Ανεκπλήρωτα

Τα ανεκπλήρωτα 

δεν τελειώνουν,

δεν πληγώνουν,

μόνο ίσως σε ενοχλούν.

Σου δίνουν τη ζωή που σου χρωστούν 

μέσα από μικρές στιγμές 

που  να ολοκληρωθούν

μπορούν μόνο αυτές.

Σου δίνουν την ελπίδα 

και υπόσχεση καμία.

Αυτή είναι η μαγεία, 

η δύναμη τους,

η ομορφιά τους

που κρατά. 

Τα χαμόγελα 

που σε αγγίζουν στην ψυχή,

είτε το ξέρουν είτε όχι. 

Είναι όμορφο, αλήθεια, να αρέσεις. 

Είναι όμορφο όμως πολύ και να αγαπάς.

Να αγαπάς για σένα σταθερά 

και να αγαπάς μαζί και εσένα με τα χρόνια.

Δεν έχει να κάνει με την αξία σου

η άρνηση,

αλλά με συμβατότητα,  

με τύχη, 

κι άλλα. 

Στιγμές κουμπώνουν τα κομμάτια 

στα λόγια, στα μάτια.

Δεν έχει να κάνει με παζλ

σε θέλει, δε σε θέλει.

Κι αν δεν σε θέλει, δεν πειράζει.

Αρκεί το πώς θα σου φερθεί.

Τα ανεκπλήρωτα τα κρατά η ευγένεια.

"Αν σε ερωτευτώ πρώτη ;

I will treat you kind."

Με είχε θυμώσει αυτή η απάντηση.

Μα ήταν πολύ ουσιαστική.

Από τον άνθρωπο με τον οποίο έζησα 

την πιο εκ-πληρωμένη μου εμπειρία είχε ακουστεί.

Στην οποία μάλλον δεν υπήρχε έρωτας τελικά. 

Μάλλον υπήρχε αγάπη. 

Μα πια αυτή δεν είναι ανάλαφρη.

Ανάλαφρα είναι τα όνειρα 

που δεν γίνονται πραγματικότητα.

Ανάλαφρη είναι η σκέψη κι η καρδιά,  

όταν αγαπάει απλά.

Αγάπη που είναι πίστη κι όχι απαίτηση.  

Αγάπη που είναι αυθύπαρκτη,

που δεν χρειάζεται ανταπόκριση.

Αγάπη που της φτάνει η αγάπη η ανθρώπινη, 

η γνήσια ευγενική, 

η τρυφερή, 

η ειλικρινής, 

η με τον τρόπο της.

Τα ανεκπλήρωτα δεν ζητούν να πληρωθούν.

Να τα αφήσεις να υπάρχουν ζητούν.

Και θα υπάρχουν, θες δε θες.

Να σου χαρίζουν όνειρα κι ίσως μικρές στιγμές. 

Αρκούν οι άνθρωποι οι άξιοι θαυμασμού.

Μπορεί να είσαι κι εσύ το ανεκπλήρωτο κάποιου άλλου. 

Να σε αγαπάς με τα λάθη και τα σωστά σου.

Να αγαπάς και τα ναι μα και τα όχι σου.

Να αγαπάς όσο μπορείς κι όσο αντέχεις

ο,τι έχεις και δεν έχεις. 

και Σιωπή

και

Σιωπή

Εδώ κι Εκεί

Γιατί;

Για πες

Στιγμές

Αριθμοί

Ο,τι  πέρασε 

Ο,τι θα 'ρθει

Μήνες που μοιάζουν χαμένοι

Κάτι όλο με περιμένει

Ή το περιμένω

Μα τι να πω;

Ίσως η χαμένη να είμαι εγώ

Ψάχνω κάτι για να ξεχαστώ

Ξεχνώντας να ζήσω

Τίποτα δεν μου είναι αρκετό

Μιλάω με φαντάσματα 

από μέλλον κι από παρελθόν

παραμελόντας το παρόν

Προτιμώ να ονειρευτώ

κι αργώ να ξυπνήσω

Τι να μου πω 

για να με πείσω;

Να σηκωθώ 

έξω από τα σεντόνια 

και μέσα μου 

Ποιο φως να βρω; 

