποτε τρόπο.

Δεν χρειάζεται καν να μου τραγουδάς.

Αρκεί να χαμογελάς.

Έχουμε ζήσει μέσα από τα τραγούδια.

Ξεγυμνώνουμε τις ψυχές μας, 

ανεξάρτητα από τα σώματα.

Το σώμα σου δεν ξέρω αν θέλω να το ξεγυμνώσω.

Θα ήθελα πάντως να το νιώσω.

Ας μου επιτραπεί

να χάσω 

τον έλεγχο

μια στιγμή.

Και να χάψω

ένα παραμύθι,

για όσο κρατήσει.

Σαμ πως κι αυτοί 

που περιμένουν μια ευτυχία αιώνια

έχουν καμια βεβαιότητα.

Ξέρουν κάτι περισσότερο;

Χαμογέλα για μένα.

Δεν είχα ιδέα τι σου κοστίζει.

Όπως και ούτε

ξέρω ακριβώς το πόσο αξίζει.

Δεν το συνειδητοποιώ.

Δεν θέλω να σ' έχω 

και δεν θέλω να σε χάσω.

Μορφές

Στα σκοτάδια.

Αναμνήσεων σημάδια.

Αλλού πια.

Καλούπια 

Μορφών 

από το παρελθόν.

Θολών.

Γκρίζων.

Μυστικών.

Ξεχασμένα,

θα 'λεγα,

θα 'θελα να πω.

Να το πιστέψω κι εγώ.

Μορφές άμορφες.

Άμα 'ρθεις.

Και άμα θες.

Δεν τις κάλεσε κανείς.

Μόνο η νύχτα 

σε κάνει να νομίζεις πως συγχωρείς.

Και μπορεί

να ανοίξει το στήθος σου.

Βάρη να αφήσει

ή βάρη να δεχτεί.

Να πνιγεί

ή να αναστήσει

ο,τι το σκότωσε 

κι ο,τι το έκανε να ζήσει.

Βάρη

αλλά από κάτι που πια δεν υπάρχει.

Δεν ξέρω καν από τι.

Δεν είναι καν μία η μορφή.

Στοιχειώνουν τον ύπνο μου

μα όχι τα όνειρά μου.

Δεν μπορούν να 

είναι ποτέ ξανά

αρκετά κοντά μου.

Ζωές που δεν μ' ανήκουν.

Μα μαθαίνω από αυτές στιγμές.

Η νοσταλγία πονά πιο πολύ

όταν αυτά που σου λείπουνε είναι άγνωστα.

Όταν όλα έχουν αλλάξει

κι εσύ έχεις αντέξει

και φτιάξει

τη δική σου ζωή.

Να μη χωράει ο,τι έχει ήδη 

περάσει κι αφήσει και μείνει πίσω.

Μα εμφανίζεται τα βράδια αόριστα.

Αναίτια.

Δεν είναι κανενός η μορφή.

Δεν είναι καν καλή.

Δεν είναι καν κακή.

Είναι απλά ένα περίγραμμα

Ή πολλά.

Δεν ξέρω τι ζητούν.

Ή αν εγώ τα ζήτησα να 'ρθουν.

Στα όνειρά μου θέλω να δω το μέλλον μου.

Αλλά πριν κοιμηθώ βλέπω το παρελθόν μου.

Παρατάσσονται σαν στρατιώτες 

μπροστά σε κλειστές πόρτες.

Στα μάτια που κλείνουν.

Μα τρυπώνουν ξανά.

Στου μυαλού μου τις βόλτες.

Δεν τις βλέπω καν.

Απλά τις νιώθω να με κοιταν.

Αν το σκέφτομαι αυτό θα τρομάξω.

Ενώ δεν είναι τίποτα εδώ.

Ούτε εκεί.

Τις μορφές,

για τις οποίες ξεκίνησα να μιλώ,

μόνο αν σταματήσω καλύτερα θα τις δω.

Ελπίζω να μην με τρομάξουν.

Ελπίζω να ονειρευτώ όμορφα πράγματα.

-Πες στις μορφές τι θες-

Να γίνουν καπνός από αρωματικό κερί.

Κι όχι από σκόνη, ή κάρβουνο, που καίει,

ή από άγνωστη πηγή.

Αρωματικό κερί της μνήμης.

