Περιστροφή

Χόρευε η νύχτα.

Χόρευε ο χρόνος.

Γύρω τους ο κόσμος 

σε τροχιά βουβή.

Γύρευε η αγάπη 

να γυρίσει

να κλειστεί 

σε μια στιγμή. 

Να υπάρξει κάτι 

να κρατηθεί.

Απλώθηκε το χέρι 

κι αγκάλιασε το ταίρι 

που θα αποχωριστεί.

Δε ζήτησε να ξέρει 

τι μέλλει να συμβεί. 

Και έμειναν εκεί.

Δεν υπάρχει

Ξέρεις κάτι; 

Τα παραμύθια είναι βγαλμένα από την πραγματικότητα.

Αλλά η πραγματικότητα τα ξεπερνά.

Ακόμα και στα καλά.

Δεν υπάρχει η πιο όμορφη,

πιο έξυπνη και πιο καλή.

Υπάρχει αυτή 

που προσπαθεί

να γίνεται καλύτερη,

σε ο, τι κάνει,

να κάνει ο,τι μπορεί.

Υπάρχει αυτή 

που είναι ειλικρινής κι αυθόρμυτη.

Που δίνει ο, τι έχει.

Που έχει καλή πρόθεση.

Κι υπάρχει αυτός.

Όχι ο πρίγκιπας 

που θα την κερδίσει.

Ο άνθρωπος 

που θα την γνωρίσει,

θα την καταλάβει,

θα την εκτιμήσει,

θα την αποδεχτεί,

θα την αντέξει,

θα την αγαπήσει.

Η αγάπη είναι η μαγική δύναμη

που φέρνει-κρατά τους ανθρώπους κοντά,

που ομορφαίνει τον κόσμο.

Όχι εύκολα.

Αλλά πηγιαία.

Φυσικά. 

Δεν υπάρχει

"Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα".

Μα υπάρχει

"Θα είμαι κοντά σου στα δύσκολα ".

Γιατί νιώθεις το δάκρυ μου

και φέρνεις το γέλιο μου,

κι εγώ αντίστοιχα. 

Τώρα, ξέρω κάτι.

Ευ-άλλο-τη

-Νιώθω ευάλωτη.

-Το καταλαβαίνω.

Αλλά είναι αναγκαίο

για να έρθεις κοντά με τους ανθρώπους.

Αν το σκεφτείς,

ένα ρίσκο παίρνεις

για το τι μπορεί να μπει στο σπίτι σου

κι όταν ανοίγεις το παράθυρο

ή την πόρτα σου.

Αλλά πρέπει να το κάνεις.

Αλλιώς θα μένεις σε ένα δωμάτιο

χωρίς καθαρό αέρα μόνη σου.

Πρέπει να παίρνεις τα μέτρα σου,

αλλά σε λογικό βαθμό.

Εκείνος ως τώρα σου έχει δείξει,

κι αντικειμενικά και με την αίσθηση που σου βγάζει,

τα οποία έχουν εξίσου σημασία,

πως αξίζει να τον εμπιστευτείς

και να του αφεθείς,

όσο μπορείς.

Δε σου λέω να γκρεμίσεις όλες τις άμυνες και τους τοίχους προστασίας σου

-αν κι αυτό θα μπορούσε να έρθει αν ερωτευτείς-

απλά να θεωρήσεις φυσιολογική

την ανανέωση,

που πάει μαζί με την ανασφάλεια

του να ανοίγεις τις πόρτες σου και τα παράθυρα.

Ελεύθερη στη σχέση

Στο ψιθυρίζω στο αυτί
ενώ αγκαλιάζω το χέρι σου που μου αγκαλιάζει τη μέση.
Αλλά θα μπορούσα και να στο φωνάξω,
απ' το μπαλκόνι να το πω σε όλο τον κόσμο.
Πόσο πρωτόγνωρο και λυτρωτικό.
Να μην χρειάζεται να το έχω μυστικό.
Να μην ανησυχώ και να με τρώει κρυφό.
Να είναι τόσο απλό να μοιραστώ το
"Σ' αγαπώ", "Μου αρέσεις", "Σε θέλω",
"Σε βρίσκω όμορφο/ καλό/ υπέροχο..!",
και να το ξαναπώ, και να το εννοώ.
Κι όμως δεν είναι δεδομένο.
Πόσοι για να πουν μια τέτοια φράση- λέξη
πέρασαν, περνούν και θα περάσουν καιρό σκέψη,
για τη σωστή στιγμή και τρόπο,
με δισταγμό και απόρριψης φόβο,
αλλά κι ελπίδα κι όνειρα για ο,τι προκύψει;

Αστερόσκονη στα χέρια

-Πώς να ξέρω πως με έχει ερωτευτεί; 

Αφού δεν μου το έχει πει.

