Έλξη

Έλξη... Τι είναι η έλξη;

Ξέρεις να μου πεις εσύ;

Διαβάζεις την σκέψη.

Μα σου αρέσει;

Μου αρέσεις.

Σε κοιτάζω. 

Με κοιτάς ή το νομίζω;

Πριν σου μιλήσω.

Καίγομαι να σε αγγίξω.

Αν σε αγκαλιάσω, θα σε πνίξω.

Γνώριμος από την πρώτη στιγμή.

Λάθος από προηγούμενη ζωή.

Σε θέλω.

Με όποιον κι αν είμαι μαζί.

Είναι οι άλλοι πολλοί,

κι είσαι κι εσύ.

Προφανές,

για όποιον με ξέρει,

έστω λίγο.

Στην γη

Εκεί

που νόμιζα πως όλα έχουν γραφτεί,

έρχεσαι εσύ.

Φωνή

ζεστή

που μ' αγκαλιάζει

με τα χέρια σου μαζί.

Να την εμπιστευτώ

καλεί.

Να αφεθώ

κι ας ξαναπληγωθώ

μπορώ.

Να ελπίζω

θέλω. 

Μπορείς

να με δεχτείς

και θέλεις

να μου δείξεις

το καλύτερο,

που υπάρχει.

"Θέλεις να πάμε στο φεγγάρι;

Θέλω να ζήσουμε στη γη."

Μίλα μου για τα αστέρια.

Μα μη,

πάψε μια στιγμή

να ακούσω την καρδιά,

κι ας σπάσουμε μετά

στην τελευταία σκηνή. 

Να προχωράω

Μαζί σου 

Θέλω να συνεχίζω να προχωράω   

Δεν με νοιάζει πού πάω 

Δεν κρυώνω, δεν πεινάω 

Δεν κουράζομαι, δεν βιάζομαι 

Έχω ο,τι χρειάζομαι

Το χαμόγελό σου 

ηλιαχτίδα στην συννεφιά 

Το άρωμά σου 

το αεράκι φυσά 

Γλυκιά στιγμή 

Ρουφάω ζωή 

Μου αρκεί 

που είσαι εκεί 

Η ματιά σου παγώνει το χρόνο

Μαζί σου μόνο 

Ραντάρ των Ραντεβού

Τόσα ραντεβού χαμένα

Σαν λουλούδια στο ποτάμι πεταμένα

Στιγμές χημείας

και συνέχειας καμίας

Τέχνη, φύση, γαστρονομία

Πάνω από όλα μοίρασμα

Κομμάτια ανθρώπων και ζωών 

Έκθεση και εκθέσεις ιδεών

Χρόνος χαρισμένος

Κάποιοι είχαν αποφασίσει

εξαρχής ίσως το τέλος

Τόσοι διαφορετικοί 

Και τόσο ίδιοι

Χαλαροί, κι εγώ μαζί

Να περάσω ωραία 

Να περάσει η ώρα 

Κι ας περνάει η ζωή

Κουρασμένη λέω

Κι όμως πάλι βγαίνω

Κάθε ευκαιρία που έχω

να απορριφθεί περιμένω

Κάποιος θα 'ρθει να με εκπλήξει 

Κάποιος θα 'ρθει για να μείνει,

λίγο παραπάνω έστω

Ως τότε μετρώ,  υπολογίζω, καταγράφω 

Καλύτερα αυτή τη χρονιά

Περισσότεροι φίλοι

Λιγότερα φιλιά

Την αγκαλιά μου δίνω πιο προσεκτικά

για το ποιόν στην καρδιά φέρνω κοντά

'Υπουλα καλός

"

-Σου αρέσει;

-Λιγάκι ίσως.

"

Περνάει ο χρόνος

μες στο φως.

Χρώμα Γαλάζιο

σαν τα μάτια σου,

σαν τον ποταμό,

σαν τον ουρανό.

