Ανεκπλήρωτα

Τα ανεκπλήρωτα 

δεν τελειώνουν,

δεν πληγώνουν,

μόνο ίσως σε ενοχλούν.

Σου δίνουν τη ζωή που σου χρωστούν 

μέσα από μικρές στιγμές 

που  να ολοκληρωθούν

μπορούν μόνο αυτές.

Σου δίνουν την ελπίδα 

και υπόσχεση καμία.

Αυτή είναι η μαγεία, 

η δύναμη τους,

η ομορφιά τους

που κρατά. 

Τα χαμόγελα 

που σε αγγίζουν στην ψυχή,

είτε το ξέρουν είτε όχι. 

Είναι όμορφο, αλήθεια, να αρέσεις. 

Είναι όμορφο όμως πολύ και να αγαπάς.

Να αγαπάς για σένα σταθερά 

και να αγαπάς μαζί και εσένα με τα χρόνια.

Δεν έχει να κάνει με την αξία σου

η άρνηση,

αλλά με συμβατότητα,  

με τύχη, 

κι άλλα. 

Στιγμές κουμπώνουν τα κομμάτια 

στα λόγια, στα μάτια.

Δεν έχει να κάνει με παζλ

σε θέλει, δε σε θέλει.

Κι αν δεν σε θέλει, δεν πειράζει.

Αρκεί το πώς θα σου φερθεί.

Τα ανεκπλήρωτα τα κρατά η ευγένεια.

"Αν σε ερωτευτώ πρώτη ;

I will treat you kind."

Με είχε θυμώσει αυτή η απάντηση.

Μα ήταν πολύ ουσιαστική.

Από τον άνθρωπο με τον οποίο έζησα 

την πιο εκ-πληρωμένη μου εμπειρία είχε ακουστεί.

Στην οποία μάλλον δεν υπήρχε έρωτας τελικά. 

Μάλλον υπήρχε αγάπη. 

Μα πια αυτή δεν είναι ανάλαφρη.

Ανάλαφρα είναι τα όνειρα 

που δεν γίνονται πραγματικότητα.

Ανάλαφρη είναι η σκέψη κι η καρδιά,  

όταν αγαπάει απλά.

Αγάπη που είναι πίστη κι όχι απαίτηση.  

Αγάπη που είναι αυθύπαρκτη,

που δεν χρειάζεται ανταπόκριση.

Αγάπη που της φτάνει η αγάπη η ανθρώπινη, 

η γνήσια ευγενική, 

η τρυφερή, 

η ειλικρινής, 

η με τον τρόπο της.

Τα ανεκπλήρωτα δεν ζητούν να πληρωθούν.

Να τα αφήσεις να υπάρχουν ζητούν.

Και θα υπάρχουν, θες δε θες.

Να σου χαρίζουν όνειρα κι ίσως μικρές στιγμές. 

Αρκούν οι άνθρωποι οι άξιοι θαυμασμού.

Μπορεί να είσαι κι εσύ το ανεκπλήρωτο κάποιου άλλου. 

Να σε αγαπάς με τα λάθη και τα σωστά σου.

Να αγαπάς και τα ναι μα και τα όχι σου.

Να αγαπάς όσο μπορείς κι όσο αντέχεις

ο,τι έχεις και δεν έχεις. 

Δεν ήμασταν

Δεν ήμασταν εμείς για τέτοια.

Ούτε για άλλα ήμασταν.

Πώς να ήταν μιας ζωής έρωτας;

Πώς να ήταν εμπειρία μιας φοράς 

κι έξω από την πόρτα;

Αφού αυτή η πόρτα 

δεν άνοιξε από εμάς

και δεν μπορεί να κλείσει.

Μόνο να μην είσαι/είμαι σπίτι,

βρήκες κάποτε τη λύση. 

Πάντα όταν βρισκόμαστε

θα χαιρετιόμαστε 

με ιπποτική ευγένεια

στο φύγε και στο έλα.

Σε καθενός την πόρτα. 

Αυτό το χαμόγελο δε θα σβήσει.

Μόνο μορφές έχει αλλάξει. 

Από την τυπικότητα στην πονηριά.

Κι από τις υποσχέσεις στα μυστικά.

Δεν τα μπορώ τα απλά.

Δεν ήμασταν για αυτά.

Σε αγαπώ αδελφικά.

Με την έννοια 

πως θέλω να είσαι καλά

και να μη μπορέσεις να με μισήσεις.

Να μου ξαναμιλήσεις.

Να σε ξαναπάρω αγκαλιά.

Να κοιμηθώ στον ώμο σου

και εσύ στην ποδιά μου.