-Στο έχουν πει

τα μάτια του, η ματιά του..

τα χέρια του, το άγγιγμα του..

ο χτύπος της καρδιάς του..

οι αναστεναγμοί,

όχι οι μεγάλοι αλλά οι μικροί.

Λάθος που πάντα κάνεις:

Ρωτάς χωρίς να κοιτάς

κι ακούς χωρίς να βλέπεις.

Περιμένεις φανερές αποδείξεις,

δεν κρατάς τα ίχνη απ' ο,τι ζήσεις.

Όταν τα ανακαλύψεις 

δεν θα είναι εκπλήξεις.

Μόλις αφήσεις να πεθάνει 

θα καταλάβεις ο-τι είχε υπάρξει. 

Την αγάπησαν

Όλοι όσοι την αγάπησαν την άφησαν.

Τις υποσχέσεις τους δεν κράτησαν.

Όλοι όσοι την αγάπησαν λιποτάκτησαν.

Ποδοπάτησαν τα χάρτινα κάστρα που της χάρισαν.

Όλοι όσοι την αγάπησαν την εξαπάτησαν.

Κι εγώ της λέω -τι λέω!-  πως την αγάπησαν

ώστε να μη χαθεί η πίστη

πως όλοι όσοι την αγάπησαν

δεν έχουν καμια σχέση

μ' αυτόν που θα την αγαπήσει. 

Αγαπώ τη θάλασσα

"Μην πάμε στα βαθιά. Ξέρω να κολυμπάω. Αλλά απλά φοβάμαι." μου έλεγε στην παραλία.

Κοιτώντας από το πλοίο φεύγοντας:
"Πόσο μ' αρέσει η θάλασσα. Την αγαπώ!"
- Ο, τι αγαπάμε το φοβόμαστε.., είπα εγώ σαν διαπίστωση και απορία μαζί.

  Πες μου κι άλλα γι' αυτό που αγαπάς, την ενθάρρυνα.
"Θα ήθελα να είχα ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα..
  Μ' αρέσει το άρωμά της..
  Μ' αρέσει ο ήχος των κυμάτων.. (ανάλαφρο γέλιο στον τόνο της) Ακόμα κι όταν έρχονται κατά πάνω σου να σε πλακώσουν.
  Μ' αρέσει το φως του ήλιου που καθρεφτίζεται πάνω στα μικρά κυματάκια και μοιάζει με χιλιάδες φωτάκια που αναβοσβήνουν.."

