Θυμάμαι και αγαπώ..

Ένα κύκλο. 

Ένα κήπο. 

Στο χορτάρι και στα αστέρια. 

Πώς ενώθηκαν τα χέρια.

Πώς ανοίξαν οι καρδιές.

Μοιάζει σαν να ήταν χθες.

Από εκείνες τις βραδιές 

που το θαύμα βρέθηκε στα απλά. 

Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά.

Χοροί 

Ψίθυροι 

Γέλια 

Τρέλα

Δάκρια

Εκεί στου ονείρού μας την άκρια.

Εκεί που το τέλος είναι η αρχή. 

Εκεί, μέσα στην ψυχή. 

Όχι μόνο ανάμνηση, 

μα έμπνευση. 

Εσύ

και τα άλλα παιδιά. 

Πιστέψαμε στη μαγεία,

στον άνθρωπο,

στον κόσμο

και στον δικό μας χρόνο.

Μην φοβηθείς, λοιπόν, το μακριά

γιατί η αλήθεια δεν ξεχνά. 

Συνειρμός

Γιατί

κάποιος να μ' αγαπά;

Γιατί

να μην μπορώ

να το πιστέψω,

να αφεθώ

και να γιατρέψω

ό,τι έχει μείνει

σκοτεινό

κι ό,τι η ψυχή μου κρύβει;

Να σωθώ

από ό,τι έχει γίνει

ή θα γίνει 

σε ένα μέλλον 

μικρό.

Δε βρίσκω λόγια να το πω.

Λες και ξέρω

τι θέλω

να πω.

Ίσως να 'χω κουραστεί.

Να μη θέλω

να μιλήσω.

Να μη βρίσκω

τι να πω.

Να μη βρίσκω

πώς να ζήσω.

Και τι θέλω

να αγαπήσω.

Και τι φτάνει

για να αγαπηθώ.

Τι είν' το μακρινό;

Τι είν' το κοντινό;

Τι είναι δικό μου;

Και τι είναι επικίνδυνο;

Γιατί τραγουδώ;

Τι θέλω να πω;

Θέλω να μιλήσω;

Θέλω να σιωπήσω;

Θέλω να 'μαι μόνη

ή να ανακαλύψω

τι είναι που καίει

και τι με παγώνει;

Είναι τόσο πολύ.

Είναι τόσο λίγο.

Τι θα πει

θα φύγω;

Τι θα πει

μπορώ;

Θέλω ό,τι θέλω

ή με νοιάζει να φανώ;

Γιατί να μην είσαι εδώ;

Τι είναι

που έχω

να περιμένω

να αποκτήσω

να ανακαλύψω

και να αποκαλυφθώ;

Σε ποιόν;

Σε ποιόν;

Και τι

να αφήσω

να φανεί;

Τι να πιστέψω;

Τι είναι πρόβλημα δικό μου;

Τι να είναι το γραφτό μου;

Τι είναι πεπρωμένο,

πετρωμένο,

αφημένο,

ανοιγμένο;

Και που μένω..

Τι να θέλω;

Τι να έχω; 

Τι να ξέρω;

Μα τι λέω;

Πώς να εκφραστώ;

Κι όταν θα τα ακούω,

τι θα αποκρούω

από το υποσυνείδητο;

Εγώ,

η ψυχολόγος,

που ο λόγος

δε της φτάνει

για να βρει

τι είναι και τι κάνει

και μονολογεί.

Δεν ξέρω πότε θα σταματήσω.

Κοιτάζω έξω.

Τα σύννεφα

έχουν γραμμές

από κενό

στον ουρανό. 

Ο ήλιος παίζει να ‘χει δύσει ήδη

και 

εγώ παίζω αυτό το παιχνίδι.

Που δεν ξέρω

τι αφήνω να φανεί συνειδητά

και τι σοφία θα μου βγει ελεύθερα.

Σε ποιο μελλοντικό

και παρελθοντικό

εαυτό χρωστάω

αυτό

ή ό,τι άλλο;

Αισθήσεις της αγάπης

Η αγάπη έχει γεύση γλυκιά.
Όχι λιγουριάρικη.
Κάθε μπουκιά της σε χορταίνει, σε ικανοποιεί
αλλά πάντα μπορείς και θέλεις κι άλλη μια.

Η αγάπη έχει αφή απαλή.
Σαν χάδι, σαν αγκαλιά, σαν ύφασμα που σε τυλίγει.
Ορίζει την ύπαρξή σου
μέσα από την επαφή σου με κάποιον άλλο, με τον κόσμο.

Η αγάπη έχει θερμοκρασία ευχάριστη.
Σε ζεσταίνει στο κρύο,
σε δροσίζει στη ζέστη.
Σαν νερό που λούζεσαι μ' αυτό.

Η αγάπη έχει τον ήχο μιας φωνής.
Που νανουρίζει και που καλημερίζει.
Που λέει "Καλωσήρθες" και "Να προσέχεις".
Που λέει το όνομά σου, αλλιώς.

Η αγάπη έχει άρωμα προσωπικό
και ταυτόχρονα απροσδιόριστο.
Της μνήμης και της στιγμής.
Της στιγμής που γίνεται μνήμη.
Μιας επιδερμίδας, φρεσκοπλυμένης ή ιδρωμένης.
Ενός τόπου, ενός φαγητού, ενός δώρου,
ενός λουλουδιού, ενός κεριού, μιας μπλούζας.

Η αγάπη δεν έχει μορφή.
Παίρνει τα πρόσωπα ανθρώπων και στιγμών.
Μα είναι κάτι πάνω από αυτά.
Μια αίσθηση ή ένα συν-αίσθημα μάλλον
που διαρρέει τους ανθρώπους και τις στιγμές.

