Μείνε στη μνήμη

Μην γίνεσαι ηλίθιος μες στη λήθη μου.

Μην μου χαλάς το παραμύθι μου.

Μην με παρεξηγείς για ο, τι σου έχω δώσει. 

Μην με κατηγορείς για ο, τι δεν μου έχεις ζητήσει.

Εσύ, ναι εσύ. 

Όποιος κι αν έχεις γίνει. 

Μην. Μην. 

Μείνε στη μνήμη.

Ποιος είσαι,

Τι είσαι,

Τι ήσουν,

Τι ήταν

δεν με νοιάζει. 

Για μένα ισχύει ο, τι είδα. 

Μια σελίδα.

Γραμμένη. 

Σκισμένη.

Χαμένη. 

Μπορεί να ξαναβρεθεί

και να έχει κάτι να μου πει. 

Μπορεί να έχει γίνει καράβι

και μόνη της να ταξιδεύει.

Μπορεί να μη θέλει να με ξέρει, 

να μην ξέρει να με θέλει. 

Για αυτό και δεν μπόρεσε να μείνει

παρά μόνο ίσως στη μνήμη. 

Και τελικά

εγώ είμαι πάντα η κακιά 

που προσπαθώ 

να φυλακίσω

τον αέρα, 

τον χρόνο

και τα χρώματα 

στον ουρανό το ηλιοβασίλεμα. 

Πάτρια εδάφη / Αντίκες

Γυρνώντας στα πάτρια εδάφη.. 

Αρχίζεις τις βόλτες στους κήπους 

με τα λουλούδια που αγάπησες 

και τα δέντρα που σε αγκάλιασαν, 

τα ζουζούνια που μιλούν τη γλώσσα σου, 

τα χρώματα που συνοδεύουν τη ζωή σου, 

τις μυρωδιές που θα σε ακολουθούν. 

Αφήνεσαι στον ουρανό 

ηλιόλουστων ημερών 

που θα είναι πάντα εδώ να σε περιμένουν.

Μα μέσα στα εδάφη αυτά 

κάποια στιγμή αρχίζεις και τα σκαψίματα. 

Ψάχνεις θησαυρούς που είχες θάψει

κι είχες νόμιζες ξεχάσει. 

Με αμφίβολα σημάδια να σε καθοδηγούν

αφού τόσα έχουν αλλάξει. 

Τα χρόνια που έχουν περάσει μοιάζουν λίγα. 

Σαν να νομίζεις πάντα μέσα σου βαθειά 

πως μπορείς να γυρίσεις στα παλιά. 

Πως υπάρχουν πράγματα αρχαία 

που το να τα ξεθάψεις έχει αξία. 

Θα τα ξεσκονίσεις λίγο κι όλα θα είναι καλά. 

Με την απόσταση του χρόνου 

μπορείς τώρα να τα καταλάβεις καλύτερα. 

Με αυτή την απόσταση

που ήλπιζες πως θα σε κάνει να ξεχάσεις.

Μα δε θέλησες ποτέ πραγματικά να ξεχάσεις.

Φοβάσαι να ξεχάσεις. 

Δεν θέλεις να ξεχνάς.

Θέλεις να μπορείς 

να έχεις κάπου να επιστρέψεις.

Δεν πετάς τίποτα. 

Μόνο χάνεις. 

Κι έτσι αδειάζει χώρος στα ράφια. 

Στα ράφια με τις αντίκες

που θα είναι πολύτιμες 

πάντα για σένα

κι ας μην λειτουργούν πια. 

*Μην ψάξεις/φτιάξεις αντίγραφα. 

Lost and Found

Βλέπω 

κάποιον που σου μοιάζει. 

Οικείο και ξένο. 

Σαν να τον ξέρω. 

Όμως δεν σ' έμαθα. 

Σαν ψέματα. 

Κι όμως το ήξερα. 

Υπάρχεις και ως άλλος. 

Είναι καλός. 

Να είναι καλά. 

Έχει αλλάξει. 

Σαν πεταλουδα

που έχει βγει από το κουκούλι. 

Σε αυτά τα μάτια

ψάχνω σύνδεση. 

Είσαι εσύ; 

Τι έχουν δει; 

Κρύβουν χαρά, θυμό, ή λύπη; 

Συγχώρεση, εκδίκηση, ή αγάπη; 

Μνήμη. 

