Θυμός_Χολή

Θυμός

Για όσα δεν θέλω να θυμηθώ 

Κόκκινο σαν φωτιά 

Γκρι σαν μοναξιά 

Στάχτες και λύπη 

Καταστροφή 

Απελπισία

Προδοσία 

Απελευθέρωση

Πόνος στα χέρια από μπουνιές που δεν έδωσαν

Κόμπος στο λαιμό από πνιγμένα ουρλιαχτά 

Φωνή 

Που ντράπηκε να εκτραπεί 

Εκνευρισμός 

Ως εκεί αποδεκτός 

Καζάνι που βράζει 

Μα δεν του επιτρέπεται να εκραγεί 

Κι όταν το νερό σωθεί 

Αποκτάει πέτρα στα  βάθη 

Κατακάθι από την καταπίεση 

Αυτό δεν είναι ποίηση 

Είναι ανάγκη 

Πράσινη χολή 

Κίτρινοι εμετοί 

Αυτοκαταστροφή 

Πόνος σαν σφάχτης 

Όταν  πια σκας από το φαΐ 

Μα δεν μπορείς να χορτάσεις 

Δεν μπορείς να φράξεις,  

να βουλώσεις την πληγή 

Θα κλάψεις χωρίς να θέλεις να ξέρεις γιατί 

Θα κάψεις γράφει η αυτόματη διόρθωση

Δεν μπορείς να πάρεις αναπνοή

Πονοκεφαλιάζεις

Πονάς να σκέφτεσαι για να μη νιώσεις 

Ποια λύση είναι αυτή;

Φοβάσαι 

Πάντα τον φοβόμουν πολύ 

Ο Θυμός είναι απειλή 

Μα ίσως το ίδιο και η αποφυγή 

Αντί να βάλεις τα όρια σου

Βάζεις όρια στον εαυτό σου για να είσαι αγαπητή 

Μα δεν βάζεις και τα όρια που χρειάζεται για να σταθεί 

Σαν σκαλωσιές, σαν δίχτυ 

Να σε ελέγξεις λες

Στη διατροφή 

Στη διαστροφή 

Αποστροφή 

Από τη ζωή 

Φτάνεις εκεί

Να σε πονάει 

Σαν να σε σφάζει 

Ότι σε σφίγγει 

Σαν σπαθί 

Όπως και να το λένε 

Το ήξερες εσύ 

Δεν σε εκπλήσσει 

Ταιριάζει σε ο,τι δεν έχεις εκφράσει 

Πάλι κεφάλι και χέρια αντί στομάχι στην τελική 

Μα αυτό υπαγορεύει ότι του έχει απαγορευτεί 

Ευκαιρία να βγάλει χολή που πάλι δεν χρησιμοποιεί 

Την αποφεύγει 

Μα δεν μπορεί να ξεφύγει 

Τα κομμάτια λιώνουν 

Σαν αχώνευτη τροφή 

Αηδεία

Μα αναγκαία 

Επιτέλους αναπνοή σαν έμπνευση κι ιδέα 

Άσχημη που προσπαθεί να πάρει σχήμα.

Έλξη

Έλξη... Τι είναι η έλξη;

Ξέρεις να μου πεις εσύ;

Διαβάζεις την σκέψη.

Μα σου αρέσει;

Μου αρέσεις.

Σε κοιτάζω. 

Με κοιτάς ή το νομίζω;

Πριν σου μιλήσω.

Καίγομαι να σε αγγίξω.

Αν σε αγκαλιάσω, θα σε πνίξω.

Γνώριμος από την πρώτη στιγμή.

Λάθος από προηγούμενη ζωή.

Σε θέλω.

Με όποιον κι αν είμαι μαζί.

Είναι οι άλλοι πολλοί,

κι είσαι κι εσύ.

Προφανές,

για όποιον με ξέρει,

έστω λίγο.

Τόλμη

Πόση τόλμη χρειάζεται 

για να  αγαπήσεις

ο,τι μπορείς να χάσεις;

Να αγκαλιάσεις, 

ο,τι μπορείς και να αφήσεις.

Να δοθείς

κι ας μην πάρεις.

Να θελήσεις

χωρίς να εξαρτηθείς.

Να πιστέψεις

χωρίς να ελπίσεις. 

Να χωρέσεις

και να συγχωρέσεις

ο,τι προσκαλείς

και ο,τι προκαλέσεις.