Η αγάπη είναι φως λευκό.
Ούτε ψυχρό, ούτε θερμό.
Δεν είναι της ανάκρισης.
Δεν είναι του προβολέα.
Είναι το φως ενός παραδείσου,
που ούτε άφησες, ούτε θα φτάσεις.
Ενός παραδείσου που απλά υπάρχει,
και βλέπουν πότε ανοιχτά, πότε κλειστά τα μάτια σου.

Η αγάπη είναι κάτι που σε γεμίζει, σε συνδέει και σε ηρεμεί.

Παρ-άθυρα

Κορνίζες του απείρου

Καθρεύτες του ονείρου

Μαξιλάρια φωτός

Δρόμοι αέρος

Ταξιδεύουν την όραση,

την ακοή,  την όσφρηση, 

μα,  τα παράθυρα 

δεν είναι για το σώμα

πόρτες να τις περνά.

Οι κλέφτες,  οι ερωτευμένοι,

οι αποκλεισμένοι,  οι απελπισμένοι

από αυτά μπαινοβγαίνουν.

Σαν τις σκέψεις

που κλέβουν ή και δραπετεύουν.

Ενώ κοιμόμουν

Κείμενο για αυτό δεν έχω γράψει,
γιατί δεν το έχω ξαναζήσει.

Μια νεράιδα διέκοψε το λήθαργο της πραγματικότητάς μου.

Με πήρε από το χέρι βιαστικά,

αλλά κι ανάλαφρα.

Νόμιζα πως κινούνταν περίεργα

επειδή απλά εκείνη είναι νεράιδα.

Δεν φαντάστηκα στιγμή

τι ετοιμαζόταν να συμβεί.

Τι είχαν ετοιμάσει για 'μενα άλλοι που με βλέπουν ξεχωριστή.

Είχα σχεδόν ενοχληθεί.

Σκεφτόμουν "Πού με πάνε;"

Κι από μένα τι ζητάνε;

Ένα στρωμμένο μονοπάτι, νήμα, χαλί.

Για μένα; Γιατί;

Αφού έχω ξαναπάει εκεί που οδηγεί.

Ή μήπως όχι;

Είναι ένα δωμάτιο με κολώνες,

είναι μια πλατεία με αγάλματα,

είναι ένα δάσος γεμάτο δέντρα,

είναι ένας κήπος με λουλούδια,

που με κοιτάνε να τα κοιτάζω απορημένα.

Κάτι έχασα; Άργησα;

Τι να κάνω; Τι δεν έκανα;

Τι μου ζητάνε;

Κι όμως δεν θέλουν να ζητήσουν.

Θέλουν μόνο να μου δώσουν.

Αρχίζουν να μιλάνε σοβαρά.

Δεν τα καταλαβαίνω αρχικά.

Μα,
είναι λόγια δικά μου αυτά! 

Κάποιου εαυτού μου.

Δεν τα έκλεψαν,

τα δέχτηκαν.

Τα φιλοξενούν μέσα τους

και κάνουν τα στόματα

και τα σώματα

τους πομπούς.

Ακούγονται διαφορετικά.

Δεν είναι δικά μου πια,

δεν είναι δικά τους,

τα κάνουν δικά μας.

Μου χαμογελάνε

και δακρίζω.

Του ονείρου μου το υλικό

το πολλαπλασίασαν, το εμπλουτίσαν

κι ένα καινούργιο όνειρο για μένα δημιούργησαν.

Που το ζούμε όλοι μαζί.

Ξυπνητοί.

Και μου δείχνει πως ο, τι ο χρόνος παίρνει,

δεν χάνεται,  το μεταμορφώνει.

Χώμα

*Αυτά τα λόγια προήλθαν από μια άλλη ψυχή 

και γράφτηκαν όπως η δική μου τα έχει συγκρατήσει. 

Δεν μπορώ να βάλω σε λέξεις

ο, τι νιώθει το σώμα μου.

Δεν μπορώ να σου μιλήσω.

Δεν ξέρω τι να σου πω.

Δεν μπορώ να ακούσω τη φωνή μου.

Δεν ξέρω αν μπορείς να με ακούσεις.

Νιώθω σαν ένα φάντασμα

που αν με συναντήσεις

θα περάσεις από μέσα μου και θα χαθείς.

Νιώθω θαμμένη βαθιά στη γη.

Αν φωνάξω κανείς δεν θα με ακούσει.

Αν ανοίξω το στόμα μου θα γεμίσει χώμα.

Θέλω να σκάψω με τα χέρια μου να βγω στην επιφάνεια.

Γράμμα

Ένα κομμάτι που ταξιδεύει στο χώρο 

και αντέχει στο χρόνο.

Όχι απλά ένα κομμάτι χαρτί.

Ένα κομμάτι από εαυτό, από ψυχή, από ζωή. 

Μεταφέρει το χρόνο στο χώρο. 

Μία στιγμή.

Κουβαλάει λέξεις, συναισθήματα, 
εμπειρίες, όνειρα.

Είναι εκεί. 

Στης καρδιάς τη φωτιά, 
στων ματιών τη βροχή.

Ευχαριστήρια

στην Α

την Μ και τον Α

& σε όλους όσους δεν τα έστειλα ποτέ

Μάτια πουλιά

Ανήσυχα μάτια.
Ίριδα με λάμψη από ηλιοβασίλεμα.
Τα σκεπάζουν βλέφαρα με βαμμένες βλεφαρίδες.
Κρύβονται πίσω από πυκνές,  βαριές κουρτίνες.
Μάτια μισόκλειστα.
Ανοίγουν μόλις απομακρύνεσαι και πάνε να σε χάσουν.
Μάτια που μοιάζουν με πουλιά που έχουν το κεφάλι μες στα φτερά τους.