Κάτι. 

Για μένα. 

Μια ματιά στα χαμένα. 

Όσο ζω, 

θα σε ξαναδώ. 

Να επιλέξω το τέλος

Πάντα νομίζω πως θα φύγω. 

Πως θα επιλέξω εγώ το τέλος. 

Μα ο άλλος

μ' αφήνει πρώτος.

Παραιτείται. 

Τον διώχνω. 

Τον χάνω. 

Δεν ξέρω τι κάνω. 

Γιατί δεν μπορώ να έχω την ευθύνη; 

Γιατί δεν μπορεί καλό να μείνει;

Στο ράφι να το βάλω

των αναμνήσεων γυαλιστερό. 

"Ο, τι ήταν ήταν", να μπορώ να πω, 

μα εγώ θέλησα κάτι άλλο,

δικό μου, στον κόσμο να ψάξω.

Να υπήρξε ο, τι ζήσαμε μαζί

κι η ιστορία να έχει ολοκληρωθεί.

Αντί να προσπαθώ

με σκέψεις κι υποθέσεις

να τη συμπληρώσω.

Αντί, εν τέλει,

να έχω επιλογές χωρίς τέλη.

Αστερόσκονη στα χέρια

-Πώς να ξέρω πως με έχει ερωτευτεί; 

Αφού δεν μου το έχει πει.

-Στο έχουν πει

τα μάτια του, η ματιά του..

τα χέρια του, το άγγιγμα του..

ο χτύπος της καρδιάς του..

οι αναστεναγμοί,

όχι οι μεγάλοι αλλά οι μικροί.

Λάθος που πάντα κάνεις:

Ρωτάς χωρίς να κοιτάς

κι ακούς χωρίς να βλέπεις.

Περιμένεις φανερές αποδείξεις,

δεν κρατάς τα ίχνη απ' ο,τι ζήσεις.

Όταν τα ανακαλύψεις 

δεν θα είναι εκπλήξεις.

Μόλις αφήσεις να πεθάνει 

θα καταλάβεις ο-τι είχε υπάρξει. 

Στέμμα από πηγολαμπίδες

Έχω πληγώσει ανθρώπους στη ζωή μου.
Όχι πολλούς, απ' όσο ξέρω.
Αλλά κι αυτούς τους σκέφτομαι συχνά και με απασχολούν.
Δεν φταίω, λέω, δεν φταίω.

Μάλλον χρειάζεται δύναμη για να 'σαι δίπλα μου.
Όχι τόσο ανοχή όσο αντοχή.

Θα βοηθήσω.
Θα αγκαλιάσω, θα συμβουλέψω, θα στηρίξω.

Έχω όμως το εξής κακό.
Στην ειλικρινή αγάπη όσων δεν μπορούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, να πιστέψω αδυνατώ.
Ακόμα και -κι όσο- αν εγώ τους αγαπώ, δεν θα βγει για κανέναν σε καλό.
Όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του, ούτε κανέναν άλλον μπορεί πραγματικά να αγαπήσει ούτε την αγάπη να δεχθεί.
"Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος.." έχουν πει.
Η διαπίστωση πως μάλλον έχουν δίκιο, απερίγραπτα με στεναχωρεί.

Θέλω σ' εκείνον που στηρίζω να μπορώ να στηριχθώ.

Απλό.

Δεν το παίζω υπεράνω και δεν επιδιώκω να κάνω τον ηγεμονικό αρχηγό.

Δεν ζήτησα προσωπικά ποτέ να λατρευτώ.
Πώς γίνομαι βάρος στους ώμους κάποιων και πέφτουνε μία στιγμή δεν το κατανοώ.
Δεν φταίω εγώ.
Δεν το θέλω αυτό.
Δεν θέλω να βαραίνω κανέναν.
Δεν θέλω να σκύβουν για μενα.
Δεν ζήτησα κι ούτε θα ζητήσω ποτέ κανείς να μου υποκλιθεί.
Θέλω οι άνθρωποι γύρω μου να είναι όρθιοι, περήφανοι, χαμογελαστοί.
Θα κάνω ότι μπορώ γι' αυτό.
Στην πρόθεσή μου όμως συναντώ περιορισμό.
Ο καθένας στέκεται στα πόδια του.
Εγώ μόνο ως χέρι είμαι σε θέση να ανταποκριθώ.