Στα μάτια 

δεν τολμώ

να σε κοιτάξω.

Φοβάμαι μην πνιγώ.

Φοβάμαι μην πετάξω.

Χαμόγελο 

αγνό και πονηρό.

Με ηρεμείς 

και με ζωντανεύεις.

Είπα πως θέλω 

να σε ξαναδώ.

Λέω πως θέλω 

να σε ερωτευτώ.

Πάλι σε άλλη

μην σε αφήσω.

Μην αρνηθώ να ζήσω.

Μα δεν περίμενα

τόσο άμεσα

να 'ρθει.

Το χαμόγελό μου

προσπαθώ να καταπιώ

και την λάμψη των ματιών 

να κρύψω.

Φοβάμαι 

να μην σε φοβήσω.

Όσα μέσα μου φυλώ

γίνονται φασαρία

στο στομάχι

και στο στήθος.

Θεριεύει

ένα θερινό

θηρίο.

Βλέπω

το παράδοξο 

στο δικό μας μύθο.

Πού σε γύρευα 

και πού σε βρίσκω.

Πόσο μακριά ήρθαμε 

για να 'ρθουμε κοντά.

Πώς δεν σε είδα 

κι άργησα να σε γνωρίσω.

Άσε με να σε αγκαλιάσω

να σε καλωσορίσω.

Κι ας μη χρειαστεί

να σε αποχαιρετήσω.

Σσσ

Σσσ

Σώπασε 

και σκέπασέ

με με το σώμα σου

και με τη σιγουριά σου

Θα 'σαι εδώ κι ας θα 'σαι αλλού

Μην πεις πως με χρειάζεσαι 

Μην πεις πως με φοβάσαι

Έλα, τυλίξου πάνω μου

Φίδι στο θήραμα του

Παιδί στη μαμά του

Κρατήσου πάνω μου

Κοιμήσου πάνω μου

Αφέσου

Σσσ

Screen-shot

Ένα σπαθί 

στη σπονδυλική μου στήλη

με στήνει.

Κι έχω βαρεθεί 

να θέλω να ξεράσω

τις ελπίδες μου.

Απλά

Ας με αγαπάς απλά

σαν

Χαμόγελο

Αγκαλιά

Παγκάκι πέτρινο

Φιλί ατέλειωτο

Βήματα συντονισμένα

Δάχτυλα πλεγμένα

Άγραφη κάρτα

Σοκολάτα

Ποτήρι νερό

Πετσέτα

Ανεμιστήρας

Κουρτίνα

Να μαγειρεύω 

και να πλένεις τα πιάτα.

Καλημέρα, 

Καληνύχτα,

Ευχαριστώ,

Πότε θα σε ξαναδώ;

Χορός

Καφές - Τσάι

Μπύρα με ή χωρίς αφρό

Πώς λέγεται αυτό;

κι άλλα, ας έρθουνε, πολλά..