Τόλμη 

αντί αφέλεια

ότι υπάρχει ασφάλεια 

στις λέξεις.

Να αρνηθείς τις υποσχέσεις

που ορίζουν τις σχέσεις.

Κύματα

Δυο κύματα.

Από κατευθύνσεις αντίθετες,

και θάλασσες διαφορετικές.

Μα

η θάλασσα είναι μια.

Με σκοτάδια στα βαθειά

και πίσω τους τη συννεφιά.

Συναντιούνται

σε μια αγκαλιά.

Κι ίσως 

φτιάξουν φως.

ΑρσαλΆν

Θα γερνάς. Θα γερνώ.

Θα γυρνάμε τον κόσμο. 

Και οι δυο. Χωριστά.

Θα γυρνώ να κοιτώ

και να σκέφτομαι αν. 

Αν ανήκαμε μαζί.

Αν είχαμε επιλογή. 

Το χαμόγελο να μη χαθεί. 

Όμορφη η ζωή.

Κι εμείς όμορφοι

είμαστε. 

Μα δεν είμαστε

"Εμείς".

Κισσός

Θυμώνω τόσο 

που με αφήνεις να σε αφήσω,

που με σπρώχνεις μην σ' αγγίξω.

Δεν με αφήνεις να μιλήσω

και με διώχνεις να μη δω

τον κακό σου εαυτό.

Θα 'θελα να σε χτυπήσω

για να σε ταρακουνήσω.

Θα μπορούσα να γκρεμίσω

τις σαθρές δικαιολογίες

που έκτισες γύρω σου τοίχο.

Σαν φυτό θα ξεραθείς

από όσα δήθεν ξέρεις.

Μόνος μείνε αφού το θέλεις.

Με τον ίδιο να δουλέψεις.

Δεν με νοιάζει,

μα σε νιώθω. 

Δεν θα μάθω

Δεν θα μάθω ποτέ

πώς φιλούσες,

πώς θα ήτανε

αν μ' αγαπούσες.

Μόνη

νόμιζα

πως μου χρωστούσες

την ευτυχία

που 'χα περιμένει καιρό.

Δεν πειράζει.

Μου είναι γνωστό. 

Στην καρδιά μου

άλλο ένα κενό

μες στο χώρο

που είχα για σένα. 

Θα το αντέξω κι αυτό. 

Στην γη

Εκεί

που νόμιζα πως όλα έχουν γραφτεί,

έρχεσαι εσύ.

Φωνή

ζεστή

που μ' αγκαλιάζει

με τα χέρια σου μαζί.

Να την εμπιστευτώ

καλεί.

Να αφεθώ

κι ας ξαναπληγωθώ

μπορώ.

Να ελπίζω

θέλω. 

Μπορείς

να με δεχτείς

και θέλεις

να μου δείξεις

το καλύτερο,

που υπάρχει.

"Θέλεις να πάμε στο φεγγάρι;

Θέλω να ζήσουμε στη γη."

Μίλα μου για τα αστέρια.

Μα μη,

πάψε μια στιγμή

να ακούσω την καρδιά,

κι ας σπάσουμε μετά

στην τελευταία σκηνή. 

Υπόλοιπη

Η καρδιά μου θέλει να πιστέψει

όσα λες και όσα δεν έχεις πει,

το χαμόγελό σου στη φωνή,

πως όποιος θέλει μπορεί.

Ξαναγυρνώ

στον εφηβικό μου ρομαντισμό.

Σαν να μην έχω δει

πως οι άνθρωποι

αλλάζουν γνώμη

φεύγουν σε μια στιγμή

παίρνοντας τη ζωή τους μαζί 

που σου είχαν υποσχεθεί,

την υπόλοιπη.

Οι ρίζες μου

Απ' τα βουνά και τα νερά,

τη θάλασσα και τα ποτάμια,

απ' τις ελιές και τα πλατάνια,

έχω τις ρίζες μου βαθιά.

Από την άμμο και τους βράχους.

Τους γρήγορους κι αργούς χορούς.

Τα χέρια που έμαθαν τα χάδια

ενώ ήξεραν μόνο καημούς.

Κι από βορρά είμαι και από νότο.

Στο πέλαγος ισορροπώ.

Κι άμα βουλιάξω μες στο χρόνο,

πάλι ένα φως μπορώ να βρω.

Μες στους ανθρώπους με τα λάθη,

τα λίγα τους και τα πολλά,

που κάπου βρήκαν την αγάπη,

ή έστω μία συντροφιά.

