Νέα..παλιά
Στην ετικέτα "στίχοι μου" προσέθεσα (κάποια από τα) κείμενα που ως τώρα κρατούσα σε χωριστό τετράδιο προορισμένο για ατελή τραγούδια..

Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

Δειλός


Όχι, δεν είσαι ο, τι λένε.
Ο, τι λένε όσοι προσπαθούν να με κάνουν να σε ξεχάσω.
Όσοι δεν σε ξέρουν πραγματικά τόσο καλά
όσο έφτασα να πιστέψω πως ίσχυε για μένα.
Όλα μου φαίνονται πια αρκετά μπερδεμένα.
Παρά τις μετρημένες στιγμές που έδειξες θάρρος,
καταλήγω πως είσαι απλώς μάλλον δειλός.
Δειλός απέναντι στην αρχή και το τέλος.
Δειλός απέναντι στο κάτι σου ή το τίποτα.
Δειλός να μου δώσεις χαρά
ή να με απογοητεύσεις ευθέως ξεκάθαρα.
Δεν ξέρω αν σε συγχωρώ για αυτό.
Σίγουρα όμως σ' αγαπάω.
Δεν έχω λόγο να μην το κάνω.
Πάντα (θα) σε ξεχωρίζω
ως άτομο και ως φίλο.
Δεν θέλω και δεν πρόκειται να σε ξεχάσω.
(να) Το ξέρεις πως δεν χάθηκα.
Εσύ επέλεξες να σε χάσω,
και - ίσως κάποτε το καταλάβεις- να με χάσεις.
Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνω το γιατί, αποφάσισα να το αποδεχτώ.
Κάθε φορά που θα σε βρίσουν θα το αρνηθώ.
Σε λέω όμως δειλό.
Ελπίζω ακόμα να σημαίνει κάτι για 'σένα αυτό.



 
 
 
 
 

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

Η αλήθεια της παπαρούνας


Η παπαρούνα είναι
κόκκινη
άγρια
όμορφη

Η παπαρούνα είναι
μαύρη
εύθραυστη
μόνη

Μες στους αγρούς ξεχωρίζει.
Καμιά φορά το πάθος συμβολίζει.

Αν κάποιος όμως να την κόψει πάει,
πολύ εύκολα κι απλά μαδάει.

Μου κάνει εντύπωση.
Πριν την αγγίξεις,
όσο την βλέπεις,
 φαίνεται δυνατή.

Κερδίζει την προσοχή,
την επιθυμία, 
καμια φορά ίσως τη ζήλεια
από κάθε συνηθισμένη μαργαρίτα.

Σε χέρια όμως ανθρώπου
μαραζώνει επιτόπου.

Τα κόκκινά της πέπλα
πέφτουνε απαλά ένα ένα.
Ώσπου μένει τελικά
γυμνή η μαύρη της καρδιά.

Μπορεί να έχει συνηθίσει
 πια στη μοναξιά.
Έχει γεμίσει
από φόβο και λύπη,
όμως τα κρύβει
 καλά εσωτερικά.