Κουβέντα

Την κουβέντα σου είχαμε 

Εσένα που δεν θα τα διαβάσεις αυτά ποτέ 

Κουβέντα του καφέ 

και της κρέπας σοκολάτας

Για χρόνια που έγιναν δέκα

Για αγόρια που έγιναν άντρες 

χωρίς να γίνουν αγόρια μας

Τα γιατί 

για τα οποία πάντα θα σπάμε τα κεφάλια μας

Πότε άρχισαν 

όσα ποτέ δεν τέλειωσαν

Όσα ποτέ δεν έγιναν 

Κάτι μάτια τυφλά

που δεν βγάλαμε 

Κάτι χείλη δειλά 

που δεν νιώσαμε

Λάθη 

που δεν αφήνονται στη λήθη 

Τα λάθη που δεν κάναμε

εμείς 

αλλά εσείς

Οι λάθος αγκαλιές που έψαξες 

χωρίς να είναι κι η δική μου η σωστή 

Μα ήταν έστω εκεί 

Και μένει παγωμένη 

να σε περιμένει 

γιατί ακριβώς ποτέ δεν θα 'ρθεις

για να σε αγγίξει 

για να καταλάβει 

πως δεν της ταιριάζεις 

Τόσοι έχουν καεί

κι οι στάχτες τους έχουν σκορπιστεί

Μα αστεριών μακρινών

που έχουν εκραγεί

η λάμψη κάνει χρόνια να σβηστεί

Μια ζωή 

Μια μακρινή ανάμνηση 

Σύνδεση ανίκητη

με το οικείο που δεν μας ανήκει

Για μένα

Για ποιον τα γράφω τα ποιήματα;

Ποιοι να 'ναι οι θύτες, ποιοι τα θύματα;

Δώρα είναι που δημιουργώ ή είναι προβλήματα;

Σε τι αναμνήσεις να γυρίσεις;

Και σε ποια μέλλοντα θα ζήσεις;

Τι εξηγήσεις να ζητήσεις;

Και που τιμές να αποτήσεις;

Για ποιον τα γράφω και γιατί;

Και αν ποτέ δε διαβαστεί

κανένα,

λιγότερο ή πιο πολύ

θα αξίζει απ' ο,τι είναι για μένα;

Όλα δικά μου είναι γραμμένα

και όνειρα και απωθημενα.

Κι αν τα μάθεις,

τι θα πάθεις;

Ακίνδυνα.

Είτε κρυμμένα είτε φανερά.

Είναι κοινά μας μυστικά.

Φυτρώνουν στα καμένα.

Δε ζήτησες ποτέ σου από μένα

κάτι άλλο

ούτε κι αυτό.

Και εγώ δε σου ζητώ

τίποτα άλλο

από αυτό.

Από μέσα μου ο,τι είναι θα το βγάλω

και αν σε εσένα φτάσει

έχει καλώς.

Αλλιώς

κάποιος άλλος

θα τα εκτιμήσει.

Τα δικά του.

Γιατί αυτά είναι για σένα.

Είναι για 'μένα.

Είναι για 'μας.

Τις εμπειρίες, τις αναμνήσεις μας,

τα όνειρά μου

και την καρδιά μου

που ένα -μικρό- κομμάτι της κρατάς.

Να επιλέξω το τέλος

Πάντα νομίζω πως θα φύγω. 

Πως θα επιλέξω εγώ το τέλος. 

Μα ο άλλος

μ' αφήνει πρώτος.

Παραιτείται. 

Τον διώχνω. 

Τον χάνω. 

Δεν ξέρω τι κάνω. 

Γιατί δεν μπορώ να έχω την ευθύνη; 

Γιατί δεν μπορεί καλό να μείνει;

Στο ράφι να το βάλω

των αναμνήσεων γυαλιστερό. 

"Ο, τι ήταν ήταν", να μπορώ να πω, 

μα εγώ θέλησα κάτι άλλο,

δικό μου, στον κόσμο να ψάξω.

Να υπήρξε ο, τι ζήσαμε μαζί

κι η ιστορία να έχει ολοκληρωθεί.