Προσελκύουνε τους άλλους όσοι ακτινοβολούν.
Όμως δεν θα φταίει η λάμπα αν οι πεταλούδες θα καούν.
Ίσως να νομίζουν πως πάνω της να κολλούν,
είναι ο,τι τους χρειάζεται σε πηγολαμπίδες για να μεταμορφωθούν.

Όμως το έχει μέσα της η λέξη, πηγή+λάμψη, πηγή φωτός.

Όλοι έχουν μέσα τους φως.

Η λάμψη είναι εσωτερική.

Οι ίδιοι είναι η πηγή.

Είναι πηγή ολέθριου λάθους

να το ψάχνουν από άλλους.

Έρωτας-Κίνδυνος

* Όπου ακούσεις έρωτα, τρέξε να σωθείς. Απόφυγε τον. Καλά θα κάνεις να φοβηθείς.
Θα σου προσφέρουν τόσα πολλά, αλλά για αντάλλαγμα θέλουν τον εαυτό σου.
Θα σου χτίσουν ένα χρυσό κλουβί και θα σε πουν αχάριστο αν δεν μείνεις εκεί. Θα σε κυνηγήσουν με μανία σαν άγριο πουλί. Θα σταματήσουν μονάχα αν βαρεθούν ή αφού έχεις λαβωθεί.
Θα σε γεμίσουν λόγια. Ωραία, χρυσά, ασημένια, με πολύτιμα πετράδια..βαριά. Τόσο βαριά που στο τέλος θα σε πνίγουν, θα σε γονατίζουν. Σε θέλουν υποκλιμένο, υποταγμένο στους υπηκόους βασιλιά.
Μην ξεγελαστείς και νομίσεις πως θα σ' έχουν θεό. Θεό οι ερωτευμένοι έχουν τον εγωισμό.
Σε θέλουν να καλύψεις ένα απέραντο κενό, δικό τους, εσωτερικό. Δεν φταις εσύ γι' αυτό, ο,τι κι αν πουν.
Δεν πρόκειται να σε ανεβάσουν πραγματικά. Σε βλέπουν ψηλά. Θα προσπαθήσουν να σε κατεβάσουν για να σε φτάσουν.
Θα σου πουν Σ' αγαπώ. Θα ντύσουν τα δεσμά σου μ' αυτό. Στο χέρι σου είναι να το καταλάβεις.
Αν αγαπάς, δεν φυλακίζεις, δεν στολίζεις, δεν λυσσάς. Αν αγαπάς, σωπαίνεις και χαμογελάς.
Δεν ψάχνουν να σε "έχουν". Παρ' όλα αυτά το ξέρουν.
Είστε δυο ολόκληρα, συνδεδεμένα αιώνια, συνειδητά. Όχι κενά, όχι κλουβιά. Είστε μαζί.
Ενωμένοι με μια αόρατη κλωστή, ελαφριά, μα δυνατή.

Έρωτας: ένα όπλο της φύσης που δεν μπορείς να πολεμήσεις.

Αγάπη: δώρο της ψυχής κι είσαι από πάντα νικητής.



* Όχι απόλυτα η δική μου άποψη.