Με όσα αφήνεις

Και με όσα πάντα

θα έχεις μέσα σου, βαθιά.

Και θα 'ρχονται τα βράδια.

Αόριστα.

Άρωμα της μνήμης.

Από αυτά που δεν σ' αφήνουν κι ας τα αφήνεις.

Για τα τραγούδια

Κι ας μου αφιέρωσες τραγούδια.

Κι ας μου είπες ότι μ' αγαπάς.

Τι κι αν μου έδειξες αστέρια και λουλούδια

και τους κόσμους που, αν σ' αφήσω, θα με πας;

Εγώ δεν αντέχω τα καινούρια

βήματα ευάλωτης καρδιάς.

Το μυαλό με έκλεισε σε πύργο

και να φύγω πια δεν το τολμώ.

Κι αν μου λες εσύ ότι δειλιάζω,

ίσως μου αρέσει η θέα εδώ.

Να σε βλέπω από μακριά.

Κι αν μου λες "Δεν τα ζηλεύεις τα πουλιά;"

Θα σου λέω "Έχω όνειρα πολλά.

Να τα βλέπω όμως μόνο θέλω."

Δεν μπορώ να δώσω για να έχω.

Μια καρδιά από άλλο

τι να την κάνω;

Αν δε φτιάξω αυτή που έχω 

και πονά

μες στα στήθια μου τα επτασφράγιστα.

Που ανοίγουν μόνο για τον έρωτα.

Μα αυτόν 

που δε θα περάσει πέρα από το δέρμα,

που δεν έχει να φοβίζει με το τέρμα,

που δεν φέρνει ούτε ελπίδα με αρχή.

Το τραγούδι σου μπορεί να αντηχεί

στην ψυχή.

Μα είναι αδεια για να δώσει κάτι πίσω αυτή.

Το χαμόγελο μου ακόμα θα τσιγκουνευτεί.

Και θα αρνηθεί.

Λες και κόστισε πολύ για να φτιαχτεί.

Λες και δεν σου το χρωστά,

κι ας της έδωσες πολλά.

Λες και ο,τι λες

να πιστέψει δεν μπορεί 

πως είναι αληθινά.

Πως τα αξίζει 

και να ανθίζει 

θα μπορεί ξανά.

Στη δική σου αγκαλιά 

που της προσφέρεις.

Στα φιλιά 

που θα υποσχεθείς.

Στις στιγμές που περιμένεις να της φέρεις.

Τις στιγμές που δε φαντάστηκε κανείς

που δεν ξέρει από αγάπη εποχής

αιώνιας.

Αν τα λόγια είναι συμπόνοιας, 

δεν το θέλω να πονάς κι εσύ.

Φύγε τώρα 

και θα μείνω με τα δώρα.

Και συγγνώμη σου ζητώ,

από 'σένα κι απ' τον ίδιο μου τον εαυτό.

Να αγαπήσω δεν μπορώ

αν δεν μ' αγαπώ.

Μα ίσως και να δω την ομορφιά

από τη δική σου δανεική ματιά.

Ποιός ξέρει;

Ίσως και να μου άπλωσες το χέρι

για να 'ρθει το αύριο κοντά. 

Ενώ κοιμόμουν

Κείμενο για αυτό δεν έχω γράψει,
γιατί δεν το έχω ξαναζήσει.

Μια νεράιδα διέκοψε το λήθαργο της πραγματικότητάς μου.

Με πήρε από το χέρι βιαστικά,

αλλά κι ανάλαφρα.

Νόμιζα πως κινούνταν περίεργα

επειδή απλά εκείνη είναι νεράιδα.

Δεν φαντάστηκα στιγμή

τι ετοιμαζόταν να συμβεί.

Τι είχαν ετοιμάσει για 'μενα άλλοι που με βλέπουν ξεχωριστή.

Είχα σχεδόν ενοχληθεί.

Σκεφτόμουν "Πού με πάνε;"

Κι από μένα τι ζητάνε;

Ένα στρωμμένο μονοπάτι, νήμα, χαλί.

Για μένα; Γιατί;

Αφού έχω ξαναπάει εκεί που οδηγεί.

Ή μήπως όχι;

Είναι ένα δωμάτιο με κολώνες,

είναι μια πλατεία με αγάλματα,

είναι ένα δάσος γεμάτο δέντρα,

είναι ένας κήπος με λουλούδια,

που με κοιτάνε να τα κοιτάζω απορημένα.