Αντί να προσπαθώ

με σκέψεις κι υποθέσεις

να τη συμπληρώσω.

Αντί, εν τέλει,

να έχω επιλογές χωρίς τέλη.

Γνώριμος

Μια μικρή σημείωση

για μια μικρή συνομιλία.

Εγώ. Εσύ.

για Πάντα.

Θα μοιραζόμαστε

ένα τίποτα

που σήμαινε κάτι.

Μυαλά και καρδιές,

που ήξεραν,

που ένιωσαν,

πολλά

αλλά όχι αρκετά.

Χωριστές ζωές,

αναμνήσεις κοινές

και ψυχές που γνωρίζονται

από κάπου,

από πάντα,

κι ας νομίζουν πως γίνονται ξένες.

Δεν θέλω

και δεν περιμένω.

Κι αν το έχω ξαναπεί,

τώρα το εννοώ πιο πολύ.

Αλλά και δεν φοβάμαι πια.

Μου αρκεί

που υπήρξες,

που υπάρχεις,

που μπορώ

να χαμογελάω στη σκέψη σου,

να θυμάμαι τη μορφή και τη φωνή σου

και κάποιες φορές

να σε βλέπω

και να σε ακούω,

παλιό ή νέο,

γνώριμο

Δι-αίσθηση

Κάθε φορά που σε κοιτάζω
ανακαλύπτω μια ομορφιά σου διαφορετική.
Θα στο εκφράσω,
μα πάντα λιγότερο από όσο το ζω.
Δεν είναι η τελειότητα
που μας ενώνει μα η ιδιαιτερότητα.
Θέλω και μπορώ
να σε αγκαλιάζω συχνά με κάθε τρόπο.
Να είμαι κοντά σου
όπως ένιωσα πως είμαι από την αρχή.
Να σε μάθω καλύτερα
αφού σε ξέρω από την πρώτη στιγμή.
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί,
δεν μπορώ να ορίσω με ποιο τρόπο.
Δεν θα είχα τι να πω σε όσους μας βλέπουν
αν ρωτήσουν.
Αλλά δεν ρωτάνε.
Ας υποθέσουν.
Δεν ρωτάω και δεν υποθέτω.
Όσο είμαστε μαζί μου φτάνει αυτό.
Μου φτάνει και θέλω κι άλλο.
Είναι παράξενο, αν το σκεφτώ.
Όμως δε φταίω, και δεν φταις.
Το νιώθουμε κι οι δυο.
Το ξέρουμε κι οι δυο.
Γιατί κολλήσαμε έτσι εύκολα,
έτσι φυσικά.
Α' πληθυντικό,
ούτε μου κόλλησες,
ούτε σου κόλλησα εγώ.
Δεν υπάρχει ενόχληση
που μπορεί να φοβηθούμε,
υπάρχει η ανάγκη
που δε μπορούμε να υπερβούμε.
Αγάπη, τρυφερότητα, εμπιστοσύνη, επικοινωνία,
σε συνεχή, χωρίς λογαριασμό, συναλλαγή,
σε σύνδεση, αναιτιολόγητη, αχόρταγη.
Τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα άγγιγματα
γνώριμα, φυσικά, καθησυχαστικά, απαραίτητα.
Σε ψάχνω και με ψάχνεις.
Σε βρίσκω και με βρίσκεις.
Έρχομαι εκεί, έρχεσαι εδώ.
Σε περιμένω, με περιμένεις.
Μέχρι να ενωθούμε ξανά
με συντονισμένη ενέργεια.
Πριν νιώσω πως σε έχω
δεν φοβόμουν να σε χάσω.
Πριν νιώσω πως με συμπληρώνεις
δεν φοβόμουν πως κάτι θα μου πάρεις.
Μέχρι τώρα,
σε διαφορετικά που ένιωσα ίδια,
υποψιαζόμουν να του δώσω όνομα.
Μα τώρα δεν μπορώ.
Γιατί αν τολμήσω,
θα αλλάξω.
Και πιθανο-λογικά
κάτι περισσότερο δεν θα αποχτήσω,
μόνο θα χάσεις και θα (σε) χάσω.
Έχει αξία πολυτιμότερη,
και το 'χω πλέον καταλάβει,
να μην θυσιάζω ανθρώπους,
για να ζήσω εμπειρίες συμβατικές,
όταν συνδεόμαστε με ανεξήγητους τρόπους
και μοιραζόμαστε συμπαντικές στιγμές.
Σε θέλω-και σε έχω.
Δεν ξέρω πώς.