δ Ι α Χ ρ ο ν ι κ ά

   Εδώ που είμαι ήσουνα Κι εκεί που είσαι θα 'ρθω
(μετά από αρκετό καιρό, μια δύσκολη περίοδο, σκληρή προσπάθεια κι όχι ακριβώς εκεί, αλλά πιο μακριά και θα 'ναι διαφορετικά)
Και τώρα είναι διαφορετικά.
   Περνάν τα χρόνια, οι άνθρωποι, τα συναισθήματα. Μένουν οι φωτογραφίες, οι εμπειρίες, τα απωθημένα. Τα απωθημένα.
   Όλα αλλάζουν, όλα φθείρονται στη μνήμη μας και στην πραγματικότητα, ξεθωριάζουν.
   Μόνο τα απωθημένα υποχωρούν και επανέρχονται στο προσκήνιο, ίσως με ελαφρώς αλλαγμένη μορφή, με την πρώτη ευκαιρία.
   Το έχουν μέσα τους τα απωθημένα. Ό,τι πλησιάζοντας το σε απωθούσε κι ύστερα εσύ προσπάθησες-και νομίζεις τα κατάφερες- να το απωθήσεις από τις σκέψεις σου πάντα μένει.
   Μπορεί να μην είσαι ο πρωταγωνιστής στη ζωή μου. Ο πρωταγωνιστής έχει αλλάξει πια. Δεν είσαι ούτε κομπάρσος. Δεν είσαι στη ζωή μου. Είσαι στο μυαλό μου, είσαι στη μνήμη μου, είσαι στις φωτογραφίες και τα βίντεο.
   Τι ήθελα να τα σκαλίσω; Τώρα είσαι παντού. Είσαι στα καμαρίνια με τους καθρέφτες, το μεγαλίστικο μακιγιάζ που τότε δεν ήξερα να ετοιμάζω μόνη μου, τις στολές. Στα παρασκήνια που ότι έζησα εκεί δε φάνηκε -σχεδόν- ποτέ στη σκηνή. Έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για το πόσο καλά ήξερα να κρύβομαι, πόσο αρκετά να υποκρίνομαι. Στις καρέκλες του κοινού με την αίσθηση κενού που δίνουν πια ώρες ώρες αφού δεν είσαι εσύ εκεί.
    Πόσο βαρύ να 'σαι ο μεγάλος, στην τότε ηλικία σου.
"Το μικρό μας". Ήμουνα το μικρό, και μικρό πολύ πιθανόν να παραμένω στο μάτι σου- αν και στην πορεία κατάλαβα πως δεν έχεις πρόβλημα με την ηλικία- μα τώρα για άλλους είμαι το μεγάλο τους. Τα λέω κι εγώ συχνά μικρά, εκείνα που είναι στην τότε ηλικία μου ειδικά, και βλέπω μέσα τους κυρίως, αντί στις αντιδράσεις τους, την ίδια δική μου ενόχληση. Πόσο αφελές, πόσο χαζό να με πειράζει που μ' έλεγες-που ήμουνα μικρό, και επιπλέον "σου".
     Είναι βαρύ να 'σαι μεγάλος γιατί κουβαλάς όλα όσα κάνουν αυτά τα δύο χρόνια να "έχουν σημασία σ' αυτή την ηλικία".
Τις τύψεις για κείνους, και βασικά αυτόν, που πλήγωσα τόσο ή περισσότερο απ' όσο πλήγωνες εσύ εμένα την ίδια περίοδο, με άλλο τρόπο, για άλλο λόγο. Τη σκέψη του που έφτασε να με κυριεύσει αυτά τα δύο χρόνια όσο αποσυρόταν η δική σου απ' το προσκήνιο του μυαλού μου, από τα όνειρά και την καρδιά μου. Πλέον κανείς από τους δυο, μετά τους δυο σημαντικότερους ρόλους σας, τους εκ δια μέτρου κόντρα, αυτά τα δύο χρόνια, κι ας γυρνάτε στη σκέψη μου, δεν είναι στη ζωή μου. Ετοιμάζομαι για πρεμιέρα.
Τη συνειδητοποίηση, ανάλυση κι ερμηνεία παλιών εμπειριών-ας όψεται το ημερολόγιό μου- και τη δημιουργία καινούριων, που εξαιτίας τους διαμόρφωσα, ή μάλλον κατάλαβα καλύτερα, την προσωπικότητα και τον εαυτό μου. Και καλύτερη και χειρότερη είμαι, κι εγώ κι οι άνθρωποι που πέρασαν ως τώρα από τη ζωή μου, από την εικόνα που είχα σχηματίσει για μένα και για αυτούς.
     Μεγάλωσα. Φοβάμαι να πω πόσο μεγάλωσα, πολύ ή λίγο. Δεν μπορώ να το ορίσω. Και, πέρα από τη δική μου παραδοχή φοβάμαι τι έχουν να πουν οι άλλοι μεγάλοι, οι πιο μεγάλοι από μένα κι από σένα, που ξέρουν κάτι παραπάνω. Φοβάμαι και τους μικρούς που θα μάθουν. Δεν πρέπει να ναι για την ακρίβεια φόβος, αλλά δέος. Θαυμάζω όσα ήξερα και όσα ξέρω, όσα δεν ήξερα κι όσα δεν ξέρω ακόμα. Αυτό το ίδιο που συμβαίνει και στους άλλους. Μα για τον καθένα αφορά διαφορετική γνώση.
     Αυτά τα δύο χρόνια δεν με έφεραν πιο κοντά σε εσένα, όπως δεν περιμένω πια από τα επόμενα. Με έφεραν μάλλον πιο κοντά σε εμένα. Κι εγώ δεν περιμένω πια κανένα (άλλο από αυτό). Έχω βρει αυτόν που αγαπώ.