Εν τω μεταξύ

Μεταξύ 

ποιημάτων και πορνό

σοκολάτων και αλκοόλ

λουλουδιών και σεντονιών 

πάρκων και ξενοδοχείων ακριβών

ψάχνω χαρά κι ικανοποίηση

Δεν είναι το ίδιο

Ψάχνω συντροφιά

Κι ας τρώω μόνη μου

τον εαυτό μου και το χρόνο μόνο

Δεν διώχνομαι,  δε διώχνω

Επιλέγω να προσπαθήσω 

Δέχομαι να προσπαθούν 

Δεν κρατάω κακία σε κανένα

κι ελπίζω πως δεν γίνομαι κακιά

Μεγαλώνει η μοναξιά

σε ανθρώπων δανεικών την αγκαλιά

Μα ακόμα προτιμώ το κάτι από το τίποτα

Να κάνω ο,τι ξέρω πως δεν κάνει

να μάθω αν μου κάνει τελικά 

Δοκιμάζω χωρίς ενθουσιασμό

Εμπειρίες να ζήσω

Μα όχι τη ζωή μου να εμπιστευτώ

Τριαντάφυλλα

Τα τριαντάφυλλα όλα του κόσμου 

στην αγκαλιά σου πάρε φως μου

Εγώ για 'σενα θα τα κόψω

με μιας στα χέρια να στα δώσω

Να πληγωθείς αν είν' μοιραίο

αναγνωρίζω πως θα φταίω

Μα δεν μπορεί κανείς να βγάλει

της ομορφιάς το κάθε αγκάθι

Μαζί πάνε χαρά και δάκρυ

Πόνος υπάρχει στην αγάπη

Κι αν λόγο έχεις να φοβάσαι, 

μη μένεις στης ζωής την άκρη

Χωρίς βαρύτητα

Καμιά φορά 

νιώθουμε πλανήτες 

που ταξιδεύουν μόνοι τους στο σύμπαν.

Σε ένα σκοτάδι 

με μακρινά μόνο φώτα

που μας χαιρετούν 

ή τα χαιρετάμε εμείς,  

και αν μας δουν.

Ονομάζουμε ανεξαρτησία τη μοναξιά μας.

Μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε.

Αλλά πού πάμε;

Κανείς δεν ξέρει πού είμαστε,

εκτός από αυτούς με τους οποίους συναντιόμαστε κάθε στιγμή.

Άραγε ποιος ξέρει ποιοι είμαστε, 

από αυτούς με τους οποίους συναντήθηκαμε κάποια στιγμή;

Ποια βαρύτητα μας φέρνει κοντά; 

Έχει σημασία αν χωριστούμε ξανά;

Πλανήτες χωρίς δορυφόρο.

Χωρίς αυτό το βάρος,  

χωρίς αυτή τη συντροφιά.

Κάποιες παλίροιες, 

κάποιες εκλείψεις, 

κάποιες συγκρούσεις 

και εκρήξεις 

τις βιώνουμε 

κι εμείς 

κι επιβιώνουμε.

Κάποιος από κάποιο τηλεσκόπιο μπορεί και να μας βλέπει, 

μα δεν θα το μάθουμε μέχρι να φτιάξει διαστημόπλοιο να μας φτάσει, αν ενδιαφερθεί.

Ίσως όμως και μέχρι να φτάσει να μας δει να έχουμε εξαφανιστεί.

Το τσιγάρο

Κρίμα που δεν καπνίζω

να 'ρθω να σου μιλήσω

έξω

Έφερα τον εαυτό μου

κι ύστερα το ποτό μου

στο τραπέζι σου

Κοίτα με

Άκουσε με

Νιώσε με

Χαμόγελο 

με λυπημένη ματιά

έχει μια άλλη αξία

Πένθος 

Νταλκάς

Εθισμός 

Χάνεσαι μες στη μουσική 

Χάνεται γύρω σου ο καπνός 

Κάποτε ήμουν αυστηρή

Όμως εγώ δεν είμαι εσύ 

για να σε κρίνω

Και σε κοιτώ 

Και σε ακούω 

Και ανταποδίδω

Μες στην ομίχλη 

βλέπω το φως

-Είναι καλό; ρωτάς

-Είναι όμορφο

Δεν έχει λογική

Μα δεν σημαίνει 

πως δεν έχει νόημα 

Αν έτσι ευτυχούν οι άνθρωποι

Δεν ξέρεις γιατί κάνεις

άλλο ένα τσιγάρο

Δεν ξέρω τι κάνω δίπλα σου

αλλά το απολαμβάνω

Η ομίχλη ενώνεται με τον καπνό

Εσύ το διώχνεις σαν κακό

Στο χώμα και στα χόρτα 

Μια σπίθα

μια μικρή φωτιά

καίει αργά και σιωπηλά

Πριν να σωθεί 

λυγίσαμε σε ένα φιλί

Και παραπάνω 

Καυτό

Πικρό

Όμως το στόμα θέλει κι άλλο

Έτσι έμαθα 

πως το τσιγάρο

δεν είναι για τη γεύση

που αρέσει

Το παράθυρο το βράδυ

Κολλούσε το πρόσωπό της κάθε βράδυ στο παράθυρο,

την παγωμένη μύτη και τα ζεστά της χείλη

το μέτωπο το βαρύ από των ημερών τη σκέψη.

