Το τσιγάρο

Κρίμα που δεν καπνίζω

να 'ρθω να σου μιλήσω

έξω

Έφερα τον εαυτό μου

κι ύστερα το ποτό μου

στο τραπέζι σου

Κοίτα με

Άκουσε με

Νιώσε με

Χαμόγελο 

με λυπημένη ματιά

έχει μια άλλη αξία

Πένθος 

Νταλκάς

Εθισμός 

Χάνεσαι μες στη μουσική 

Χάνεται γύρω σου ο καπνός 

Κάποτε ήμουν αυστηρή

Όμως εγώ δεν είμαι εσύ 

για να σε κρίνω

Και σε κοιτώ 

Και σε ακούω 

Και ανταποδίδω

Μες στην ομίχλη 

βλέπω το φως

-Είναι καλό; ρωτάς

-Είναι όμορφο

Δεν έχει λογική

Μα δεν σημαίνει 

πως δεν έχει νόημα 

Αν έτσι ευτυχούν οι άνθρωποι

Δεν ξέρεις γιατί κάνεις

άλλο ένα τσιγάρο

Δεν ξέρω τι κάνω δίπλα σου

αλλά το απολαμβάνω

Η ομίχλη ενώνεται με τον καπνό

Εσύ το διώχνεις σαν κακό

Στο χώμα και στα χόρτα 

Μια σπίθα

μια μικρή φωτιά

καίει αργά και σιωπηλά

Πριν να σωθεί 

λυγίσαμε σε ένα φιλί

Και παραπάνω 

Καυτό

Πικρό

Όμως το στόμα θέλει κι άλλο

Έτσι έμαθα 

πως το τσιγάρο

δεν είναι για τη γεύση

που αρέσει

Σκισμένο Σώμα

Νομίζεις θα σε ξεχάσω;

Κομμάτια από το σώμα μου θα κόψω,

το δέρμα μου θα σκίσω για να αλλάξω.

Για να μη θυμάται πια

το δικό σου άγγιγμα.

Την αιώνια μοναξιά μου 

θα αντέξω να αγκαλιάσω.

Σαν να μην ένιωσα ποτέ το ρίγος 

Σαν να μην βούλιαξα στα χέρια σου

που πια δεν μπορώ να φτάσω.

Είναι βία 

το πάθος και η νοσταλγία.

Πάντα θα θυμάμαι 

και ίσως πονάω.

Μα δεν γυρνάω.

Τώρα πια το ξέρω 

πως δεν θα φύγεις και ας φύγω

πως δεν θα φύγω και ας έφυγες.

Ξέρω πια πως υπάρχεις 

και πως είναι δυνατό το αδύνατο.

Μα είναι αδύναμο 

να αντέξει στο χρόνο 

και να πιστέψει στην αλήθεια.

Το σώμα αυτό αφήνεται στο κρεβάτι 

και παριστάνει πως μόνο του, 

ολόκληρο, μπορεί να υπάρχει.

Πιστεύω πως θα ξανα-βρεί το πάθος,

την αγάπη και την τρυφερότητα.

Το σώμα αυτό σε χίλια κομμάτια 

κανένα από τα οποία δεν είναι μόνο.

Είναι όλα δικά μου,

όσα χέρια κι αν τα άγγιξαν.

Δεν θα σκίσω το σώμα

όπως σκίζεται η καρδιά μου.

Θα εξασκήσω το σώμα

να έχει μέρος στη χαρά μου.