'Εχασες

Μετράς τα λάθη μου

μα την αγάπη μου

τελείως αγνοείς.

Λες πως με ξέχασες.

Μα για όσα έχασες

θα μετανιώσεις,

εάν θα με νιώσεις,

μετά απ' το να χαθείς. 

Επιστροφή στη στροφή / Κι αν οι άνθρωποι γυρἰζουν πίσω, ο χρόνος δεν μπορεί..

  Ήταν μια αυθόρμητη απόφαση σαν αυτές που λένε πως όποτε πάρεις συμβαίνει κάτι ξεχωριστό. Φεύγοντας νωρίτερα το μεσημέρι από το σχολείο αντί να πάει σπίτι της εκείνη πήρε τον παλιό γνώρημο δρόμο της τόσο για τον ίδιο όσο και για τον προορισμό. Προορισμός της τώρα ήταν η τότε αφετηρία της. Κατευθυνόταν εκεί απ' όπου κάποτε έφευγε. Γύριζε πίσω, αν και ο χρόνος δεν επρόκειτο να κάνει το ίδιο.

  Έφτασε και δεν ήξερε τι ακριβώς περίμενε. Ήξερε όμως ποιόν. Στάθηκε, κοίταξε, πλησίασε κάθε σημείο που συνόδευε μία ή περισσότερες αναμνήσεις της. Όλα σχεδόν είχαν αλλάξει. Τα ασήμαντα-για κείνη όμως σημαντικά- λουλούδια στην άκρη της ασφάλτου στη στροφή του δρόμου όπου συνήθιζαν να μιλάνε ούτε καν υπήρχαν πια. Τη θέση τους είχαν πάρει πεσμένα φύλλα και σκουπίδια. Η παράξενη γειτόνισσα που όταν τους έβλεπε συνήθως τους έριχνε ένα καχύποπτο βλέμμα δεν εμφανίστηκε για όσο ήταν εκεί. Οι κάδοι μόνο, πίσω από τους οποίους στεκόταν παλιότερα για να μην τους δουν και παρεξηγηθούν, ήταν ακόμα στην ίδια θέση. Εκείνη όμως αυτή τη φορά κάθησε μπροστά, λίγο παραπάνω από αυτούς κι ανάμεσα σε ένα αμάξι. Κάθησε στο πεζοδρόμιο, ακούμπισε την πλάτη της στο χαμηλό τοιχάκι της αυλής και περίμενε.

 Έβγαλε το κίνητο από την τσάντα της κι άρχισε να ασχολείται μ' αυτό για να μην δίνει σημασία στους περαστικούς που πιθανόν να την πρόσεχαν. Ανατρεξέ σε φωτογραφίες και μηνύματα, όχι της εποχής ακμής μα αυτής που μεσολάβησε. "Σε περίμενα" της είχε γράψει σε ένα δικαιολογώντας γιατί δεν βρέθηκαν ποτέ. Εκείνη τώρα τον περίμενε στη πράξη.
 
Τον είδε, φύλαξε βιαστικά το κινητό και του χαμογέλασε από μακριά χωρίς να σηκωθεί. Χαμογέλασε ελαφρά κι εκείνος. Έτσι ήξερε πως την είδε. Περίμενε κι ακόμα δεν ήξερε τι περίμενε. Πάντως δεν ήταν αυτό. Η πρώτη του φράση:

-"Δεν προλαβαίνω."

-"Ούτε για ένα γεια; Τόση ώρα περιμένω.."

