Σκισμένο Σώμα

Νομίζεις θα σε ξεχάσω;

Κομμάτια από το σώμα μου θα κόψω,

το δέρμα μου θα σκίσω για να αλλάξω.

Για να μη θυμάται πια

το δικό σου άγγιγμα.

Την αιώνια μοναξιά μου 

θα αντέξω να αγκαλιάσω.

Σαν να μην ένιωσα ποτέ το ρίγος 

Σαν να μην βούλιαξα στα χέρια σου

που πια δεν μπορώ να φτάσω.

Είναι βία 

το πάθος και η νοσταλγία.

Πάντα θα θυμάμαι 

και ίσως πονάω.

Μα δεν γυρνάω.

Τώρα πια το ξέρω 

πως δεν θα φύγεις και ας φύγω

πως δεν θα φύγω και ας έφυγες.

Ξέρω πια πως υπάρχεις 

και πως είναι δυνατό το αδύνατο.

Μα είναι αδύναμο 

να αντέξει στο χρόνο 

και να πιστέψει στην αλήθεια.

Το σώμα αυτό αφήνεται στο κρεβάτι 

και παριστάνει πως μόνο του, 

ολόκληρο, μπορεί να υπάρχει.

Πιστεύω πως θα ξανα-βρεί το πάθος,

την αγάπη και την τρυφερότητα.

Το σώμα αυτό σε χίλια κομμάτια 

κανένα από τα οποία δεν είναι μόνο.

Είναι όλα δικά μου,

όσα χέρια κι αν τα άγγιξαν.

Δεν θα σκίσω το σώμα

όπως σκίζεται η καρδιά μου.

Θα εξασκήσω το σώμα

να έχει μέρος στη χαρά μου.

Το παράθυρο το βράδυ

Κολλούσε το πρόσωπό της κάθε βράδυ στο παράθυρο,

την παγωμένη μύτη και τα ζεστά της χείλη

το μέτωπο το βαρύ από των ημερών τη σκέψη.

Δεν το είχε συνειδητοποιήσει,

μέχρι που αποφάσισε ο εαυτός της να το πει.

Κάθε βράδυ,  

λίγο μετά τη δύση.

Κοίταζε έξω

το σκοτάδι 

τα μικρά παράθυρα απέναντι ,

φωτισμένα ή μη,

τα δέντρα τα κρυφά,

το φεγγάρι,  καμιά φορά.

Ήθελε κάποιος να την δει

Δεν ήξερε

Ήθελε να αγγίξει τον κόσμο 

μα άγγιζε το τζάμι.

Όπως και την μέρα ίσως.

Το παράθυρο το βράδυ

από μακριά ήταν καθρέφτης.

Το παράθυρο τη μέρα

ήταν η φυλακή που είχε επιλέξει

η υπενθύμιση της βόλτας που όλο ανέβαλε.

Το παράθυρο την προστάτευε

από τον κακό καιρό, μα όχι το χρόνο.