Δεν το είχε συνειδητοποιήσει,

μέχρι που αποφάσισε ο εαυτός της να το πει.

Κάθε βράδυ,  

λίγο μετά τη δύση.

Κοίταζε έξω

το σκοτάδι 

τα μικρά παράθυρα απέναντι ,

φωτισμένα ή μη,

τα δέντρα τα κρυφά,

το φεγγάρι,  καμιά φορά.

Ήθελε κάποιος να την δει

Δεν ήξερε

Ήθελε να αγγίξει τον κόσμο 

μα άγγιζε το τζάμι.

Όπως και την μέρα ίσως.

Το παράθυρο το βράδυ

από μακριά ήταν καθρέφτης.

Το παράθυρο τη μέρα

ήταν η φυλακή που είχε επιλέξει

η υπενθύμιση της βόλτας που όλο ανέβαλε.

Το παράθυρο την προστάτευε

από τον κακό καιρό, μα όχι το χρόνο.

Μείνε

Μείνε κοντά μου

Μείνε δίπλα μου

Μείνε μέσα μου

Στο μυαλό και στην καρδιά

και στο κορμί μου μείνε μέσα

να γίνουμε ένα

να διαλυθεί η μοναξιά 

Μείνε για μένα 

Μείνε εσύ

Μείνε η αλήθεια 

Μείνε η αγάπη

Μείνε το συναίσθημα 

που αγαπά η λογική

γιατί να το νικήσει 

δεν θέλει, ούτε μπορεί

Μείνε και πες μου ναι 

Μείνε για λίγο ακόμα 

Μείνε για παραπάνω 

Μείνε για πολύ 

Μείνε για αυτό το βράδυ

Μείνε για μια ζωή

Δεν έχω λόγια

Δεν βρίσκω λόγια να αντ-αποκριθώ 

στον τρόπο τον μοναδικό 

που εσύ εκφράζεσαι για εμάς. 

Απορώ που δεν έχω γράψει ακόμα 

κείμενο ή ποίημα για 'σενα. 

Συνδεόμαστε με έναν τρόπο 

που είναι παράξενος 

αν το σκεφτείς με βάση το χρόνο.   

Αλλά έχω εμπιστοσύνη 

στην απλότητα και την ομορφιά του.

Στις σκέψεις και τα συναισθήματά μας 

που είναι κοινά 

και τα οποία μοιραζόμαστε τόσο εύκολα. 

Στη διαισθητική μας οικειότητα.

Στις υποσχέσεις που θέλω να πιστέψω 

μα βρίσκω αξία και μόνο στο γεγονός πως δίνονται. 

Το να εμπιστεύομαι και να πηγαίνω πέρα από τη λογική 

είναι χαρακτηριστικά ενός παλιού αγνού μου εαυτού 

που έρχονται στην επιφάνεια 

ενώ φοβόμουν 

πως ίσως τα είχα καταπιέσει τόσο πολύ 

που είχαν χαθεί. 

Δεν έχω γράψει ποίημα για εσένα ακόμα, 

αλλά υπάρχουν πολλά 

που μου έρχονται στο μυαλό και φαίνεται να σου ταιριάζουν. 

Ωστόσο ο,τι ζω μαζί σου είναι ανεπανάληπτο. 

Αυτό το πράγμα το τρελό 

μοιάζει τόσο απλό 

όταν απλά το ζούμε 

αντί να καταλάβουμε να προσπαθούμε.

Έχουμε επικοινωνήσει και συνδεθεί τόσο πολύ 

μέσα από τη γλώσσα (αντί να μας κρατήσει μακριά). 