-"Εμένα περίμενες;"

  Δεν ήταν σύγουρη μετά την αντιμετώπιση του αν έπρεπε να το ξέρει κι έτσι δεν τόλμησε να του πει πως είχε έρθει κυρίως για κείνον, ουσιαστικά μόνο γι αυτόν. Δεν τον αγκάλιασε, όπως του το χρωστούσε κι εκείνη πια τόσο λαχταρούσε. Ούτε καν τον άγγιξε. Ήταν ψυχρός κι απόμακρος, δίπλα της κι όμως όσο μακριά της δεν ήτανε ποτέ.
 
Αποχωρίστηκαν, χαιρετήθηκαν, αυτός κατευθύνθηκε στην πόρτα του σπιτιού του κι εκείνη πήρε το δρόμο της. Ξαφνικά εκείνος φώναξε το όνομα της. Εκείνη στάθηκε, γύρισε και τον κοίταξε. Περίμενε. Περίμενε ξανά. Είχε κάνει τόσο δρόμο μετά από τόσο καιρό που είχε να τον δει και περίμενε μες στο καταμεσήμερο καθησμένη στο πεζοδρόμιο του να επιστρέψει. Δεν μπορεί να είχαν γίνει έτσι τα πράγματα. Δεν μπορεί να είχε γίνει έτσι αυτός. Ωστόσο, εκείνο που τη ρώτησε ήταν αν είχαν μπει στο κείμενο των Αρχαίων στο σχολείο της. Σαν να μην είχε καταλάβει την ερώτηση- το μυαλό της είτε είχε προτρέξει είτε είχε σταματήσει- της πήρε κάμποσο χρόνο να την επεξεργαστεί για να απαντήσει μονολεκτικά κι ακόμα ζαλισμένη. Αμέσως μετά γύρισε κι έφυγε με βήμα μηχανικό.

   Στο δρόμο σταμάτησε και έκοψε μια ροζ πικροδάφνη, σημαδιακή κι αντίθετη με τις γλυκιές αναμνήσεις τις οποίες είχε διαδεχτεί το παρόν που την πίκρανε. Η λιακάδα και η ζέστη που συνόδευαν τα αισθήματα της όταν πήγαινε, στα μέσα της διαδρομής του γυρισμού μετατράπηκαν σε ψιχάλισμα και τέλος κατακλεισμό, τον πρώτο του χειμώνα, για όλη την υπόλοιπη ημέρα, ο οποίος την πρόλαβε όταν ίσα ίσα είχε φτάσει σπίτι της. Ο καιρός ταίριαζε στην διάθεση της. Της φαινότανε απίστευτη η σύμπτωση αυτή. Ο ουρανός έκλαιγε. Ή ίσως απλά τα σύννεφα ελάφρεναν το βάρος τους. Εκείνη δεν εκτονώθηκε. Δεν έκλαψε. Ἐμεινε με τα σύννεφα στο βλέμμα.
  
Για λίγο μόνο ένιωσε να μισεί τον εαυτό της για τον χαμένο χρόνο. Έπειτα συνειδητοποίησε πως ο χρόνος της δεν ήταν χαμένος. Τις είχε χαρίσει τόσες όμορφες αναμνήσεις. Όχι, σύγουρα δεν είχε χάσει το χρόνο της. Εκείνος είχε χάσει την ευκαιρία. Εκείνη είχε χάσει αυτόν. Κι οι δυο είχαν ξανά-χαθεί. Σε πόσο χρόνο; Σε ποιά στροφή;

Δεν μου αρέσεις. Σ' αγαπώ.

   Έλεγα πως, παρά τα όμορφα πράγματα που είπες κι έκανες για μένα, δεν μπορείς και δεν μπορώ-γιατί κι εγώ το προσπάθησα μέσα μου- να με κάνεις να μου αρέσεις. "Απλά σ' αγαπάω."

   Τότε κατέληξα πως αυτά που μου άρεσαν ήταν οι πράξεις και τα λόγια σου. Τώρα όμως που δεν μου αρέσουν πια, εύχομαι να μου άρεσες αντί να σ' αγαπώ. Γιατί τελικά το σ' αγαπώ δεν είναι απλό .
   Αγαπώ σημαίνει δένομαι. Νιώθω την ανάγκη να βλέπω, να ακούω και να αγγίζω. Κι ωστόσο δε χρειάζομαι να βλέπω, να ακούω και να αγγίζω για να αισθάνομαι. Αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι. Περισσότερο για την ευτυχία του άλλου απ' ότι για τη δική μου. Θέλω κυρίως να προσέχω κι όχι να έχω.
Η αγάπη δεν βασίζεται σε αντικειμενικές παρατηρήσεις για να υπάρξει. Και τέλος, η αγάπη δεν έχει τέλος.