-Το ξέρεις πως μου δίνεις έμπνευση, έτσι;
-Κι εγώ θα ήθελα να γράψω για τη θάλασσα. Αλλά δεν έχω ταλέντο. [..^..?]
Γύρισα και χαμογέλασα προς αυτήν, τη θάλασσα.

 ~~~~~

  





Εν τω μεταξύ όσο μιλούσε εκείνη, εγώ σκεφτόμουν την αγάπη. Σαν έννοια. Σαν θάλασσα.

 

Αποφεύγουμε συχνά να φτάσουμε στο βάθος της γιατί φοβόμαστε πως η αγάπη θα μας πνίξει.

Κι όμως συγχρόνως την θέμε. Είναι όμορφη.
Προτιμάμε να είμαστε δίπλα της, να είμαστε κοντά της. Όχι όμως μέσα της, όχι πολύ μέσα της.
Και στα ρηχά έχει νερά. Δροσιζόμαστε. Υπάρχει συναίσθημα και στα συμβατικά, επιφανειακά, τυπικά, στα κρυφά. Επιβεβαιωνόμαστε.

Αγαπάμε το άρωμα. Αγαπάμε με την όσφρηση, την αφή, όπως και μ' όλες τις αισθήσεις μαζί. Αγαπάμε με την ακοή. Αγαπάμε κι έχουμε στο μυαλό μας την καταστροφή. Την αγαπάμε κι αυτή.

 

Η θάλασσα είναι ταυτισμένη με το κολύμπι και με το ταξίδι.
Η αγάπη, η βαθιά, είναι κολύμπι σε άγνωστα νερά. Η αγάπη είναι ταξίδι. Είναι όλα τα ταξίδια. Χωρίς προορισμό, χωρίς επιστροφή, γιατί δεν ξέρεις το τέλος, γιατί δεν μπορείς να εντοπίσεις την αρχή.
Καμιά φορά η αγάπη μπορεί να αφήνει ναυάγια, αλλά με θησαυρούς στην ψυχή. Αλλά και τα ναυάγια από μια άλλη, άνυδρη, ζωή εκείνη που τα σώζει είναι αυτή.

 

 

  

 

  

 

Σκιάθος

 

-Πώς σε λένε; -Ευτυχία -Σε φοβάμαι

Τόσο καλό.
Πολύ καλό..
Μήπως δεν είναι αληθινό;

Γεύση γλυκιά.
Πολύ γλυκιά..
Λες να είναι δηλητήριο;

Τόση ομορφιά..
Κι αν αλλάξει;
Κι αν ο χρόνος το γεράσει;


Χαίρομαι τόσο που είναι εδώ.
Κι αν μ' αφήσει;
Ω, πόσο θα μου λείψει..

Σ' έχω δει... Θυμάσαι;

   Κάποιους ανθρώπους από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις, πριν καν τους μιλήσεις, πριν πραγματικά τους γνωρίσεις, νιώθεις πως θα παίξουν κάποιο σημαντικό ρόλο στη ζωή σου.
Κάτι σε συνδέει μαζί τους. Είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια. Από το παρελθόν ή το μέλλον σου, που κανένα δεν έχεις ζήσει ακόμα, ή που, κατά μία άλλη άποψη, συμβαίνουν την ίδια  στιγμή με το παρόν σου.
   Περνάει καιρός. Άλλα άτομα συνοδεύουν την καθημερινότητά σου. Μοιράζεσαι στιγμές και εμπειρίες μαζί τους, ευχάριστες, δυσάρεστες, σημαντικές κι ασήμαντες. Μοιράζεσαι τη ζωή σου. Εν τω μεταξύ ίσως ξεχνάς αυτούς τους ανθρώπους που ποτέ-ή μάλλον ακόμα- δεν γνώρισες. Δεν τους ξεχνάς, απλά δεν τους σκέφτεσαι. Υπάρχει όμως μια μνήμη που θα ανακληθεί από τη ζωή όταν έρθει η στιγμή. Ιστορία που θα πάρει μέρες, χρόνια, με ενδιάμεσες συναντήσεις ή χωρίς. Κι εσύ θα τις θυμάσαι όλες..

Το ξανθό κοριτσάκι με τα γαλάζια μάτια που περίμενε μπροστά μου και κοιταζόμασταν πολύ, μια από τις ελάχιστες φορές που πήγα στο κυλικείο του Δημοτικού, και δεν το ξαναείδα γιατί σύντομα άλλαξε σχολείο....στο Γυμνάσιο, θα γινόταν η διπλανή μου και κολλητή μου.