Να μην είναι

ήλιος μακρινός

άστρο που έσβησε, 

κομήτης που πέρασε, 

φεγγάρι που φέρνει και ψύχος,

πλανήτης που ίσως ποτέ δεν πατήσω

Λάμπα συμβιβασμού,

σπίρτο με τζάμπα κόπο,

κερί προσποιητού ρομαντισμού,

φωτιά που αφήνει στάχτες στον τόπο

Φως

να γεμίσει τις μέρες μου,

να οδηγήσει τις νύχτες μου

Καθένα μοιάζει/πρέπει να αρκεί

μα πια δεν με ικανοποιεί

Σκοτάδι και σιωπή

Φεγγάρια και συστήματα

Λέμε πως βλέπουμε το ίδιο φεγγάρι, εγώ, κι εσύ, κι οι άλλοι.
Είναι όμως το φεγγάρι ίδιο κάθε βράδυ;
Είναι ίδιο το φεγγάρι ένα βράδυ του ερωτευμένου,
του ποιητή, του παιδιού, του ταξιδευτή, του μόνου,
αυτού που ουρλιάζει κι αυτού που τραγουδάει;
Πόσα φεγγάρια έχω δικαίωμα να αναγνωρίσω;
Σε πόσους να δώσω αυτό τον τίτλο;
Πόσα φεγγάρια μπορώ να έχω; Μπορώ να έχω;
Μπορώ να πω πως ένα σώμα που περιφέρεται γύρω μου είναι "μου";
Μπορώ να πω πως ένα πρόσωπο που λάμπει φωτίζει το δικό μου;
Κουράζω το φεγγάρι με τα λόγια μου;
Με κουράζει; Ή με ξεκουράζει;
Λέω ψέματα; Λέω αλήθεια;
Αν δεν ξέρω και η ίδια, μπορώ να κατηγορηθώ γι' αυτό;
Το είδα. Κάθε φορά το είδα.
Έχει ο καθένας το δικό του φως και τα σκοτάδια.
Είναι οι άνθρωποι σαν φεγγάρια μοναδικοί, ή μοναχοί;
Εξαρτημένοι από μια γη.
Να μπαίνουν ανάμεσα σε εκείνη και τον ήλιο της.
Ο ήλιος είναι που δίνει ζωή στη γη,
μα αν ποτέ τον πλησίαζε πιο πολύ,
θα την έκαιγε, θα την έλιωνε, θα την έτρωγε.
Το φεγγάρι αναστατώνει τα νερά της,
συνοδεύει τα όνειρά της,
είναι γύρω και δίπλα της
παρά τις αποστάσεις.
Το φεγγάρι δε ζηλεύει τον ήλιο.
Κάνει το φως του δικό του
όταν αυτό είναι πιο κρίσιμο.
Στις εκλείψεις επιβάλει την παρουσία του μέσα από ενα φωτεινό κενό,
που δείχνει πως εκείνο είναι πιο κοντινό.
Στη γη ανήκει ένα φεγγάρι κι αυτή ανήκει σε έναν ήλιο.
Αλλά οι άνθρωποι θέλουν παραπάνω.
Έτσι μοιράζουν και ονόματα στα αστέρια συστηματικά.
Είτε είναι από πετρώματα είτε είναι από αέρια.
Αυτό που μας νοιάζει είναι το φως, το στιγμιαίο φως που ταξιδεύει στα χρόνια.

Να επιλέξω το τέλος

Πάντα νομίζω πως θα φύγω. 

Πως θα επιλέξω εγώ το τέλος. 

Μα ο άλλος

μ' αφήνει πρώτος.

Παραιτείται. 

Τον διώχνω. 

Τον χάνω. 

Δεν ξέρω τι κάνω. 

Γιατί δεν μπορώ να έχω την ευθύνη; 

Γιατί δεν μπορεί καλό να μείνει;

Στο ράφι να το βάλω

των αναμνήσεων γυαλιστερό. 

"Ο, τι ήταν ήταν", να μπορώ να πω, 

μα εγώ θέλησα κάτι άλλο,

δικό μου, στον κόσμο να ψάξω.

Να υπήρξε ο, τι ζήσαμε μαζί

κι η ιστορία να έχει ολοκληρωθεί.

Αντί να προσπαθώ

με σκέψεις κι υποθέσεις

να τη συμπληρώσω.