Λέξεις για το Τίποτα

Κι ήταν πολλά όσα έγραψα για 'σένα,

πολλά όσα είπα, 

πολλά όσα έδειξα.

Και τώρα πια τίποτα. 

Τίποτα να μας ενώνει. 

Ποτέ τίποτα. 

Μόνο οι αναμνήσεις,
που ξεθωριάζουν  δειλά.

Μόνο τα κείμενα,
που σε άλλους ταιριάζουν καλύτερα. 

Δεν ανήκουν σ' εσένα. 

Μερικά δεν ανήκουν ούτε σ' εμένα. 

Λες και τίποτα, τίποτα δεν ήταν δικό μας. 

Το "μας" ήταν στο μυαλό μας. 

Στο μυαλό μου. 

Εσύ το δρόμο σου κι εγώ το δικό μου. 

Σαν να μην συναντήθηκαν ποτέ τα βήματά μας. 

Σαν να πετούσα ενώ βούλιαζες εσύ στο χώμα, 

ή αντίστροφα. 

Σαν να μην ήταν τίποτα. 

Λέξεις μόνο όλα. 

Λέξεις ξένες. 

Λέξεις πολλές. 

Πια αλλαγμένες. 

Κι αν σ' αγάπησα ποτέ δεν έμαθα. 

Μια ζωή ερωτευμένη με τον έρωτα. 

Στον έρωτα όλα. 

Στη ζωή και στον έρωτα. 

Και έπειτα τίποτα. 

Μόνο λάθη σωστά. 

Πέρασε

Τον είδε να περνάει το δρόμο
όπως περνάει μια ανάμνηση από το μυαλό.

Φάνηκε σαν στη μορφή
τίποτα να μην έχει αλλάξει από μια άλλη εποχή.

Όμως είχαν περάσει - αλλάξει πολλά,
κι έτσι δεν έριξε ούτε δεύτερη ματιά.

Μια στιγμή απλά να τον κοιτάξει
και καμιά άλλη μετά για να τον ψάξει.

Χάθηκε με το μαύρο του μανδύα στη νύχτα,
με τη σιωπή του στη μουσική.

Καμία σπίθα από το παρελθόν,
την κάλυψε το φως των αστεριών..

Δεν είσαι Έμπνευση

 

Δεν γράφω για σένα πια.

 

Δεν ήταν εύκολο.

Το προσπάθησα αρκετά.

 

Από ένα σημείο και μετά

τα κείμενα που έγραφα

ήταν χωρίς το σημάδι σου

κι ας είχαν την μορφή σου.

 

Ήσουν στην έμπνευση

μα όχι μέσα σ' αυτά.

(ή μάλλον αντίστροφα)

 

Δεν μου λείπεις

γιατί πλέον δεν πιστεύω

πως είσαι δικό μου κομμάτι.

 

Είσαι ένας ξένος

που νόμιζα ότι γνώριζα

και πως κι αυτός με ξέρει,
με νιώθει και με θέλει.

 

Δεν είσαι πλέον έμ-πνευση

γιατί δεν είσαι κάτι που μπορεί

ούτε να μου δώσει

ούτε να μου κόψει

την αναπνοή.

 

Φυγή ( μη προσεγγιστική)

*
...
"Και τότε γιατί τον άφησες να φύγει;!
-Δεν τον άφησα να φύγει,
αυτός με άφησε να φύγω!"

Ή μάλλον_

Με έκανε να φύγω.

Ποτέ δεν ήθελα να φύγω.

Ουσιαστικά δεν έφυγα.

Ακόμα και να φεύγα μακριά,
όπως δεν έγινε τελικά,
ποτέ δεν θα φεύγα από εκείνον.