Κάτι έχασα; Άργησα;

Τι να κάνω; Τι δεν έκανα;

Τι μου ζητάνε;

Κι όμως δεν θέλουν να ζητήσουν.

Θέλουν μόνο να μου δώσουν.

Αρχίζουν να μιλάνε σοβαρά.

Δεν τα καταλαβαίνω αρχικά.

Μα,
είναι λόγια δικά μου αυτά! 

Κάποιου εαυτού μου.

Δεν τα έκλεψαν,

τα δέχτηκαν.

Τα φιλοξενούν μέσα τους

και κάνουν τα στόματα

και τα σώματα

τους πομπούς.

Ακούγονται διαφορετικά.

Δεν είναι δικά μου πια,

δεν είναι δικά τους,

τα κάνουν δικά μας.

Μου χαμογελάνε

και δακρίζω.

Του ονείρου μου το υλικό

το πολλαπλασίασαν, το εμπλουτίσαν

κι ένα καινούργιο όνειρο για μένα δημιούργησαν.

Που το ζούμε όλοι μαζί.

Ξυπνητοί.

Και μου δείχνει πως ο, τι ο χρόνος παίρνει,

δεν χάνεται,  το μεταμορφώνει.

Ξύπνησα

Όσα ζήσαμε ένα όνειρο ήταν. 

Απλά ξύπνησα. 

Μ' άφησες και σ' άφησα. 

Κι ας είπες πως δεν θα μ' αφήσεις να σ' αφήσω, 

όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι εφιάλτες. 

Είπες κι έκανες πολλά.

Ξύπνησες κι εγώ κοιμώμουνα.

Ήταν όνειρο, δεν ήταν ψέματα. 

Ήταν μια ξεχωριστή πραγματικότητα
χωριστή από αυτή στην οποία επέστρεψα. 

Αυτό που μένει είναι εικόνες στη μνήμη. 

Δεν υπάρχει τόπος να γυρίσω,
χρόνος για να τα ξαναζήσω. 

Απλά ήθελα, ήθελα να ζήσω συνέχεια στα όνειρα. 

Ποιός δεν θέλει; 

Ποιός μπορεί; 

Περιμένει η πραγματικότητα. 

Περιμένεις το επόμενο όνειρο. 

Πραγματικότητα ενδιάμεσα στα όνειρα, 

ή όνειρα ενδιάμεσα στην πραγματικότητα;

Όπως και να χει, το δυσκολότερο είναι να ζεις ανάμεσα. 

Προσοχή στο κενό, ανάμεσα στην αποβάθρα που αφήνεις και τον επόμενο συρμό. 

Παρατήρηση:

Είναι όμως μάλλον εκεί, 

στην πραγματικότητα και 

στην αναμονή του ονείρου 

που γεννιέται η ποίηση.

Όσο ζεις στο όνειρο 

ελάχιστα την έχεις ανάγκη. 

Δίπλα μου

Στο μπαλκόνι, αγκαλιά,
εσύ κοιτάς τα μάτια μου
ενώ κοιτάω τα αστέρια.
("Κι εγώ τα αστέρια κοιτάζω.." μου λες)

Το κρεβάτι μου το μονό 
όταν κοιμόμαστε δύο είναι στενό 
και όταν λείπεις είναι άδειο.

Σε ψάχνω στα όνειρα μου,
ξυπνάω και σε βλέπω δίπλα μου.

Για να κοιμηθώ

Σιωπή.

Ακούγεται ο άνεμος έξω, 

η αναπνοή εδώ.

Σκιές,

κι όμως δεν με τρομάζουν,

στον τοίχο.

Παρατηρώ ξυπνητή
το όνειρό μου που έχει κοιμηθεί, 

μα εγώ δεν μπορώ
αν δεν το γευτώ.

 ....

Αεράκι φυσά απαλά

σε ένα λιβάδι με λεβάντα.

Χωμένο πρόσωπο στα λουλούδια.

Ηλιοκαμμένη γη που διψά

περισσότερο από νερό

για σταγόνες φιλιά.

Ένα βουνό

που σκαρφαλώνω αργά

με την αφή και τη μυρωδιά.

Αφήνοντας ίχνη μικρά

ξανά και ξανά

το τριγυρίζω.