Κι όμως νιώθω πως τα μάτια και η αφή

έχουν να πουν ακόμα περισσότερα. 

Περιστροφή

Χόρευε η νύχτα.

Χόρευε ο χρόνος.

Γύρω τους ο κόσμος 

σε τροχιά βουβή.

Γύρευε η αγάπη 

να γυρίσει

να κλειστεί 

σε μια στιγμή. 

Να υπάρξει κάτι 

να κρατηθεί.

Απλώθηκε το χέρι 

κι αγκάλιασε το ταίρι 

που θα αποχωριστεί.

Δε ζήτησε να ξέρει 

τι μέλλει να συμβεί. 

Και έμειναν εκεί.

Γυναίκες (όμορφες)

Έχω δει γυναίκα όμορφη..

με άσπρα ρούχα και κόκκινο κραγιόν

με μαύρα ρούχα και κόκκινο κραγιόν

(και με άσπρα και με μαύρα ρούχα χωρίς κραγιόν)

γυμνή σε παραλία με ένα πράσινο μενταγιόν

με μαύρα εσώρουχα σε βελούδινη καρέκλα ξενοδοχείου

με πολύχρωμα εσώρουχα και αστείες γκριμάτσες σπίτι 

με γκρι ζιβάγκο και κόκκινα μαλλιά να πηγαίνει για χορό

με φόρεμα ανοιχτό και στο ντεκολτέ του σταυρό 

με φούτερ και μαλλί ατημέλητο

με φόρεμα στην κουζίνα 

με φόρμα στο κλαμπ

με ξυρισμένα μαλλιά

με τατουάζ και ρούχα αθλητικά 

με άσπρο σακάκι

με ροζ φόρεμα

(με κόκκινο, με λουλουδάτο, με μαύρο)

να κρατάει μωρό 

να κρατάει ντοσιέ 

να καθρεφτίζεται στην κλειστή τηλεόραση να διαβάζει βιβλίο

να χορεύει πάνω σε τραπέζι για κείνη αντί τον κόσμο 

να ετοιμάζει πρωινό για όσους θεωρεί οικογένεια 

να καπνίζει στο σκοτάδι

να χαμογελά με δακρυσμένα μάτια

να χαμογελά σε τρυφερό ερωτικό μήνυμα

να τραγουδάει με ψυχή (και με όραμα)

να αγκαλιάζει μια κιθάρα 

να φωτίζεται μέσα από τα παντζούρια σε παλιό καθρέφτη το γυμνό σώμα της

να γελά που αντιμετώπισε μια ατυχία

να γελά που έφυγε από την βία 

να ξε-σπάει για την κακοποίηση 

Όλες αυτές τις γυναίκες τις είδα, μια φορά ή παραπάνω.

Κάποιες από αυτές τις γυναίκες έχω υπάρξει και εγώ.

Άλλες όχι.

Τις έφερα απόψε στο μυαλό

γιατί θέλω να ευχηθώ..

Να είμαστε καλά.

Να αγαπάμε.

Να μας αγαπάμε.

Και να αγαπιόμαστε.

Γιατί το αξίζουμε όλες. 

*Γραμμένο μεταξύ της 6ης και 7ης γυναικοκτονίας του 2021

Πόρτα κλειστή

Έξω από μια πόρτα κλειστή. 

Περίμενες. 

Δεν άνοιξε. 

Δεν βρήκες αυτό που περίμενες. 

Δεν έχασες. 

Περπάτησες. 

Έφτασες εκεί. 

Σκέφτηκες.

Ονειρεύτηκες.

Καρδιοχτύπησες.

Από προσμονή, άγχος και φόβο.

Ίσως κι από κάτι άλλο. 

Γέμισες.

Έζησες.

Χτύπησες (την πόρτα);

Χτύπησες.

Πόνεσες;

Ίσως πόνεσες.