Αντί, εν τέλει,

να έχω επιλογές χωρίς τέλη.

Μισώ

Και μισώ.

Μισώ να ψάχνω τη ματιά άλλων, 

κι αφού την αποκτήσω,
να θέλω να την αποφύγω.

Μισώ να ψάχνω να ακούσω λόγια 

που δε θα μπορέσω να εμπιστευτώ.

Μισώ, μισώ που δεν μπορώ να μισήσω 

ο,τι με έκανε να συνειδητοποιήσω 

πως πρέπει να είμαι ολόκληρη 

για να μη βρεθεί 

ποτέ κανείς ξανά να εκμεταλευτεί 

πως χρειάζομαι ένα άλλο μισό.

Μισώ που δεν μπορώ να καταλάβω αν νιώθω μίσος ή λύπη, 

μόνο βάρος καταλαβαίνω. 

Και καταλήγω να τρέμω,

από νεύρα,

όπως κάποτε έτρεμα σε μια αγκαλιά,

από ελπίδα, και φόβο, και προσμονή

που όσα περίμενα νόμιζα είχαν 'ρθει.

Και μισώ που γράφω για σένα ξανά,

που έπρεπε να είναι για 'σένα που θα γράψω,

μετά από τόσο καιρό, 

που είμαι μόνη,

και είμαι καλά, 

και δε σε θέλω,

και δε θα σε ξαναδώ, 

και δε με νοιάζει.

Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω,

και δε θέλω κανένα να με αποσπάσει, 

ή να με σπάσει.

Μόνο θέλω κάποιον να με διασκεδάσει, 

να γ*μίσει το σώμα μου, 

κι όχι την ψυχή μου. 

Να μην μου αγγίξει την ψυχή, 

μόνο το μυαλό, το πολύ. 

Γιατί έχω ψυχή, 

αλλά δεν διατίθεται τώρα να ανοιχτεί, ή να δωθεί, ή να παραδωθεί, 

είναι ακόμα υπό κατασκευή, ή υπό επισκευή, ή δεν ξέρω τι. 

Είμαι εντάξει. 

Δε θα σε σκέφτομαι αύριο το πρωί. 

Απλά αυτό το βράδυ, 

θέλω

να σε πνίξω, 

να σε πνίξω στη μνήμη, 

ή στη λήθη,

γιατί πνίγομαι πάλι. 

Να σου στείλω από μακριά
μια μπουνιά,
μια γροθιά στο στομάχι, 

όπως τη νιώθω εγώ τώρα. 

Απλά έτσι. 

Έτσι όπως αποδιοργανώνομαι

όταν αναλώνομαι

στην άλωσή σου. 

Άι γαμήσου. 

Αλλά να είναι καλή κοπέλα. 

Και να της πεις την τιμή σου. 

Έμαθα πως δεν πειράζει να πληρώσεις ακριβά. 

Αρκεί να ξέρεις τι παίρνεις εξαρχής τελικά. 

Καληνύχτα. 

Αύριο μπορεί να τα βάλω πάλι μ' εμένα, 

αλλά δεν θα 'ναι για 'σένα.

*Συγγνώμη που πόνεσα

 ίσως περισσότερο

από όσο έδειξα,

από όσο ήξερα,

από όσο ήθελα.

Συγγνώμη αν σε εξέθεσα

-αν εκτίθεμαι το επέλεξα-

λίγο δημόσια, 

λίγο ιδιωτικά.

Δεν σβήνονται

ούτε τα κακά,

ούτε τα καλά.

Το "residual"

Δεν ξέρω αν σε ερωτεύτηκα.

Σε πίστεψα. 

Σε χρειάστηκα. 

Δεν ξέρω αν σε αγάπησα. 

Σε νοιάστηκα.  

Σε θέλησα.

Στο τέλος
έμεινε η ψυχραιμία μου 

και η ψυχρότητά σου. 

Δεν θέλω πια να σε ξαναδώ μπροστά μου. 

Μέσα μου σε βλέπω,  

και σε ακούω,
και σε έχω.

Είσαι κομμάτι μου,  

κομμάτι της ζωής της ιστορίας μου. 

Έχω συμφιλιωθεί με αυτό. 