Ποτάμι που τυλίγει

και μαζί του παρασύρει

 σε μια απέραντη θάλασσα

πέτρες, χώμα, κλαδιά

και μια βάρκα χωρίς κουπιά.

"Μόνο στα όνειρα.."

Σ' ονειρεύτηκα

Σε συνάντησα τυχαία

Σ' ακολούθησα

Σε περίμενα

Σ' έψαξα

Βρεθήκαμε κοντά

Έγυρα πάνω σου δειλά

Κάποιος μιλούσε για τον έρωτα

Με δέχτηκαν τα χέρια σου

Με πήρες αγκαλιά

Γύρω σου εγώ τυλίχθηκα

Ένιωθα ήρεμα

Ένιωθα πως ανήκα

"Είμαι ευτυχισμένη" είπα

με όλη μου την καρδιά

Ξύπνησα

Δάκρυσα

Ταξίδι-α

Κάποτε ταξιδεύουμε για να φεύγουμε.
Κάποτε ταξιδεύουμε για να πάμε.
Αυτό που μετράει όμως πιο πολύ είναι η διαδρομή.
Αυτές οι στιγμές που δεν είσαι ούτε εκεί που ήσουν ούτε εκεί που θες.
Απλά κινείσαι.
Αλλάζεις θέση στον τόπο.
Αλλάζεις εσύ μες στο χρόνο.
Με κάθε βήμα,  με κάθε στροφή που θα κάνει η μηχανή.
Με κάθε σκέψη που θα κάνεις κοιτώντας τριγύρω, από το παράθυρο.
Με κάθε τι νέο που θα δεις.
Με κάθε τι παλιό που θα θυμηθείς.
Με ο, τι επιλέξεις να συγκρατήσεις ή να ξεχάσεις.
Ο, τι κι αν κάνεις, κάπου θα γυρίσεις και κάπου θα φτάσεις.
Ποτέ δεν θα είσαι ο ίδιος που ήσουν παλιά, μα και οι αλλαγές δεν θα συμβούν μαγικά.

Οι φόβοι μένουν ίδιοι όταν καθένας κουβαλάει μέσα του αυτά από τα οποία προσπαθεί να ξεφύγει.
Φεύγουνε μόνο όταν μαζί τους κανείς συναντηθεί και καταφέρει να συμφιλιωθεί.

Με τα όνειρα σχετικά γίνονται πολλά.
Γίνονται μεγαλύτερα.
Γίνονται πραγματικότητα.
(Υπάρχει κι η περίπτωση που κάποιος θα τα χάσει αλλάξει)
Καταλαβαίνεις καμιά φορά πως για να τα πιάσεις δεν χρειάζεται να πας μακριά.

Η ευτυχία και η αγάπη δεν βρίσκονται στου κόσμου την άκρη.
Βρίσκονται στη βαλίτσα σου, βρίσκονται στην καρδιά.
Ίσως βρίσκονται στο δίπλα κάθισμα.
Αρκεί μόνο να την ανοίξεις ή να γυρίσεις προς τα κει, να κοιτάξεις.

Την αλλαγή δεν την φέρνουν τα μέρη αλλά οι άνθρωποι.
Πρώτα απ' όλους τους ανθρώπους εσύ, και μαζί όσα επιλέγεις να κρατάς στην ψυχή.

Ένα ταξίδι είναι όλη η ζωή.
Όταν φτάνεις τελειώνει.
Αυτό που μετράει είναι η διαδρομή.

Γι' αυτό πρέπει κανείς να απολαμβάνει κάθε ταξίδι που κάνει.

Αυτό που θα μείνει είναι ίχνη.
Μεγάλα, μικρά.
Αρκεί μοναχά να είναι αρκετά για να οδηγήσουν σε άλλα/άλλων ταξίδια.

Ξεκαθάρισμα

Συζήτηση, μετά από απαίτηση, που καταλήγει  μονόλογος,  απολογία, κατηγορία. Απλά άκουσμα, σε μερικές περιπτώσεις, που δε χρειάστηκε πολύ να επιδιώξεις.
Σου ξεκαθαρίζει εκφράσεις, βλέμματα, λέξεις, κινήσεις, νεύματα.  Αισθήματα.  Ξεκαθαρίζει πως δεν υπήρχαν.  Εξασφαλίζει πως δεν θα υπάρξουν.
Ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Τόσο βίαιο. Αλλιώς εσύ λογάριαζες. Σκοτώνει κάθε ελπίδα. Το θύμα καταλήγει θύτης κι ο θύτης θύμα. Τι κρίμα.

