Δάκρυα στη λίμνη

Θα κλάψει.

Μέχρι να εξαγνιστεί

κάθε μέρος όπου υπήρξαν μαζί.

Μέχρι να ξεπλύνει

κάθε ανάμνηση που το βλέμμα της θολώνει.

Τα δάκρυά πέφτουν μες στην απύθμενη λίμνη,

όπως βουλιάζει στη νοσταλγία κι εκείνη.

Ο κόσμος φαίνεται όμορφος όταν είσαι στο μαζί,

όμως ο μόνος πρέπει να βρει

τρόπο να το δει από την αρχή.

Να σταθεί νέος,  καθαρός.

Όσα έζησε, αντί βάρος,

να είναι φυλαγμένος θησαυρός,

κι η ομορφιά, αντί πόνος,

να είναι μες στη νύχτα φως.

Εννέα

"Δεν μπορώ να γιορτάσω,  ούτε και να λυπηθώ.  

Δεν μπορώ,  πάω πάσο,τέτοια μέρα δεν μπορώ...

... Δεν μπορώ να θυμάμαι, μια σκιά να νοσταλγώ. 

Πώς θες στα αστέρια να 'μαι,  όταν εσύ δεν είσαι εδώ;"

Επιβίωσα 

Έζησα κιόλας ένα μήνα χωρίς εσένα,

χωρίς να περιμένω να είμαστε ξανά μαζί,

κι όμως στιγμές κλαίω ακόμα,

χωρίς να ξέρω το γιατί.

Στον καναπέ βαριά,

καθώς αλλάζει η μέρα,

δεν ξεχωρίζει το βάρος στο στομάχι,

την καρδιά,  το κεφάλι.

Κενό τόσο πυκνό.

Τίποτα τόσο πολύ.

(*Πες μου εσύ για Φυσική)