   Είναι πιο εύκολο να αλλάξεις γνώμη και κάτι που σου άρεσε να μη σου αρέσει πια,
παρά να πάψεις να αγαπάς κάτι για το οποίο συναισθήματα έχουνε ριζωθεί βαθιά.

 

Τα φτερά της πεταλούδας

Μπορεί να θαυμάσεις την πεταλούδα για τα ταξίδια που κάνει στη φαντασία σου.

Η εύθραυστη φύση της ίσως σου προκαλέσει την ανάγκη να την προστατέψεις.

Θα προσπαθήσεις να την κρατήσεις στα χέρια σου.

Νομίζεις ξέρεις τον τρόπο και θα προσέξεις.

Θα θελήσεις να γευτείς τη μαγεία που κουβαλάνε τα φτερά της.

Εκείνη όμως δεν σου υπόσχεται τίποτα.

Και να σταθεί ή να παγιδευτεί στη χούφτα σου, όσο τρυφερά κι αν της φερθείς, θα φύγει χωρίς να πει ούτε ένα ευχαριστώ.

Τα φτερά της είναι αδύναμα για να σε κουβαλήσουνε μαζί τους στους κόσμους που αυτή θα περιπλανηθεί και δε θυμίζουνε σε τίποτα αυτούς που δημιούργησες εσύ για κείνη.

Είναι πολύ μικρή για να αντέξει τα όνειρα σου.

 Μόνος εσύ της φόρτωσες ελπίδες που βαραίνουν κι όσο απομακρύνεται τις παίρνει μακριά.

Για να πετάξεις θα πρεπε ν' ανοίξεις τα δικά σου φτερά. Να αντέχουνε τα θέλω σου κόντρα στη μοναξιά.

Το τριαντάφυλλο κι η πεταλούδα

Για αρχή σας παρουσιάζω ένα μικρό παραμύθι εμπνευσμένο σε συνδυασμό από τη ζωή κι ό,τι περίμενα -και περιμένω ακόμα- να συμβεί.

Το έγραψα το προηγούμενο καλοκαίρι και το έφτιαξα σε παρουσίαση Powerpoint την οποία όμως δεν μπορώ να ανεβάσω.

Λέγεται..

"Το τριαντάφυλλο κι η πεταλούδα"

Σ' ένα κάμπο μια φορά υπήρχε ένα τρυφερό και μυρωδάτο τριαντάφυλλο.
Το τριαντάφυλλο θαύμαζε ιδιαίτερα τις πεταλούδες για την ομορφιά τους αλλά στενοχωριόταν που ποτέ δεν είχε γνωρίσει καμία από κοντά.

Κάποια μέρα μια κάμπια πλησίασε το τριαντάφυλλο κι εκείνο, που ήταν φιλικό με όλους, την δέχτηκε για παρέα του.

Όμως οι μέλισσες, οι φίλες του τριαντάφυλλου, του ζουζούνισαν ανήσυχα..
"Οι κάμπιες είναι επικίνδυνη παρέα. Τρώνε τα φύλλα των φυτών."

Το τριαντάφυλλο περνούσε μέρες ολόκληρες μαζί με την κάμπια ώσπου άρχισε να σκέφτεται πως η κάμπια μπορούσε να το καταστρέψει.

Τα αγκάθια του άρχισαν να πολλαπλασιάζονται εξαιτίας του φόβου του.
Και μια μέρα η κάμπια εξαφανίστηκε ξαφνικά.

Ενώ στην αρχή το τριαντάφυλλο ανακουφίστηκε, μετά ένιωθε να του λείπει η παρέα της.

Μετά από καιρό μια πεταλούδα ήρθε και κάθισε πάνω στο τριαντάφυλλο.
-Με θυμάσαι; το ρώτησε.
-Γνωριζόμαστε; είπε ξαφνιασμένο.