Όπου κι αν ήμουνα,
εγώ έμενα και τον περίμενα.

Νόμιζα πως τον ήξερα.

Ήξερα πού είναι.

Ήξερε πού είμαι.

Όμως δεν τον ένοιαζε.

Κι αν ήρθε στο μέρος που έμενα,
δεν ήρθε ποτέ σε εμένα.

Είχε φύγει ήδη.

Δεν κατάλαβα πότε έφυγε,
όπως δεν κατάλαβα και πότε ήρθε.

Ήταν σαν να 'ταν πάντα στη ζωή μου.

Δεν τον άφησα να φύγει.
Έφυγε πολύ πριν τον αφήσω.

Εκείνος μου έδειξε
- ποτέ δεν το είπε-
πως δεν ήθελε να μείνω.

Και πάλι το τι ήθελε
ποτέ δεν θα 'ναι σίγουρο.

Μα πια αυτό που ξέρω
είναι ότι εγώ δεν θέλω να θέλω μόνο εγώ.

Χαμένα παιδιά

Ο Πίτερ Παν είναι ο άγγελος του θανάτου. Μου το είχες πει κάποτε εσύ. Από εσένα το έμαθα.
Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν γιατί είναι νεκρά. Η Χώρα του Ποτέ είναι ο παράδεισος και τα οδηγεί αυτός εκεί. Μετά κανείς δεν γυρνά.

Δεν θα ξαναγίνει ποτέ για μένα ίδιο το παραμύθι. Μου αποκάλυψες στη μαγεία τη λύπη.
Δεν είναι η μόνη φορά.

Νικάνε πάντα οι καλοί γιατί την ιστορία την γράφουν οι νικητές.
Άλλη δική σου άποψη. Την έχω συγκρατήσει.

Για μένα πάντα το καλό ήταν το επιθυμητό και θεμιτό.΄Εβρισκα όμως το κακό -μαζί σου συμφωνώ- πιο ενδιαφέρον.

Εκτίμησα σιγά σιγά περισσότερο από την ευτυχία την περιπέτεια.

Στη ζωή μας υπάρχουν πολλά τέλη αναπόφευκτα. Τα happy end, από την άλλη πλευρά, μπορεί στην πραγματικότητα να μην είναι εφικτά.
Και αν υπάρχουν ακόμα, ίσως να είναι βαρετά.
Κάτι μπορεί να ξέρουν αυτοί που πριν τα ζήσουν φεύγουν. Αφήνουν αντί να αφεθούν να χαθούν. Πάνω από το να προστατεύουν είναι το να προστατευτούν. Σε καταλαβαίνω.

Κι αφού τα σκέφτομαι όλα αυτά, με λίγο φαντασία ακόμα μπορώ να δω πως στον κόσμο αυτό υπάρχουν άνθρωποι
που στην νεραϊδόσκονη έχουν αλλεργία και φταρνίζονται αν τύχει να τους μπει στη μύτη για να τη διώξουν μακριά
που έχουν υψοφοβία και θα αρνούνταν να πετάξουν ακόμα κι αν τους χάριζαν φτερά
που βλέπουν τις γοργόνες ως πλάσματα άχρηστα, ψάρια σιχαμερά
που για εκείνους οι πονηροί πειρατές είναι σαν πλούσιοι επενδυτές
...

Αυτοί είναι οι (χαμένοι) ενήλικοι. Άραγε πιο τυχεροί ή μη απ' τα χαμένα παιδιά;

 

