Το αγόρι -των ονείρων- μου

Υπάρχει κάπου ένα αγόρι

με σγουρά μαλλιά

με μάτια λαμπερά

με μια ιδιαίτερη ομορφιά

με κομμάτια άγρια και γλυκά

που ξέρει να ζει

Ένα μικρό παιδί με μεγάλη ψυχή

Στο βλέμμα του καθρεφτίζονται τ' αστέρια που χρόνια περιμένω να βλέπουμε μαζί,

Η γραμμή των χειλιών του διαγράφει το δρόμο για να φτάσουμε 'κεί.

με τρέλα και κρυφό ρομαντισμό
με καρδιά και με μυαλό
τρυφερό και δυνατό

όπως είχα τολμήσει να το φανταστώ

μπορεί και πιο καλό

Δεν είμαι σίγουρη αν το ξέρω

αν το έχω γνωρίσει

Αλλά από πάντα το θέλω

και ήδη κάθε λάθος του έχω συγχωρήσει

Άραγε έχει αργήσει

ή εγώ το έχω στήσει;

Ελπίζω κι εκείνο να με αναγνωρίσει

Ένα κορίτσι

που έχει λατρέψει

που το έχει αγαπήσει

Το δικό του κορίτσι.

Πληγή στο ρόδο

Στο ροδοπέταλο πληγή

Σαν αίμα κόκκινο, χωρίς να αιμορραγεί

Ποιος να το έσχισε;

Ποιος να 'ναι, και γιατί;

Ποιος βίαια φέρθηκε σε ό.τι τρυφερότερο έχει ποτέ πλαστεί;

Να 'ναι ένα κτήνος, που να λείβεται στοργή,

με άγρια νύχια και με δύναμη πολλή;

Να΄ναι μια κάμπια που, απλά για να τραφεί,

σ' αυτό περπάτησε και έκανε σχισμή;

Ποιος να ν που σπίλωσε του ρόδου τη μορφή;

Ποιου το σημάδι έχει πάνω χαραχτεί;

Κι αν ειν' αλήθεια μια αυτοκαταστροφή;

Αν ένα αγκάθι από διπλανό κλαδί,

που με το ρόδο είν' η ρίζα του κοινή,

αυτό να τ' άγγιξε

κι αργά, με προσοχή

να δημιούργησε στο ρόδο την πληγή;

 

 

 

Γραμμένο στις 24 Μαϊου 2012