Χρησιμοποιώ αντικείμενα και φράσεις σου. 

Σε έχω ενσωματώσει,
σαν σημάδι από πληγή

που έχω συνηθίσει να βλέπω/αγνοώ 

και που ίσως γίνει και στολίδι. 

Σαν χτύπημα εσωτερικό 

που θα πονάει κάθε άνοιξη,  

έτσι λίγο,  μόνο για να μου θυμίζει. 

Δεν θέλω να σε ξανασυναντήσω 

όχι επειδή σε μισώ 

αλλά επειδή ξέρω πια 

πως θα καταφέρουμε τέλεια 

να ανταλλάξουμε αδιάφορα "γεια". 

Ξέρω πως δεν θα καταφέρω 

πότε να σου πω κάτι παραπάνω, 

να ρωτήσω πράγματα που θέλω να μάθω.

Αλλά κι αυτά δεν είναι πολλά,
μόνο ψέματα
που δεν έχουν λόγο να γίνουν αλήθεια. 

Τα "γεια"  είναι μια προσπάθεια 

να μην περάσουμε τη γραμμή 

που έχουμε οδηγηθεί 

και γίνουμε ξένοι αντί γνωστοί. 

Λες και το γνωστοί αρκεί 

για κάποιους που έχουν μοιραστεί

ένα σπίτι,
ένα τραπέζι,
ένα κρεβάτι,
ένα σώμα

για δύο χρόνια. 

Μα σκέφτομαι πως αλλιώς θα είναι κρίμα, 

ένα κρίμα ακόμα.

Τέσσερεις παρά

 

*Κάποια νύχτα, με άγνωστη ημερομηνία, αυτή τη χρονιά, η ώρα "4 παρά":

Απόψε χρησιμοποιώ την ελευθερία μου στο κλάμα αντί στον _

Ελευθερία από τους γείτονες, τους γονείς και τους φίλους, 

που ανησυχώ μην ανησυχήσουν

χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν. 

(Το μαξιλάρι "σου" δεν έχει τη μυρωδιά σου πια.

Από τα τόσα καλοκαιρινά βράδια 

που το πήρα γυμνή στην αγκαλιά μου

έχει την δικιά μου.

Αλλά στο σεντόνι παρατηρώ μόλις πως παραμένει ακόμα,

ξινίλα, όχι κολώνια.)

Κλαίω και φωνάζω

-ουρλιάζω τόσο που έφτιαξα τσάι μετά-

γιατί νιώθω κενή, άδεια

ή θέλω μάλλον να σε αδειάσω από μέσα μου,

αφού δεν (θα) σε έχω δίπλα μου.

Νιώθω μούδιασμα στην πλάτη μου.

Θα 'ναι επειδή πονάει η καρδιά μου

ή ίσως επειδή έκοψες τα φτερά μου.

Ζαλίζομαι, πνίγομαι, θα λιποθυμήσω

σχεδόν όπως όταν έρχομαι σε -πραγματικό- οργασμό.

Νιώθω πως πεθαίνω.

Μα για να  το μοιραστώ με κάποιον πρέπει

να του εξηγήσω τι έχω ζήσει. 

Κανείς δεν ξέρει να αγκαλιάζει.

Ίσως ούτε εσύ ήξερες,

αλλά σε έμαθα.

Θα το χρησιμοποιήσεις στην επόμενη,

ή ελπίζεις να μην θέλει;

Με κοιτάζω στον καθρεύτη.

Δεν είμαι άσχημη

όπως δείχνει η κοκκινισμένη μύτη και τα σπυριά μου.

Είμαι φοβισμένη όπως λένε τα μάτια μου. 

Φοβάμαι τη γνώριμη μοναξιά μου. 

Ίσως η μοναξιά μου να μου 'χει θυμώσει

που νόμιζα πως την έδιωξες εσύ,

την έδιωξε η ευτυχία μου.

Ή ίσως να με λυπάται.

Εξάλλου είναι αυτή 

που ξέρει καλύτερα την αλήθεια μου.

Όπως κι η μοναξιά σου,

που ποτέ δεν άφησες να φύγει,

ποτέ δεν μ' άφησες να διώξω,

ξέρει τη δικιά σου.