-Φυσικά. Είμαι η φίλη σου η κάμπια. Όσο έλειπα έφτιαξα το κουκούλι μου κι έγινα πεταλούδα.

-Και τώρα δηλαδή θα φύγεις και θα πετάς μακριά μου; τη ρώτησε το τριαντάφυλλο λυπημένο.

-Σου υπόσχομαι πως όπου κι αν ταξιδέψω θα γυρίζω πάντα κοντά σου
 γιατί
 Εγώ Σ' Αγάπησα Με Τα Αγκάθια Σου!


"Το τριαντάφυλλο κι η πεταλούδα" στο Youtube

Δεν πρόλαβα να σ' αγαπήσω

Αχ και να γύριζα το χρόνο πίσω.

Γιατί δεν πρόλαβα να σ' αγαπήσω.

Όλα τα πήρα, μα δεν έδωσα.

Ποτέ δεν σου ανταπέδωσα

όσα με έκανες να ζήσω.

Δεν πρόλαβα να σ' αγαπήσω.

Πλησίαζες κι απομακρυνόμουν.

Ο,τι ξεκίναγε φοβόμουν.

Όλο με ρώταγες γιατί

κι έβρισκα πάντα μι' αφορμή

το φταίξιμο σ' εσένα για να ρίξω.

Γιατί δεν πρόλαβα να σ' αγαπήσω. 

Και τώρα ακόμα αν σου μιλήσω,

δεν θα μπορώ να σου εξηγήσω

γιατί είχα πρώτα να σ' αφήσω

για να μπορώ να σ' αγαπήσω.

Τα ροδοπέταλα μαράθηκαν

 Μάδησε το τριαντάφυλλο που της είχε προσφέρει εκείνος σαν μια ντροπαλή χειρονομία. Φύλαξε τα ροδοπέταλα σε ένα μικρό ροζ πουγκάκι με ασημένιες καρδιές. Ροζ ήταν και το τριαντάφυλλο.

 Κι ας λένε πως τα ροζ τριαντάφυλλα δεν μυρίζουν, εκείνη έφερνε το πουγκάκι μπροστά στο πρόσωπό της κι ένιωθε τη γλυκιά μυρωδιά. Μια μυρωδιά που της θύμιζε κάποιον για τον οποίο ήταν πιο όμορφη από τα τριαντάφυλλα αλλά και πιο απρόσεχτα αιχμηρή από τα αγκάθια τους.
 Δεν είχε αποφασίσει αν ήθελε να την αγαπά ή όχι. Έπαιρνε ο,τι της έδινε όμως εκείνη αρνιότανε να δώσει.
 Τα ροδοπέταλα μέσα στο πουγκάκι έμεναν κρεμασμένα σε ένα διακοσμητικό του γραφείου της. Κάποτε πρέπει να τα είχε δει κι εκείνος. Δεν είχε πει τίποτα. Δεν του είχε πει τίποτα.
 Ήξερε πως το τριαντάφυλλο κάποια στιγμή θα μαραινόταν. Το ίδιο ευχότανε ενίοτε και για την πολιορκία του, για το καλό του. Σίγουρα τα ροδοπέταλα είχαν μαραθεί πριν τη μέρα που εκείνη έπαψε να "μυρίζει" το ενδιαφέρον του.
 Αν φύτευε μια τριανταφυλλιά, θα μπορούσε να έχει καινούρια τριαντάφυλλα. Αν και κανένα δεν θα 'ταν ίδιο. Αν έβρισκε τη ρίζα του ενδιαφέροντός του, θα μπορούσε να αποκτήσει καινούργιους θαυμαστές. Αν και κανένας δεν θα 'ταν ίδιος.

Γραμμένο το Σεπτέμβριο του 2011

Εσύ-Εγώ

Είσαι ο καθρεύτης του εαυτού μου.

Η αντανάκλαση του νου μου. 

Κάθε κομμάτι σου, κομμάτι από τη ζωή μου.

Με κοιτάζεις με τη ματιά τη δική μου.

Με τρομάζεις/ φοβίζεις.

Ο τρόπος που σκέφτεσαι, δρας και λανθάνεις./

Ο,τι σκέφτεσαι, θες και νομίζεις.

Δεν μπορώ. Δεν σε κατηγορώ.

Ο,τι κάνεις το 'χω κάνει και εγώ.