Όρθιοι στης ζωής την άκρη,

ας ειν' να πουν

"Ήταν καλά". 

Να προχωράω

Μαζί σου 

Θέλω να συνεχίζω να προχωράω   

Δεν με νοιάζει πού πάω 

Δεν κρυώνω, δεν πεινάω 

Δεν κουράζομαι, δεν βιάζομαι 

Έχω ο,τι χρειάζομαι

Το χαμόγελό σου 

ηλιαχτίδα στην συννεφιά 

Το άρωμά σου 

το αεράκι φυσά 

Γλυκιά στιγμή 

Ρουφάω ζωή 

Μου αρκεί 

που είσαι εκεί 

Η ματιά σου παγώνει το χρόνο

Μαζί σου μόνο 

Ραντάρ των Ραντεβού

Τόσα ραντεβού χαμένα

Σαν λουλούδια στο ποτάμι πεταμένα

Στιγμές χημείας

και συνέχειας καμίας

Τέχνη, φύση, γαστρονομία

Πάνω από όλα μοίρασμα

Κομμάτια ανθρώπων και ζωών 

Έκθεση και εκθέσεις ιδεών

Χρόνος χαρισμένος

Κάποιοι είχαν αποφασίσει

εξαρχής ίσως το τέλος

Τόσοι διαφορετικοί 

Και τόσο ίδιοι

Χαλαροί, κι εγώ μαζί

Να περάσω ωραία 

Να περάσει η ώρα 

Κι ας περνάει η ζωή

Κουρασμένη λέω

Κι όμως πάλι βγαίνω

Κάθε ευκαιρία που έχω

να απορριφθεί περιμένω

Κάποιος θα 'ρθει να με εκπλήξει 

Κάποιος θα 'ρθει για να μείνει,

λίγο παραπάνω έστω

Ως τότε μετρώ,  υπολογίζω, καταγράφω 

Καλύτερα αυτή τη χρονιά

Περισσότεροι φίλοι

Λιγότερα φιλιά

Την αγκαλιά μου δίνω πιο προσεκτικά

για το ποιόν στην καρδιά φέρνω κοντά

Αλλού

Πάντα η αγάπη είναι αλλού

από εκεί που είμαι εγώ

Είναι άλλου 

απ' αυτόν που την ζητώ

Μικρή μου πριγκίπισσα

Δε θα σου δώσω τις ευχές μου

για ένα προκαθορισμένο μέλλον.

Με τις λέξεις τις ποιητικές μου 

θα σου πω το πώς σε βλέπω.

Εύθραυστο λουλούδι 

με δυνατή ρίζα

Ανασφάλεια και πείσμα

Τρεμάμενη φωνή 

από σφιγμένα χείλια

Δάχτυλα λεπτά 

σε σκληρή γροθιά

Βλέμμα μελαγχολικό 

και χαμόγελο παιδικό

Δεν αποφάσισα να σε φωτογραφίσω.

Μα από τη μνήμη μου δεν θα σ' αφήσω.

Πέτα ώσπου να βρεις φωλιά,

στα καινούρια ή στα παλιά.

Ανάσανε!

Σαν εσένα, ναι,

δεν είναι καμιά.

Πέτα πουλί μου.

Μείνε η μικρή μου,

που, κόντρα στα ρεύματα,

φτιάχνει τον κοσμο ξανά,

στα μέτρα της,

της μεγάλης της καρδιάς.

'Υπουλα καλός

"

-Σου αρέσει;

-Λιγάκι ίσως.

"

Περνάει ο χρόνος

μες στο φως.

Χρώμα Γαλάζιο

σαν τα μάτια σου,

σαν τον ποταμό,

σαν τον ουρανό.

Στα μάτια 

δεν τολμώ

να σε κοιτάξω.

Φοβάμαι μην πνιγώ.

Φοβάμαι μην πετάξω.

Χαμόγελο 

αγνό και πονηρό.

Με ηρεμείς 

και με ζωντανεύεις.

Είπα πως θέλω 

να σε ξαναδώ.

Λέω πως θέλω 

να σε ερωτευτώ.

Πάλι σε άλλη

μην σε αφήσω.

Μην αρνηθώ να ζήσω.

Μα δεν περίμενα

τόσο άμεσα

να 'ρθει.

Το χαμόγελό μου

προσπαθώ να καταπιώ

και την λάμψη των ματιών 

να κρύψω.