Το πρωί μάλλον πάλι

θα ξυπνήσω αγχωμένη

γιατί θα σου έχω μιλήσει

στον ύπνο, στα όνειρά μου.

Θα πρέπει να το συνηθίσω,

μου φτάνει δε μου φτάνει.

Εκεί κι εσύ,

όπως τόσοι άλλοι.

Κι ας ήσουν εσύ

άλλο κάτι.

Μα αν δεν αλλάξω εγώ,

τίποτα δεν θα αλλάξει. 

Να δω 

πώς θα με σώσω 

από τα νυχτερινά κλάματα.

Πώς θα τα βρω μ' εμένα.

Να μη χρειάζομαι κανένα. 

Μόνο, αν θέλω, να θέλω.

Δάκρυα στη λίμνη

Θα κλάψει.

Μέχρι να εξαγνιστεί

κάθε μέρος όπου υπήρξαν μαζί.

Μέχρι να ξεπλύνει

κάθε ανάμνηση που το βλέμμα της θολώνει.

Τα δάκρυά πέφτουν μες στην απύθμενη λίμνη,

όπως βουλιάζει στη νοσταλγία κι εκείνη.

Ο κόσμος φαίνεται όμορφος όταν είσαι στο μαζί,

όμως ο μόνος πρέπει να βρει

τρόπο να το δει από την αρχή.

Να σταθεί νέος,  καθαρός.

Όσα έζησε, αντί βάρος,

να είναι φυλαγμένος θησαυρός,

κι η ομορφιά, αντί πόνος,

να είναι μες στη νύχτα φως.

Εννέα

"Δεν μπορώ να γιορτάσω,  ούτε και να λυπηθώ.  

Δεν μπορώ,  πάω πάσο,τέτοια μέρα δεν μπορώ...

... Δεν μπορώ να θυμάμαι, μια σκιά να νοσταλγώ. 

Πώς θες στα αστέρια να 'μαι,  όταν εσύ δεν είσαι εδώ;"

Επιβίωσα 

Έζησα κιόλας ένα μήνα χωρίς εσένα,

χωρίς να περιμένω να είμαστε ξανά μαζί,

κι όμως στιγμές κλαίω ακόμα,

χωρίς να ξέρω το γιατί.

Στον καναπέ βαριά,

καθώς αλλάζει η μέρα,

δεν ξεχωρίζει το βάρος στο στομάχι,

την καρδιά,  το κεφάλι.

Κενό τόσο πυκνό.

Τίποτα τόσο πολύ.

(*Πες μου εσύ για Φυσική) 

Ξύπνησα

Όσα ζήσαμε ένα όνειρο ήταν. 

Απλά ξύπνησα. 

Μ' άφησες και σ' άφησα. 

Κι ας είπες πως δεν θα μ' αφήσεις να σ' αφήσω, 

όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι εφιάλτες. 

Είπες κι έκανες πολλά.

Ξύπνησες κι εγώ κοιμώμουνα.

Ήταν όνειρο, δεν ήταν ψέματα. 

Ήταν μια ξεχωριστή πραγματικότητα
χωριστή από αυτή στην οποία επέστρεψα. 

Αυτό που μένει είναι εικόνες στη μνήμη. 

Δεν υπάρχει τόπος να γυρίσω,
χρόνος για να τα ξαναζήσω. 

Απλά ήθελα, ήθελα να ζήσω συνέχεια στα όνειρα. 

Ποιός δεν θέλει; 

Ποιός μπορεί; 

Περιμένει η πραγματικότητα. 

Περιμένεις το επόμενο όνειρο. 

Πραγματικότητα ενδιάμεσα στα όνειρα, 

ή όνειρα ενδιάμεσα στην πραγματικότητα;

Όπως και να χει, το δυσκολότερο είναι να ζεις ανάμεσα. 

Προσοχή στο κενό, ανάμεσα στην αποβάθρα που αφήνεις και τον επόμενο συρμό. 

Παρατήρηση:

Είναι όμως μάλλον εκεί, 

στην πραγματικότητα και 

στην αναμονή του ονείρου 

που γεννιέται η ποίηση.

Όσο ζεις στο όνειρο 

ελάχιστα την έχεις ανάγκη. 