Δειλός

Όχι, δεν είσαι ο, τι λένε.
Ο, τι λένε όσοι προσπαθούν να με κάνουν να σε ξεχάσω.
Όσοι δεν σε ξέρουν πραγματικά τόσο καλά
όσο έφτασα να πιστέψω πως ίσχυε για μένα.
Όλα μου φαίνονται πια αρκετά μπερδεμένα.
Παρά τις μετρημένες στιγμές που έδειξες θάρρος,
καταλήγω πως είσαι απλώς μάλλον δειλός.
Δειλός απέναντι στην αρχή και το τέλος.
Δειλός απέναντι στο κάτι σου ή το τίποτα.
Δειλός να μου δώσεις χαρά
ή να με απογοητεύσεις ευθέως ξεκάθαρα.
Δεν ξέρω αν σε συγχωρώ για αυτό.
Σίγουρα όμως σ' αγαπάω.
Δεν έχω λόγο να μην το κάνω.
Πάντα (θα) σε ξεχωρίζω
ως άτομο και ως φίλο.
Δεν θέλω και δεν πρόκειται να σε ξεχάσω.
(να) Το ξέρεις πως δεν χάθηκα.
Εσύ επέλεξες να σε χάσω,
και - ίσως κάποτε το καταλάβεις- να με χάσεις.
Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνω το γιατί, αποφάσισα να το αποδεχτώ.
Κάθε φορά που θα σε βρίσουν θα το αρνηθώ.
Σε λέω όμως δειλό.
Ελπίζω ακόμα να σημαίνει κάτι για 'σένα αυτό.

 

 

 

 

 

Μαζί (;) στη Χρονομηχανή

Άραγε εσύ θυμάσαι αυτά που δεν ζήσαμε;
Ακούς μες στο κεφάλι σου όσα δεν είπαμε;
Σε τυφλώνει το φως όσων δεν είδαμε;
Σε πονάει που ο καθένας τη ζωή του περνάει σαν να μην έγινε τίποτα;
Τυρανιέσαι να αναρωτιέσαι γιατί δεν έγινε τίποτα;
Σε τρελαίνει που την τρέλα μας δεν μοιραζόμαστε
εμείς που τόσο καταλαβαινομαστε;
Υπάρχει κάτι να σου λείπει
ή απλά αφήνεσαι στη λήθη;
Έχει για σένα το παραμύθι σημασία
που πριν προλάβει ν' αρχίσει έγινε ιστορία;
Εν τέλει -αυτό πες μου μόνο-
θα πραγματοποιήσουμε ποτέ το κοινό, κρυφό όνειρο μας,
το ταξίδι στο χρόνο;
Θα 'μαστε μαζί στη χρονομηχανή;
Θα διαλέξουμε για προορισμό την ιδια στιγμή;
Θα ήθελες κι εσύ να ζήσουμε τα πάντα απ' την αρχή;
Σε μια εκδοχή ακόμα πιο καλή,
χωρίς φόβους και ντροπή.

Το λάθος που αγαπώ

Είσαι το λάθος που αγαπώ.

Για 'σένα άξιζε τα πάντα να υποστώ.

Πειράγματα από τις παρέες μου.

Ζήλεια για τις συναναστροφές σου.

Ρεζίλια στον κόσμο ολόκληρο,

αφού αποφάσισα να μην κρυφτώ.

Κάθε φορά

σε όλα τα παράξενα

να σε υπερασπιστώ.

Σκέψεις τα βράδια.

Δάκρια στα σκοτάδια.

Κάθε αναφιλητό.

Είσαι λάθος μου προσωπικό.

Πολύ προσωπικό.

Λάθος λιγότερο.

Το λάθος που θα ήθελα να κάνω ξανά και ξανά

πιο σωστά.

Ήμουν. Είμαι. Πάω. Σ' αγαπάω.

Δεν είμαι μοναχή.

Δεν είμαστε όμως και μαζί.

Χωρίς την αγκαλιά σου νιώθω γυμνή.

Κρυώνω.

Πονάει.

Σαν καρφί με τρυπάει

η σκέψη απ' τη ματιά σου πως είχα ζεσταθεί,

μα πια πάει καιρός που δεν την έχω δει.

Μου λείπει κάτι.

Μάλλον μου λείπεις εσύ.

Μια προς μια κάθε μας στιγμή.

Αυτό που τρέμω,

και συγχρόνως με αγωνία περιμένω,

είναι το βράδυ.

Σε σκέφτομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Σε ονειρεύομαι και ύστερα ξυπνώ.

Υποφέρω.

Αν και δεν θα στο πω.

Νέα από εσένα ούτως ή άλλως δεν μαθαίνω.  