Η κοπέλα που μου χαμογέλασε την πρώτη μέρα στο Λύκειο και λυπήθηκε όταν άλλαξα θρανίο από μπροστά της κι ας ήμουνα ξανά κοντά της, αφότου ενδιαφέρθηκε όταν είχα αρρωστήσει, και ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα στο γενικά αφιλόξενο περιβάλλον της τάξης μου, μου θύμιζε πολύ τον εαυτό μου.. Και το όνομά μου ακόμα.. Γνωρίζοντας ήδη η μια την ύπαρξη της άλλης από κοινή μας φίλη για πολλά χρόνια... δεν ξέραμε πως κάποτε θα γίνουμε soulmates.

Αυτόν που πρόσεξα στο σχολείο
και, πρώτη φορά μετά την έναρξη της εφηβείας μου,
τον συμπάθησα πραγματικά σαν άτομο και φίλο,
χωρίς να εμπλακούν αμέσως η φύση κι οι ορμόνες μου,
μόλις κιόλας τον γνώρισα
τον ξεχώρισα.

Από μακριά μια μέρα στην παρέα, τον είδα,
μιλούσε, δεν μιλήσαμε.

Μήνες μετά σε μια έξοδο, χωρίς να το(ν) περιμένω, γνωριστήκαμε.
Τρεις ώρες περίπου μαζί.
Δύο αγόρια Ένα αγόρι-σπαστικός κι ένας άντρας-αρχηγός.
Μια εξερεύνηση, μια ανακάλυψη,
το μέρος που αποφάσισα πως "θα ρθω με το boyfriend, όταν με το καλό αποκτήσω".

Συναντηθήκαμε ξανά
περίπου ένα μήνα μετά, τυχαία,
στο ίδιο μέρος όλη μέρα,
ο καθένας σε διαφορετική παρέα.
Γνωστοί,
κι εμείς κι αυτοί.
Οι δυο μας δεν μιλήσαμε,
παρά μόνο για να παρατηρήσουμε πως "δεν συγχρονιστήκαμε".
Μα, στην ουσία,
εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή,
κι, εκεί που βούλιαζα, μου έδειξε πώς να συνεχίσω την πορεία. 

Μεταξύ της χρονιάς,
ήρθε μια μέρα στην τάξη μου ως εκπρόσωπος της άλλης πλευράς.
Μέσα στη θεωρητική,
δίκιο φυσικά πού να βρει.
Τον θαύμασε η κρυμμένη μου φύση
και ενεπλάκη να τους ηρεμήσει.
Πιστεύω, έχει μια γοητεία
και η Φυσική και η Φιλοσοφία.

Αρχές τελευταίας χρονιάς.
"Αν είναι να αλλάξει κάποιος τάξη θα 'ναι αυτός."
 Δεν άλλαξε, ευτυχώς. 

Once upon a dream - Sleeping Beauty

Σκυλίσια ματιά

"Τα μάτια του σκύλου" τα ονόμασα αυτά.

Ορθάνοιχτα, τελείως στρογγυλά, με μια έντονη λάμψη και μια κρυφή σκιά

που διακρίνεται μέσα τους βαθιά. Μελαγχολικά.

Μια δύναμη τα τραβά σε μια κατεύθυνση και μοναδική.

Όλη τους την ενέργεια τη στέλνουν και την παίρνουν από εκεί.

Σε μια προσπάθεια αποφόρτισης, μικροί αναστεναγμοί,

 σιγανοί εώς και τελείως σιωπηλοί, να φαίνεται μονάχα η αναπνοή.

Άμεση σύνδεση της ματιάς με την καρδιά, ή και το σώμα του συνολικά.

Σκύλος δεμένος από αυτόν που αγαπά και ταυτόχρονα κρατημένος μακριά.

Κάγκελα από τον ίδιο, απ' τις συνθήκες, από τον άλλο βαλμένα

σχηματίζουν το κλουβί του και μόνο σημείο επαφής έχει το βλέμμα.

Βλέμμα πιστό, προσηλωμένο, δε βλέπει γύρο άλλον κανένα.

Τι ειρωνεία που αυτή τη ματιά μπορείς να την δεις μόνο όταν δεν σε αφορά.

Είτε ο σκύλος κρύβεται- ή έστω προσπαθεί-

είτε εκούσια δεν τη βλέπει εκείνος που εν αγνοία του την προκαλεί.

Όταν τύχει να παρατηρήσεις μια τέτοια στιγμή,

αυτό που συμβαίνει κάνει την ύπαρξή σου να μοιάζει απίστευτα μικρή.

Είσαι αόρατος για 'κεινον που έχει τη ματιά.

Ωστόσο, μπορεί να νιώσεις ως μάρτυρας χαρά,