Η σχέση μας "ανέβηκε στα κεραμίδια"

Αγάπη σαν συνήθεια

Μαζί στη μοναξιά

Αδιάφορα φιλιά

Ανούσια συνουσία

Του τέλους αναβολή

Για τι αναμονή;

Δίπλα μου

Στο μπαλκόνι, αγκαλιά,
εσύ κοιτάς τα μάτια μου
ενώ κοιτάω τα αστέρια.
("Κι εγώ τα αστέρια κοιτάζω.." μου λες)

Το κρεβάτι μου το μονό 
όταν κοιμόμαστε δύο είναι στενό 
και όταν λείπεις είναι άδειο.

Σε ψάχνω στα όνειρα μου,
ξυπνάω και σε βλέπω δίπλα μου.

Δεν ξέρω

Υπεραναλύω τόσο τα πράγματα
που δεν ξέρω τίποτα.
Τόσα πολλά ζω
που δεν ξέρω τι να γράψω.
Αγάπη, έρωτας, λατρεία;
Δεν ξέρω τι νιώθεις, τι νιώθω.
Κι όμως είναι όμορφα,
είναι τέλεια.
Είσαι ο,τι ήθελα, ο,τι περίμενα
και τώρα δεν ξέρω
τι είναι που θέλω και περιμένω πια.
Ταιριάζουμε τόσο καλά
που δεν νιώθω να σε ακουμπάω καν,
σαν κομμάτια ενός παζλ που γλυστράν.

Μαζί σου να δακρί-ζει

Δακρίζω σημαίνει αφήνομαι να αισθανθώ, πλημμυρίζω.

Κάνε την να δακρίζει από το πόσο γελάει.

Να δακρίζει από τρυφερή συγκίνηση.

Να δακρίζει στην αγκαλιά σου. 

Να δακρίζει από τα γαργαλιτά σου.

Να δακρίζει όταν μαγειρεύετε μαζί από τα κρεμμύδια. 

Να δακρίζει από την κρύα νύχτα ενώ μένετε έξω να βλέπετε τα αστέρια.

Κάνε ο, τι μπορείς να μην δακρίζει ποτέ από λύπη.

Τότε θα σου αφεθεί πριν καν το καταλάβει. 

Δες την να πλημμυρίζει από ό, τι ζει.

Μην (με) φοβάσαι

Πώς τρομάζεις από τις σπίθες,
όταν χειρίζεσαι τόσο επιδέξια την φωτιά;

Πώς σε πνίγουν οι σταγόνες,
όταν μπορείς και (με) ταξιδεύεις μες στη θάλασσα;

Γιατί να θες να μας χωρίζεις απότομα,
ενώ γινόμαστε ένα τόσο αρμονικά;

Γιατί φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό
και μαζί εμένα που σ' αγαπώ;

Ακόμα δεν μ'έχεις συνηθίσει;

Αφού χτίζουμε παλάτια μαζί,
προς τι η ανάγκη για ανάμεσά μας τείχη;

Αφού ζούμε το όνειρο,
από ποιον βασανίζεσαι εφιάλτη;

Αφέσου στην αγκαλιά μου
και δες απ' τη ματιά μου,

μάτια μου, φως μου, ομορφιά μου.

Αφέσου στη στιγμή
κι εμπιστεύσου τη ζωή. 

Νιώσε και νιώσε με. 

Μην (με) φοβάσαι.

Ποθητός δεσμός

Αν μ' αγαπάς, να το ξέρω.

Τίποτ' άλλο δεν θέλω.

Μοναχά να το λες.

Στη ματιά σου να βλέπω

πως για πάντα με θες.

Εδώ

να ζητάς να μένω

κι εγώ

πιο πολύ ν' αγαπώ

καθετί σου κρυμμένο

όσο και φανερό,

γι' αυτό

να σ' αφήσω μην θέλω

ούτε να το μπορώ.

Μου λείπεις.

Μου λείπεις.
Νιώθω πως λείπει κάτι από εμένα κι είσαι εσύ.
Το κοίταγμα κι η αγκαλιά σου.
Η φωνή,  το άρωμα,  η αφή.
Τα όμορφα λόγια και τα πειράγματά σου.
Τα πονηρά και τα ήρεμα χαμόγελά σου.
Μακριά σου δεν είναι ήρεμη η σιωπή,
δεν είναι ελαφριά,  βαραίνει.
Το ίδιο και οι ήχοι.
Με κουράζει το καθετί
και τίποτα δεν με ενδιαφέρει.
Πονάει και το σώμα μαζί με την ψυχή.
Σαν κάθε μου κομμάτι ένα μέρος του έχει χάσει.
Μου λείπεις.
Μόνο εσύ.