Αναρωτιέμαι,  άραγε  ξέρεις πού  είμαι εγώ;

Όχι πως περιμένω από εσένα να σωθώ.

Τα καταφέρνω.

Με νέα παιδιά,

νέες παρέες τριγυρνώ.

Μα τι κακό,

πως ο, τι ψάχνω για να βρω

δεν μου ταιριάζει,

αν δε σου μοιάζει.

Να σου ζητήσω το παραμικρό

δεν το τολμάω.

Μακριά απ' το παρελθόν μου προχωράω.

Μόνο μπροστά έχω σκοπό να πάω.

Σ'αυτό το δρόμο και μετά από καιρό,

έλα που ελπίζω πως με εσένα θα βρεθώ.

Καλο-καίρι

Βαρέθηκα να σε βλέπω στον ύπνο μου κάθε βράδυ. Και πάλι να μην ξέρω ποια μέρα θα σε δω -  αν θα σε δω.

Βαρέθηκα να μιλάω συνέχεια για σένα. Σε εσένα όμως να μη μιλώ. Δεν μπορώ.

Βαρέθηκα να (σε) σκέφτομαι, να θυμάμαι το παρελθόν.

Βαρέθηκα να 'σαι το αντικείμενο όλων μου των ευχών. Σε κάθε αστέρι που πέφτει, στην πρωινή βλεφαρίδα, στο δαχτυλίδι απ' το κουτάκι την μπύρα.

Βαρέθηκα να βλέπω άτομα που σε θυμίζουν στον δρόμο τακτικά. Αλλά να μην είσαι εσύ. Και να μη σου μοιάζουν τελικά αρκετά.

Τα αγόρια που τυχαίνει να γνωρίζω, τα διαφορετικά, κανένα να μη σε φτάνει, να μη σε ξεπερνά και αισθήματα να μου γεννά.

Το ξέρω ο,τι νιώθουμε ότι είναι αληθινό. Ότι το νιώθουμε κι οι δυο.

Βαρέθηκα να βαριέσαι να παλέψεις γι' αυτό.Τι άλλο να κάνω πια εγώ;

Βαρέθηκα να φέρεσαι σαν να 'χω ήδη φύγει ενώ είμαι ακόμα εδώ.  Να απαξιώνεις και να αρνήσαι το παρόν.

Βαρέθηκα να βλέπω να περνάει τον καιρό και να μη γίνεται τίποτα καλό.

Καθημερινά

Καθημερινά να ερωτευόμαστε ξανά.

Αυτό μετρά.

Λατρεύω το χαμόγελό σου.

Αλλά και το βλέμμα το μελαγχολικό σου.

Μ' αρέσεις όταν παίρνεις ύφος σοβαρό.

Μα πιο πολύ μ' αρέσεις όταν σε λέω τρελό.

Σε θέλω όταν θυμώνεις.

Σε θέλω όταν μουτρώνεις.

Και όταν με ψαρεύεις και όταν με ψαρώνεις.

Μ' αρέσει να σε νοιάζει τι κάνω στη ζωή μου.
Λατρεύω να ζητάς δειλά την προσοχή μου.

Θέλω να είσαι μαζί μου.

Με χίλιους τρόπους κάνεις να αναρωτηθώ

"Είναι αυτόν τον άνθρωπο να μην τον αγαπώ;..!"

Χωρίς

Δεν μου λείπεις.

Να σε δω δεν περιμένω.

Ξέρω τώρα πως αντέχω.

Και χωρίς εσένα ζω.

Μένουν πράγματα να πω,

μα δεν πρέπει να βιαστώ.

Κι όταν ακόμα σε δω

θα 'χω ύφος χαλαρό

Δεν με νοιάζει

Δεν με πειράζει

για τον τόσο καιρό.

Δεν θα σε κοιτώ.

Δεν θα προσπαθήσω

να σε αγκαλιάσω ή να σε φιλήσω

Δεν θα 'χω ανάγκη να σε αγγίξω.

Δεν θα ενθουσιαστώ.

Σαν να είναι τόσο απλό.

Μα είναι.

Δεν θα σου φωνάξω "μείνε".

Αφού έφυγα κι εγώ.