Φοβάμαι 

να μην σε φοβήσω.

Όσα μέσα μου φυλώ

γίνονται φασαρία

στο στομάχι

και στο στήθος.

Θεριεύει

ένα θερινό

θηρίο.

Βλέπω

το παράδοξο 

στο δικό μας μύθο.

Πού σε γύρευα 

και πού σε βρίσκω.

Πόσο μακριά ήρθαμε 

για να 'ρθουμε κοντά.

Πώς δεν σε είδα 

κι άργησα να σε γνωρίσω.

Άσε με να σε αγκαλιάσω

να σε καλωσορίσω.

Κι ας μη χρειαστεί

να σε αποχαιρετήσω.

Απο-ρ-ίες

Απ' τις ταλαιπωρίες μου

ήσουν η πιο μεγάλη.

Και από τις πορείες μου 

ήσουν η πιο πυκνή.

Στις τόσες απορίες μου

άκρη δεν έχω βγάλει.

Δεν ξέρω εν τέλει

αν έφταιγα εγώ ή και εσύ.

Αν θέλησες ο,τι ήθελα

ή αν ήμουνα τρελή.

Τα ίδια

Θα σου πω ένα μυστικό 

Που έμαθα 

Μα ακόμα δεν το ξέρω 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Τα ίδια μα αλλιώς 

Όλοι τα ίδια θέλουν

Μα λίγοι τα μπορούν

Περιμένουν 

Μα χρόνο δεν έχουν

Ούτε χώρο 

Το κενό 

για να καλύψουν 

Όλοι τα ψάχνουν 

Να δώσουν 

Να πάρουν 

Και περισσεύουν 

Και δεν αρκούν 

Όλο αναβάλουν

Το να τα βρουν

Γιατί θα χάσουν 

Όσα μισούν

Μπλε

Τι χρώμα είναι ο ουρανός;

Μπλε θα πουν οι πολλοί.

Μπλε είναι το σωστό.

Έτσι πρέπει.

Κι ας μην είναι η αλήθεια.

Δεν ενδιαφέρει κανένα.

Έτσι έχει συμφωνηθεί.

Κι όποιος το ξέρει, θα ανταμειφθεί.

Εγώ τον θέλω 

κόκκινο και πορτοκαλί 

και ροζ και μοβ.

Από τα ηλιοβασιλέματα

και τις ανατολές

όπου τον είδα έτσι

κι ένιωσα ζωντανή.

Ένα φόρεμα 

με τα χρώματα του ουρανού

πάντα ήθελα.

Μα τώρα με πλακώνει.

Δεν με χωράει η γη.

Της πέφτω πολλή.

Της πέφτω μικρή.

Βουλιάζω στο γκρι.

Σε μέρα μουντή.

Ο ουρανός είναι χαρτί,

που μια θέλω να σκίσω 

και μια να μείνει εκεί.

Τα όσα κρύβει 

να αποφύγω.

Το φώς και το σκοτάδι.

Το τίποτα και το άπειρο.

Όταν ο ήλιος λάμψει 

και δω πως έρχεται η άνοιξη 

άγχος μου φέρνει και κατάθλιψη.

Γιατί ο χρόνος που περνάει 

πίσω του με έχει αφήσει.

Σσσ

Σσσ

Σώπασε 

και σκέπασέ

με με το σώμα σου

και με τη σιγουριά σου

Θα 'σαι εδώ κι ας θα 'σαι αλλού

Μην πεις πως με χρειάζεσαι 

Μην πεις πως με φοβάσαι

Έλα, τυλίξου πάνω μου

Φίδι στο θήραμα του

Παιδί στη μαμά του

Κρατήσου πάνω μου

Κοιμήσου πάνω μου

Αφέσου

Σσσ

Φωνή

Μικρά φωτάκια μες στη νύχτα 

να ηρεμούν τους φόβους.

Γουργούρισμα γάτας 

να ηρεμεί το σώμα.

Χορός κεριού 

που ηρεμεί τη ματιά.

Νερό στάλες

που δροσίζει το δέρμα.

Κύματα στην ακρογυαλιά 

που ηρεμούν τα αυτιά. 

Έτσι νιώθω τη φωνή σου 

τη βαθειά

και την γλυκιά, 

που σέρνεται

στα αυτιά μου 

και μπαίνει 

στην καρδιά μου, 

που λούζει τα μαλλιά μου,

στο σώμα μου κυλά.