Μα να μη χρειάζεται να κουβαλάς 

σαν ψώνια σε ανηφόρα

τα ψυχολογικά μου.

Ή να σε ρίχνω με κλωτσιά

σε μιας πισίνας τα βαθιά. 

(Δεν το έκανα εγώ, το ξέρω,

μα με έχεις συνδέσει με αυτό τον πόνο)

Δεν θα σε υποδεχτώ ξανά για "καλημέρα"

γυμνή κι αθώα κρυμμένη στο σεντόνι. 

Δεν θα τελείωνε αυτό το παιχνίδι.

Μόνο αν το αφήναμε για άλλο.

Δεν ήταν παιχνίδι, ήταν εξάσκηση, 

πρόβα για μια παράσταση 

που είναι να δίνουμε ξεχωριστά. 

Μονόλογους μεταξύ μας δεν έχει πια.

Δεν πειράζει.

Βρες λόγια και τραγούδια

και εικόνες και στιγμές

για εκείνη

που είναι για σένα.

Νομίζω μου μοιάζει .

Αλλά όχι. 

Πρόσεξε να είναι η μία,

να μην ψάχνεις άλλη. 

Δεν σε βάζω στη σύγκριση.

Δεν θα στο πω

για να μην περιμένεις κάτι.

Γιατί

πάντα θα μπορούμε

να δώσουμε 

ένα φιλί

αλλά τίποτα άλλο 

μεταξύ μας 

που να αξίζει. 

Παγωμένη καρδιά

"Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλουμε το ίδιο" του είπε.

"Θέλω απλά να αγαπηθώ" της απάντησε

και την παρέλυσε. 

Τρομαχτικό.

Τόσο απλό και τόσο δύσκολο.

Και μετά,

άλλος, της είπε "Σ' αγαπάω πολύ. Τελικά."

Τρομαχτικό κι αυτό.

Αγχωτικό.

Και το να ζητούν και το να δίνουν.

Λες και δεν το έχει νιώσει κι εκείνη, και όλοι. 

Λες και δεν είναι πανανθρώπινα

ανάγκη κι αίτημα και απόθεμα. 

Λες και δεν το έψαχνε χρόνια.

Λες και δεν το είχε σε περίσσευμα.

Λες και δεν απείλησε πολλούς με την αγάπη της.

Λες και δεν φόβησε με το κυνήγι της.

Σφαίρες τα φιλιά και φυλακή η αγκαλιά της.

Και μετά η ίδια η αγάπη απειλή, και το κυνήγι κι οι άλλοι. 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομαχτικό από την αγάπη*.

Δεν το πιστεύει που το λέει αυτό.

Δεν πιστεύει που της το λένε. 

Πού είναι η αγάπη;

Ποιός τη χόρτασε;

Ποιός την έχασε;

Ποιός την έκλεψε;

Ποιός τη δώρισε;

Πώς να τέλειωσε μόλις άρχισε;

Τι είναι η αγάπη;

Τη δίνεις;

Την παίρνεις;

Την έχεις;

Τη μοιράζεσαι;

Την κρατάς;

Την αφήνεις;

Μπορείς να την αρνηθείς;

Γιατί δεν μπορείς να τη δεχτείς;

Μπορείς να την αναγκάσεις;

Μπορείς να την πάψεις;

Γιατί τρομάζει η αγάπη; 

Ποιός δεν την θέλει;

Ποιός δεν την μπορεί;

Η βασίλισσα του χιονιού 

πάγωσε την καρδιά του παιδιού,

από αγάπη, για να μην πληγωθεί ξανά 

κι αυτό σταμάτησε να αγαπά. 

Γιατί πρέπει κάποιος να κλάψει για να τη λιώσει;

Γιατί το να μην πληγωθείς πληγώνει;

Πώς κατέληξες να φοβάσαι μην πέσεις, μην σπάσεις, 

μην ζήσεις και σου αναστατωθεί η ζωή;

*Με μια πρώτη δεύτερη σκέψη,
πολύ πιο τρομαχτική από την αγάπη
 είναι η έλλειψή της.

Χαμόγελο vs λόγια

Το χαμόγελο αντιμέτωπο με τα λόγια. 

Του επιτέθηκαν για να το διώξουν.

Όμως δεν κατάφεραν να το λυγίσουν.

Τίποτα πιο παράξενο, πιο ενοχλητικό, 

πιο απειλητικό από το χαμόγελο αυτό. 

Το χαμόγελο που έμεινε εκεί, 

σαν ένας λαμπερός καθρέφτης. 