την οποία όμως με εξηγήσεις δεν θα κατορθώσεις

 σε εκείνον που τον αφορά να του τη μεταδόσεις.

Μπορεί και να γελάσεις μέσα σου ή απέξω κοροϊδευτικά για τούτη την ματιά, την τόσο εκτεθειμένη,
 ή να την πεις βλαμμένη.

Μα εκείνος που την έχει καθόλου δεν ακούει σε πράγματα μικρά-

αλλ' ούτε και σοφά.

Ακόμα, σε πονάει

όταν εσύ τα βλέπεις μα αυτός δεν σε κοιτάει με μάτια σαν αυτά.

Αόρατη, μικρή σαν ψύλλος,

μπορεί κι από την παρουσία σου να ενοχληθεί ο σκύλος.

Μόνο να επιτεθεί έχεις να περιμένεις όταν και αν σε δει.

Μάτια άγρια, σχιστά, χωρίς λάμψη, χωρίς καν φωτιά,

σε κοιτάζουν και βλέπουν μόνο επιφανειακά.

Τους είσαι ξένος. Κλέφτης που θέλει να τους κλέψει την καρδιά

 μα να το επιδιώξει δεν τολμά.

Κι αγνοούν πως για 'κεινους μπορεί να 'χεις κι εσύ τη "σκυλίσια ματιά"

 Εάν αποφασίσεις πως δεν θέλεις πια να κάνεις το σκύλο,
 εύκολα σπας τα δεσμά

και μόλις συνηθίσεις τον αδέσποτο βίο, θα νιώθεις πλέον καλά.

Όμως, ακόμα κι αν μπορούμε, 

ίσως κατά βάθος δεν θέλουμε να ζούμε
χωρίς (αυτά τα) αφεντικά.

Το ταξίδι μίας σχέσης

-Βρέθηκα μες στο πέλαγος πριν καν το καταλάβω.

Και να φανταστείς, όταν ξεκινούσε το ταξίδι έλεγα "Κι όταν τελειώσει;"

Πού να φανταστώ ότι όταν τέλειωσε ήθελα όσο τίποτα να κρατήσει κι άλλο.

Δεν είχε φουρτούνες.

Ήταν ήρεμο.

Ακόμα κι όταν έβλεπα στεριά,
μετά την έχανα
γιατί δεν ήθελα να τελειώσει το ταξίδι.
Λάτρεψα τον συνεπιβάτη.

Ήθελα την παρέα του δίπλα μου.

Αλλά εκείνος πάντα έλειπε
γιατί ήταν στο τιμόνι.

Περνούσαν ολόκληρες μέρες
και νύχτες
και δεν τον έβλεπα.

Από την πλήξη πήγαινε πιο γρήγορα το πλοίο.

Έτσι ένα βράδυ φτάσαμε σε στεριά.

Και στεναχωρήθηκα.

Κι ας μου έλεγε όταν ξεκίνησε το ταξίδι ότι θα είμαστε παρέα για όσο πάει,

τελικά δεν ήμασταν.

- Τον άφησες μοναχό του στο τιμόνι.

Εκείνος κουράστηκε να οδηγεί.

Έπαψε να απολαμβάνει το ταξίδι.

Κι έτσι βιάστηκε να το τελειώσει.

Ήσουνα μόνο επιβάτης. 

Αν ήσουν δίπλα του συγκυβερνήτης, θα ταν αλλιώς τα πράγματα.

Όμως τώρα έφτασες σε στεριά και ήδη αποβιβάστηκες.

Μην μένεις στο λιμάνι να κοιτάς το πλοίο που φεύγει.

Κράτα στο μυαλό σου τις όμορφες φωτογραφίες που τράβηξες κατά τη διαδρομή.

Θα περιμένεις να ανέβεις στο επόμενο και τότε θα ξέρεις να απολαύσεις το ταξίδι καλύτερα.

Στο μεταξύ κοίτα να προμηθευτείς χαπάκια για τη ναυτία.

Οι φίλες μου

  Οι φίλες μου. Τα πιο υπέροχα πλάσματα. Στα μάτια μου πριγκίπισσες, νεράιδες, άγγελοι..
  Πάντα φανταζόμουνα το τέλειο. Οι χαρακτήρες που έπλαθα παιδί ήταν "οι πιο όμορφοι, οι πιο έξυπνοι, οι πιο καλοί.." Αν και κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε αυτές αλλά ούτε κι εγώ, οι φίλες μου ζωντάνευαν κι ακόμα ζωντανεύουν τους ήρωες της φαντασίας μου. Με την καλοσύνη και τη γλυκύτητα τους, που αργότερα ξεχώρισα από την ομορφιά, ήταν οι πριγκίπισσες μου. Με τη ζωντάνια τους και τη δύναμη να λύνουν κάθε πρόβλημα έμοιαζαν νεράιδες. Με την αόρατη προστασία τους αλλά και τη γαλήνη που μου προκαλούν όταν είναι δίπλα μου είναι οι άγγελοι μου.