Απογοητεύτηκες;

Είχες γοητευτεί άρα.

Ωραία.

Γοητεία.

Μαγεία.

Ελπίδα.

Ταξίδι.

Πολλές ζωές

και εκδοχές

σε λίγες στιγμές.

Δεν έμαθες τι θα γινόταν

αν άνοιγε η πόρτα.

Μα έμαθες από το ότι δεν άνοιξε.

Προχώρησες.

Όχι μέσα από την πόρτα.

Απέναντι της.

Έφυγες.

Δεν γύρισες πίσω.

Γιατί δεν ήταν ο κόσμος ο ίδιος πια.

Δεν ήσουν εσύ ίδιος/α.

Κάτι είχες μάθει.

Κάτι είχες πάθει.

Γιατί μια πόρτα άνοιξε μέσα σου. 

Θα βρεθείς μπροστά

σε μια πόρτα ξανά.

Και θα ξέρεις το σύνθημα.

Κι αν το ήξερες από πάντα;

Θα υπάρξει

κάποιος από την άλλη πλευρά

να το ακούσει

να σου ανοίξει. 

Ή και χωρίς σύνθημα.

Θα σε δει

και θα σε αναγνωρίσει.

Ή θα έχεις το κλειδί

Και την επιλογή 

να την ανοίξεις 

ή όχι.

Για εσένα

και όποιον άλλο έρθει. 

Κουνούπια

Γυμνό κορμί.

Μόνο.

Με τις σκέψεις 

που κούρασα 

να τους δίνω αναφορά.

Σκιές 

που κούρνιασαν 

στα ίδια σημεία 

που βάζουν στόχο τα κουνούπια.

Να μ' απαλλάσσουν από λίγο αίμα,

να μοιραστούν με εμένα κάτι,

να μου αφήσουν σημάδι.

Ντροπή

που είμαι ακόμα μικρή

και θέλω όλο να ξύνω την πληγή 

σαν να είναι ένα παιχνίδι η αυτοκαταστροφή.

Χωρίς στο χρόνο επιστροφή.

Χίλιες βραδιές

Δεν το αρνούμαι 

Σε θυμάμαι 

Σε θέλω 

Σε φοβάμαι 

Σε σκέφτομαι 

Κάθε μέρα σχεδόν

Ή συνέχεια

Τόσο 

που φορές 

δεν ξεχωρίζω

Σε νοσταλγώ 

Πονάω

Μα δεν είναι να γυρίσω

Δεν μου ανήκεις

Δεν σου ανήκω

Δεν υπάρχει τίποτα να ζητήσω

Μόνο να μ' αφήσεις να φύγω

Να μπορέσω να σε αφήσω

Και να μην το μετανιώσω

Να έχω δίκιο

Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό

Να μην στο πω

πως δεν σε αρνούμαι

Να αρνηθώ

πως σ' αγαπώ, 

πως έχω ανάγκη να σε δω

Κι αν σ' αγαπώ,

να είναι ελαφρό

Σαν άνθρωπο 

κι όχι στοιχειό

Σαν ιστορία 

κι όχι μύθο

Ψώνιο

Κι ούτε ξέρω για πόσο θα πληρώνω 

τα ληγμένα 

και σπασμένα

..

βάζα με γλυκά

..

που χύθηκαν στο πάτωμα 

..

και φύτρωσαν στο χώμα 

..

λουλούδια που μεθάν

..

σαν άνοιξη 

..

σαν θάνατος κι ανάσταση 

Ζωή 

Καλοκαίρι 

..

που λιώνουν απ' τη ζέστη τα κορμιά 

..

και πέφτουν στη θάλασσα 

..

μα γίνονται και πάγος και βροχή

.. 

κι αλήθεια που ξεπλένει και καθαρίζει 

..

και πλημμυρίζει και πνίγει

Κι ανάθεμα 

Πότε άλλαξα θέμα 

Πάντα γύρω από εσένα