Δεν υπάρχει καν "εδώ"

για εκκίνηση ή προορισμό

ως αναφοράς σημείο.

Δεν είπαμε "αντίο".

Το πήραμε για αστείο
 τον αποχωρισμό.

Το τελευταίο μας λεπτό

σε χρόνο αόριστο

και χώρο απροσδιόριστο

ήταν προσωρινό.

Όσο υπάρχουμε κι οι δυο,

θα έχουμε πάντα κάτι κοινό

να μας ενώνει,

είτε μαζί είτε μόνοι.

Τα δεσμά μας χαλαρά μα σταθερά.

Κανένας μας να μην πονά.

Κρατάμε μόνο τα καλά.

Σαν πλεξούδα από μέλλον, παρόν, παρελθόν.

Αναμνήσεων, στιγμών και ευχών.



Μεθυσμένα φιλιά

Τα μεθυσμένα φιλιά

δεν έχουν αξία καμιά.

Στα δίνουνε 

κι είναι κλεμμένα.

Μεθυσμένα φιλιά,

κι ας σε θέλω τρελά,

δεν δέχομαι 

εγώ από εσένα.

Γυάλινη σιωπή

Κρύβεσαι μες στη σιωπή.

Μα μιλάω με την καρδιά σου,

που χτυπάει σαν τρελή

όταν βρίσκομαι κοντά σου.

Μια βαριά αναπνοή,

ένα άγγιγμα "τυχαίο"

φτάνουνε για να φανεί

πως μπορεί να 'ναι μοιραίο.

Ένα μεταξύ μας βλέμμα,

επικοινωνία βουβή

που σκορπά το κάθε ψέμα

πριν ακόμα ειπωθεί.

Άμυνα από διάφανο γυαλί.

Άμα σπάσει ίσως κοπούμε.

Γυάλισμα και υπομονή.

Μέσα από αυτή.. θα δούμε.



Serene's Serenity

Αποσύρθηκαν τα νερά κι εκείνη έμεινε στη στεριά.

Μόνη, μοναδική, με κάθε "μαζί" της να είναι εκεί.

Μέρος ξένο μα ονειρεμένο.

Ξυπνητή σε περιβάλλον κοιμισμένο.

Ξεγλίστρησε και σύρθηκε τριγύρω.

Έριξε μια ματιά κοντά και μακριά. Κοίταξε το φεγγάρι και τον ήλιο.

Σιωπή και σιγανή μουσική.

Σκέφτηκε να την κλείσει. Μα για να το κάνει ποιά είναι αυτή.

Ξάπλωσε απαλά κι αργά αγκάλιασε το κορμί, 

που δεν ήξερε αν τη χρειαζόταν να το σώσει

ή αν περίμενε από 'κεινο να σωθεί.

Τύλιξε με το χέρι της τη μέση του κι ακούμπησε το κεφάλι της στη βάση του δικού του.

Την καρδιά του να χτυπά, κι αν δεν την ένιωθε, την άκουγε. Δυνατά.

Κι ακόμα, την αναπνοή του. Να δίνει ρυθμό, χαλαρό, στη ζωή του.

Πολύ διαφορετικό την ημέρα από τις ώρες του ύπνου.

Άνοιγε τα μάτια της, σήκωνε το βλέμμα και το κάρφωνε στο πρόσωπό του.

Στα κλειστά βλέφαρα και τα μισάνοιχτα χείλη του.

Εκείνος ζούσε- καρδιοχτυπούσε και ανέπνεε.

Εκείνη ένιωθε πως μόνο αν τον φιλούσε θα ζούσε, για να την φιλήσει θα πέθαινε.

Πνιγόταν όσο από κοντά τον κοιτούσε.

Ήθελε να πάρει από 'κείνον τον αέρα που της έκλεβε. Μα δεν μπορούσε.

Για να ξεφύγει το αποφάσισε, έφυγε και τον άφησε.

Κάτω, στον βυθό, στον πάτο βρέθηκε σε σκοτεινά νερά.

Ψάρια κακά όλα μαζεμένα έξω από τη δική της σπηλιά. Και εκείνη να μην ανοίγει με τίποτα.