Καθρέφτης που τυφλώνει

γιατί δείχνει ο,τι δεν θέλεις να δεις. 

Την ασχήμια που δεν ήξερες πως κρύβεις, 

την ομορφιά που δεν μπορείς να αποδεχτείς. 

Πήγαν να τον σπάσουν 

και μάτωσαν τα χέρια σου. 

Καμιά φορά το φως τρομάζει 

περισσότερο από το σκοτάδι. 

Η θέρμη κι όχι το ψύχος σε ανατριχιάζει. 

Θα προτιμούσες να παρηγορείς

από το να απορείς

γιατί ο άλλος δεν έχει πληγωθεί. 

Όταν είσαι προετοιμασμένος για δράμα, 

η κωμωδία σε αιφνιδιάζει, 

και καταλήγεις σε σκηνή μάχης.  

Μα δεν βγαίνει κι αυτή σωστή 

όταν ο άλλος σου συγχωρεί

το ότι δεν τον συγχωρείς εσύ. 

Πώς να παλέψεις πια

όταν σου χαρίζουν τη νίκη 

μα σε κάνουν να τη νιώθεις σαν ήττα; 

Πήγαινες για πτώμα

και βρέθηκες με φάντασμα. 

Ένα χαμόγελο μες στο μυαλό σου 

που αγνοεί τα λόγια σου. 

Μπλέξιμο

Χαϊδεύει τις ατέλειες του.
Τις βρίσκει ενδιαφέρουσες.
Τις δικές της αυτός τις βρίσκει τέλειες.
Γεύεται το παιδικό χαμόγελό του.
Καταβροχδίζει το πονηρό μηδίαμα της.
Είναι ώριμοι να χαρούν την ανωριμότητά τους.
Κάνουν σωστά τα λάθη τους.
Παιδιά που σοβαρεύουν.
Ενήλικες που παίζουν.
Ελπίζουν πως μπορούν να μπλεχτούν τα κορμιά,
χωρίς να μπλεχτούν τα μυαλά,
πως οι αισθήσεις μπορούν
να διαχωριστούν από τα αισθήματα.
Ψάχνουν την ομορφιά πέρα από τη λογική
και το καλό πέρα από το σωστό.
Παθιάζονται ενώ προσπαθούν να μην την πάθουν.
Ψάχνουν όπως βρέθηκαν,  να τα βρουν.

Άρνηση

Δεν σε πιστεύω

Δεν σε εμπιστεύομαι 

Δεν σου χαρίζομαι

Δεν σου αφήνομαι

Κι ας σ' αγαπάω, λέω

Δεν επικοινωνούμε κι αν σου μιλάω

Δεν συμφωνούμε κι αν σε νικάω

Δεν ηρεμούμε 

Δεν θέλω

Δεν μπορούμε

Δεν αρκούμαι 

Δεν δικαιολογούμαι

Δεν ξέρω

Δεν πληρείς τις προϋποθέσεις

Κι ας -ίσως- μ' αρέσεις

Δεν κάνεις πίσω

Δεν θα σε πείσω 

Δεν θα σ' αφήσω

Δεν θα μ' αντέξεις

Δεν φτάνουν οι λέξεις

Πόθος και πόνος

Τα χέρια σου σχοινιά.

Με δένουν απάνω σου τόσο σφιχτά,

που η αγκαλιά σου πονά.

Τα μάτια σου φωτιά .

Καίνε ο, τι ξέρω από μένα.

Λυτρωτικά παράλληλα και τρομακτικά.

Τα δάχτυλά σου λεπίδια κοφτερά.

Πληγές προκαλούν κι ανατρίχιασμα.

Κάθε σου άγγιγμα με σημαδεύει βαθιά.

Τα χείλη σου δηλητήριο ποτισμένα.

Για μια στιγμή τα γεύομαι νόστιμα,

μα πληρώνω μετά ολέθριο τίμημα.

Αμαρτία

Κάνω το λάθος στη στιγμή.

Κάνω το χρόνο αφορμή.

Ακολουθώ την επιθυμία.

Με ονομάζω αμαρτία.

Παίζω και ζω.

Δυσπιστώ για το σημαντικό.

Ξεχνώ το σωστό.

Αδιαφορώ για το γιατί.

Αφού η ευθύνη είναι κοινή.

Συγκέντρωση και προσοχή

σε ο,τι κανείς δε θα μετανιώσει.

Γι' αυτά που έχει προδώσει

Για ο,τι (δεν) έχει νιώσει

κι ο,τι (δεν) έχει πει

Για ο,τι (δεν) έχει δώσει

κι ο,τι (δεν) διεκδικεί

Απόλυτη σιωπή.