"Νόμιζα πως το γράμμα ήταν από εκείνη."

"Αυτή την ιδέα να την βγάλεις από το μυαλό σου."

"Μου αρέσεις αλλά όχι ερωτικά."
και τα λυπά.
Παλιά, κάθε φορά, νόμιζα,  περίμενα και ήλπιζα πως θα ήταν η αρχή.  Πλέον ξέρω πως είναι το τέλος. Σαν επιμύθιο. Το άχαρο μικρό κομμάτι που σου εξηγεί τι δεν κατάλαβες-τι θα 'πρεπε να καταλάβεις. Με αυτό που κλείνει η ιστορία και χάνεται όλη η μαγεία.
Και αν κοιτάζω πίσω ξανά, δεν θα 'ναι η ίδια ποτέ πια.
Κάθε εφηβική μου εμπειρία μια ατελής τέλεια ιστορία.
Μια "παρεξήγηση". Μα θα υπάρχει εξήγηση.
Ίσως αυτή θα 'ρθεί, όταν τίποτα δε χρειάζεται να ξεκαθαριστεί.

 

Μ' αγαπάς;

Σε ρώτησα αν μ' αγαπάς.

Εσύ έμεινες να με κοιτάς,

και χαμογέλασες.

Σαν να 'πες "Δεν το ξέρεις;"

Μα εσύ κι αν το 'ξερες αυτό,

δεν θα αρνιόμουν να στο πω

"Σ' αγαπώ"

Δεν το έκανα, όμως, μη φανεί

πως θέλω το δικό σου να εκβιάσω.

Χαμήλωσα το βλέμμα μου,

αφού είχα καταφέρει

τη ματιά σου να διαβάσω.

Σιωπή.

Μαζί.

Εγώ κι εσύ.

Μου απάντησες μ' ένα φιλί.

Κι ύστερα ήρθε το πρωί.

Για να σε αγγίξω μια στιγμή

έπρεπε απ' το όνειρό μου να σε χάσω.



Νυχτερινό

 

Δως μου ένα όνειρο

για να μπορώ να κοιμηθώ

κι όταν ξυπνήσω το πρωί

κάνε να βγει αληθινό.

 

Δως μου ένα χάδι κι ένα φιλί

να μου ναρκώσει το μυαλό

και να ξυπνήσει την ψυχή.

 

Με μαύρο ουρανό

κι αν σκεπαστώ,

εσύ να 'σαι εδώ,

να κλείνω τα μάτια

 και να σε κοιτώ.

 

Δως μου τη λάμψη απ' το φεγγάρι

στο διπλανό μου μαξιλάρι,

φως ασημί και δροσερό,

φως που αγαπώ.

 

Δως μου ένα αστέρι,

να μη φοβάμαι το σκοτάδι,

μόνο δικό μου,

κανείς να μην φοβάμαι μην το πάρει.

 

Δως μου μια υπόσχεση μαζί

πως κάποτε θα πάμε εκεί.

 

Σ' ένα μακρινό πλανήτη,

που ποτέ δεν νυχτώνει

και κανένας δεν λείπει,

που κανείς δεν πληγώνει

κι είναι άγνωστη η λύπη.

 

Ορκίσου!

Ύστερα κι εσύ κοιμήσου..

 

 

Το αγόρι -των ονείρων- μου

Υπάρχει κάπου ένα αγόρι

με σγουρά μαλλιά

με μάτια λαμπερά

με μια ιδιαίτερη ομορφιά

με κομμάτια άγρια και γλυκά

που ξέρει να ζει

Ένα μικρό παιδί με μεγάλη ψυχή

Στο βλέμμα του καθρεφτίζονται τ' αστέρια που χρόνια περιμένω να βλέπουμε μαζί,

Η γραμμή των χειλιών του διαγράφει το δρόμο για να φτάσουμε 'κεί.