Την αγνόησαν διακριτικά όσο αυτή επέμενε για να μπει να παρακαλά.

Κατέφυγε εν τέλει σε άλλη. Δεν ήξερε πως θα ενοχλεί και δεν μπορούσε να μείνει ούτε εκεί πάλι.

Απεγνωσμένη έβαλε τα κλάματα. Πια πιο εχθρική ήταν η θάλασσα.

Και κάθε αναποδιά της φάνηκε σημαδιακή.

Ήθελε να 'ναι στη στεριά. Επιβαλλόταν η επιστροφή.

Είχε μια δεύτερη ευκαιρία.

Υποσχόμενη τα πάντα, ο,τι χρειαστεί, πήρε το κλειδί, που για κείνη άξιζε όσο τριάντα πλοία.

Καθώς προχωρούσε αθόρυβα μα βιαστικά στέγνωναν των ματιών της τα νερά.

Φτάνοντας  στη στεριά πλησίασε το ναυαγό της δειλά.

Αν και περισσότερο ναυαγισμένη ένιωθε αυτή. 

Είχε παλέψει με τα κύματα του βυθού και του μυαλού της κι επιτέλους είχε βρεθεί στο δικό της νησί.

Δεν έπρεπε να 'χε φύγει απ' την αρχή. Μα ίσως απ' το ταξίδι της και να 'χε βοηθηθεί. 

Πλέον δεν είχε άλλη επιλογή. Είχε ανάγκη. Είχε δικαίωμα. Είχε την αντοχή να μείνει εκεί.

Παρόλα αυτά έγειρε από πριν πιο μακριά, γονατισμένη χαμηλά,

 δίπλα του μεν να τον κοιτά, με λυγισμένη την ουρά. 

Κι ενώ είχε κλείσει τα μάτια της σαν για να κοιμηθεί, απότομα ένα χτύπημα ένιωσε μια στιγμή.
Σήκωσε το κεφάλι της, είδε πως την κοιτούσε, τον κοίταξε κι αυτή.

Μέσα σε νυσταγμένο, τρομαγμένο παραλήρημα αγνώριστος της φώναξε "Θα πέσεις!".

Την τράβηξε με δύναμη για να σηκωθεί και πάνω μαζί του να ανεβεί.

Σαστισμένη προσπάθησε να του εξηγήσει πως η ίδια είχε σταματήσει
μήπως κι ενοχληθεί, εκείνος πως δεν έφταιγε, να μην ανησυχεί.
Κατάλαβε πως δεν θα καταλάβαινε.

"Ηρέμησε.." του είπε απλά, ήσυχη, απαλά με τρόπο που πίστευε θα νιώσει κι ας μην αντιληφθεί.

Αμέσως κοιμήθηκε εκείνος πάλι. Ακούμπησε το κεφάλι της στο ίδιο μαξιλάρι.

Με το χέρι της του άγγιξε το στήθος, την καρδιά, ελπίζει την ψυχή.

Ποιος ξέρει αν τον έκανε να την ονειρευτεί.

Εκείνη ονειρευόταν ξυπνητή.

Κοιμήθηκαν μαζί.
Έφυγε νωρίς μόλις τον ξύπνησε το επόμενο πρωί.

Όταν την ξαναβρήκε, χωρίς εκείνη κάτι να του πει,
 επέμενε πως δεν μπορούσε τίποτα να θυμηθεί,

 ρωτούσε και την έβαζε να του τα διηγηθεί.

"Δεν έγινε και τίποτα. Κοιμήθηκες."  

Τίποτα τόσο όμορφο. Νύχτα ξεχωριστή.

Δεν ήθελε και ούτε περίμενε ποτέ εκείνη κάτι άλλο να συμβεί.

Στεριά και θάλασσα σε μια νύχτα να ενωθεί δεν μπορεί.

Ο αφρός να χαϊδεύει την ακτή.

Το κύμα να σπάει στο βράχο.

Το νερό να αγκαλιάζει το νησί.

Να φτιάχνονται κάστρα στην άμμο.

Το καλοκαίρι. Μπορεί.