  Οι "έρωτες" μπορεί να είναι οι σκέψεις μας και το πιο συχνό θέμα συζήτησης μεταξύ μας όμως οι ίδιες οι φίλες μας είναι η ζωή μας.
  Μπορεί να ονειρεύομαι μια αγκαλιά κάτω από τ' αστέρια με το αγόρι μου όμως οι αγκαλιές που κάνω με τις φίλες μου είναι άπειρες και παντού. Για να παρηγορήσουμε η μία την άλλη, για να μοιραστούμε τη χαρά μας ή έτσι απλά στο ξεκάρφωτο για να τους πω ή να εννοήσω " Σ' αγαπάω". Ευτυχώς τους το χω πει. Πολλές φορές. Όμως δεν ξέρω αν ποτέ είτε εκείνες είτε εγώ καταλάβαμε πόσο πολύ το εννοούσα. Δενόμαστε με την καρδιά κι ας μην το καταλαβαίνουμε με το μυαλό.
  Οι φίλες μου είναι πάντα εκεί γύρω. Κοντά ή μακριά. Στο διπλανό θρανίο, στην άλλη άκρη της τάξης, της πόλης ή του κόσμου. Όπου κι αν είναι τις κουβαλάω μέσα μου με τη μορφή αναμνήσεων αλλά και κυρίως μιας απεριόριστης δύναμης που μου δίνει η ύπαρξη τους.
  Έστω μια μέρα ή μια ώρα που αισθάνθηκα πως δεν τις είχα ήταν τραγική, βασανιστική. Δεν ένιωθα μόνη, ένιωθα λειψή. Η φιλία δεν είναι θέμα αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ανάγκη, ανάγκη βασική. Ένιωσα πως χρειάζομαι τις φίλες μου όπως τα μωρά τη μαμά τους λόγω ενός ισχυρού δεσμού.
  Οι φίλες μου είναι όλες διαφορετικές. Η κάθε μια είναι ξεχωριστή. Σε αντίθεση με τους συντρόφους, μπορούν -ίσως και πρέπει- να είναι πάνω από μία, ταυτόχρονα και για πάντα.
  Με τις φίλες μου φυσικά θα διαφωνήσουμε, θα τσακωθούμε. Αυτό κυρίως συμ(β)αίνει (δι)ότι είτε η μία ξέρει κάτι παραπάνω από την άλλη είτε έχει ακόμα να μάθει κάτι παραπάνω για την άλλη.
  Τέλος, αν και όσα θέλω να τους πω δεν τελειώνουν, κλείνω με μερικά αποφθέγματα που με εκφράζουν...

Τον φίλο πρέπει να τον προσέχεις σαν τον εαυτό σου γιατί ο φίλος είναι ένας άλλος σου εαυτός. (Αριστοφάνης)

Φίλος είναι κάποιος που σ' αγαπάει επειδή είσαι ο εαυτός σου, ή μάλλον, παρά το ότι είσαι ο εαυτός σου.

Φιλία είναι ο έρωτας χωρίς τα φτερά του ( George Byron)

Οι καλοί φίλοι είναι σαν τ' αστέρια. Επειδή δεν τους βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί.

Αν ψάχνεις για ένα φίλο, θα ανακαλύψεις ότι είναι δυσεύρετοι. Αν είσαι διατεθειμένος να είσαι φίλος, θα τους βρεις παντού.

.....και ένα τραγούδι που αφιερώνω σε όλες (πέρα από εκείνη που μου το έμαθε)

Because you loved me - Celine Dion

ο( <3 )ο

Κουβάρι

Δεν ξέρω.

Μόνο νιώθω.

Και νιώθω ότι θέλω

να θέλεις ο,τι θέλω,

να ξέρω ότι είμαι

αυτό που επιθυμείς,

και αν ακόμα φύγω,

να ψάξεις να με βρεις

και να μου πεις:

"Το ξέρω 

και το νιώθω.

Με θες όπως σε θέλω.

Το ξέρεις και το ξέρω.

Το ξέρεις ότι είσαι 

αυτό που επιθυμώ.

Όσο μακριά κι αν φύγεις

θα ψάξω να σε βρω

και θα σου πω

"σ' αγαπώ" "