με τρέλα και κρυφό ρομαντισμό
με καρδιά και με μυαλό
τρυφερό και δυνατό

όπως είχα τολμήσει να το φανταστώ

μπορεί και πιο καλό

Δεν είμαι σίγουρη αν το ξέρω

αν το έχω γνωρίσει

Αλλά από πάντα το θέλω

και ήδη κάθε λάθος του έχω συγχωρήσει

Άραγε έχει αργήσει

ή εγώ το έχω στήσει;

Ελπίζω κι εκείνο να με αναγνωρίσει

Ένα κορίτσι

που έχει λατρέψει

που το έχει αγαπήσει

Το δικό του κορίτσι.

Άτοπες δόσεις

Δεν θα δεχτώ

αυτά που θέλεις να μου δώσεις.

Αν αφεθώ

φοβάμαι πως θα με προδώσεις.

Μοιάζει καλό.

Μα ποιές θα ειναι οι επιπτώσεις;

Απ' το Θεό

κάθε φορά πονάνε οι πτώσεις.

Εθιστικό

όνειρο σε άτοπες δόσεις.

Να γεννηθώ

για να μπορείς να με σκοτώσεις;

Δεν το ονειρεύτηκα (έτσι ?/!/..)

Δεν το ονειρεύτηκα.
Το επαναλάμβανα στον εαυτό μου για να τον πείσω. Ήμουν εγώ. Ήμασταν μαζί. Ήταν και άλλοι, που υπάρχουν. Κι ας μην υπήρχαν για μένα τότε, πάρα μόνο εσύ.
Ήταν κι αυτό το μέρος. Ακόμα είναι εκεί. Εμείς δεν είμαστε. Θα ξαναπάμε; Δεν με νοιάζει να ξαναπάμε. Θέλω μόνο να το ξαναζήσω.
Ναι, το έζησα. Δεν το ονειρεύτηκα.
Υπάρχουν λέξεις που σημείωσα. Κι αν δεν τις σημείωνα, πάλι θα τις θυμώμουν. Τις είπες. Τις άκουσα. Τις ένιωσα. Τις εννοούσες;
Υπάρχουν βλέμματα που δε θα μπορούσα να κρατήσω παρά μόνο στο μυαλό μου. Με είδες πως σε έβλεπα να με κοιτάς να σε κοιτάζω. Τα μάτια ανοιχτά. Δεν κοιμόμουν.
Υπάρχουν αγγίγματα. Υπάρχουν αισθήσεις. Υπάρχουν αισθήματα. Τα αισθήματά σου. Υπάρχουν;

Ένα κακό όνειρο είναι μόνο.
Γιατί δε βρίσκεται κανείς να μου το πει τώρα; Καμία φωνή μες στο κεφάλι μου. Φωνές που λένε τα πάντα, εκτός από αυτό. Γιατί το όνειρο τους φάνηκε κακό. Τον εφιάλτη όμως τον αποδέχονται σαν πραγματικότητα. Σαν μόνη πραγματικότητα. Ξύπνησα (;) και μπερδεύτηκα. Όμως εκείνο δεν το ονειρεύτηκα.

Όταν ξυπνάς ξέρεις τι ήταν όνειρο και τι πραγματικότητα. Αν ονειρεύτηκες, όμως, χωρίς να κοιμάσαι, δεν ξέρεις να τα ξεχωρίσεις. Πότε ξεκίνησε το όνειρο. Πότε τελείωσε. Τελείωσε; Πότε ξεκίνησε η πραγματικότητα. Και πότε ο εφιάλτης.
Για όλα φταίει το μυαλό μου; Αυτό τα δημιούργησε; Είναι όλα όπως τα ήθελε; Αφού δεν ήξερε ότι ήθελε.

Καλύτερο απ' ότι είχα ονειρευτεί.
Έτσι περίμενα το μέλλον. Ίσως να χα ονειρευτεί πολύ. Αλλά από εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν ονειρεύεσαι -το ζεις- λες πως δεν έχει τέλος να ξυπνήσεις. Πιστεύεις πως θα συνεχιστεί. Και δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου για να ξανακοιμηθεί. Δεν χρειάζεται να πιέσεις κανένα. Δεν θα προσπαθήσεις να το τελειώσεις μόνος σου. Δεν θα τελειώσει. Δεν θα σαι μόνος σου.

Το παρελθόν, δεν το ονειρεύτηκα.
Το παρόν, δεν είναι όπως το ονειρεύτηκα.
Το μέλλον, πρέπει να πάψω να το ονειρεύομαι;
Πρέπει ίσως να το ζήσω. Μόνο έτσι θα το ζήσω.