Έτος φωτός

Είμαι ευτυχισμένη.

Η ευτυχία μου είσαι εσύ.

Η ευτυχία είναι στιγμές.

Στιγμές μαζί σου.

Θα ήθελα να σταματήσω το χρόνο.

Αλλά δεν μπορώ.

Μπορώ μόνο να τον απολαύσω.

Να τον ζήσω.

Να τον γιορτάσω.

Σου λέω "σ'αγαπώ".

Όχι επιδιώκοντας να σε κρατήσω.

Αλλά επειδή και μόνο σε έχω εδώ.

Μου μαθαίνεις τον ίδιο μου τον εαυτό.

Με μαθαίνεις και σε μαθαίνω.

Σε θέλω.

Θέλω όσα είσαι χωρίς να το ξέρω.

Θέλω όσα μου δίνεις χωρίς να το ξέρεις.

Θέλω να σου δώσω χωρίς να υπολογίζω.

Να σου δώσω ευτυχία.

Να μου δώσεις αγάπη.

Να μοιραστούμε το τώρα.

Κι ας μας δώσουν χρόνο τα αστέρια.

Χρόνια -φωτός- πολλά

Εδώ σε θέλω

Εδώ σε θέλω μάτια μου,

να 'ρθεις και πάλι πίσω,

κι εγώ για να σε υποδεχτώ

να σε γλυκοφιλήσω.

Εδώ σε θέλω μάτια μου,

στα δύσκολα τα βράδια μου,

που έχουν την μορφή σου,

να παίρνω απ΄τη ζωή σου.

Μέχρι το τέλος

Όταν δεν θα μ'αγαπάς πια,
θα μαζέψω τα πράγματα μου
και την καρδιά μου.
Δεν θα σου πω αντίο
ούτε σ αγαπώ.
Θα το δεις στο τελευταίο κοίταγμα μου.
Θα σε βλέπω μέσα μου πλέον μόνο.
Δεν θα αφήσω να φανεί ότι με έχεις πληγώσει.
Γιατί αυτό θα είναι μια μικρή λεπτομέρεια απλά.
Με έχεις κάνει να νιώσω πολλά περισσότερα.
Πράγματα όμορφα.
Δεν μπορούν να συμβαίνουν για πάντα,
αλλά κάτι θα σημαίνουν για πάντα.
Κι ας μην υπάρχει "για πάντα".
Υπάρχουν μόνο μικρές στιγμές ευτυχίας
που μοιραζόμαστε.
Έτσι που έχουν δημιουργηθεί
δεν μπορούμε να τις χωρίσουμε,  όταν χωριζόμαστε.
Κι αν η κοινή πορεία μας στη ζωή
δεν μπορεί να συνεχιστεί,
στις αναμνήσεις θα είμαστε μαζί.
Όταν δεν θα μ' αγαπάς πια,
ίσως κι εγώ δεν θα σ αγαπώ.
Μα το ότι αγαπηθήκαμε θα είναι σίγουρο.
Δεν θα ψάχνω αποδείξεις να βρω.
Δεν θα ψάχνω τίποτα στο παρελθόν.
Σημασία έχουν όσα με βρήκαν.
Δεν θα σε ψάχνω στο μέλλον.
Κι ας ήθελα μπορεί πολύ να με βρεις εκεί.
Όταν τελειώνει η αγάπη,
δεν τελειώνει η ζωή.
Απλά αλλάζει η διαδρομή.
Πού θα βγει δεν ξέρεις.
Μα ξέρεις ο, τι έχεις,
Κάνεις δεν μπορεί να στο πάρει.
Περνά ο, τι έχει τελειώσει.
Τελειώνει ο, τι έχει περάσει.
Μα ο κόσμος δεν θα χαλάσει.
Γιατί έτσι ο χρόνος τον έχει φτιάξει
που κανείς δεν είναι μόνος στη δράση.