Πολεμώ σε έναν ώμο

Άσε με να σου κλέψω μια ανάσα.
Θα σου δώσω την πνοή μου για αντάλλαγμα.

Χάρισε μου ένα χαμόγελο.
Μου πήρες τόσα και πώς ούτε κατάλαβα.

Μη φοβάσαι το σφιγμό.
Άκουσε τον που κρατάει τον ρυθμό.

Μην ανησυχείς που τρέμω.
Δεν τρομάζω,  δεν το ελέγχω.

Πάρε με αγκαλιά,  αντέχω.
Μόνο το να με χαϊδεύεις θέλω.

Θέλω τους τοίχους σου να σπάσω.
Δεν με νοιάζει αν συντριβώ.

Έχω δύναμη εγώ.
Έχω αδυναμία στο αδύνατο.

Έχω εσένα και είναι αρκετό.
Δώσε μου ο, τι (δεν) ζητώ.

happily ever.. After?

Το happy end είναι η αρχή..

Στο μυαλό και στη ψυχή σύγχυση επικρατεί!

Δεν μας έμαθαν στα παραμύθια το τι γίνεται μετά.
Μετά που θα σε βρει ή θα βρεις τον πρίγκιπα.
Αν η περίπετεια τελειώνει ή μια άλλη ξεκινά.

Πώς να διαχειριστείς την ευτυχία;

Δεν ξέρεις σε ουράνια τόξα να κάνεις τσουλήθρα.
Είναι άβολο να ξαπλώνεις στα σύννεφα.
Κουραστικό το κυνηγητό με μια ηλιαχτίδα.

Αστέρια,  καρδιές,  πεταλούδες ολόγυρα να κάνουν σαματά..
Δεν νιώθεις τίποτα από αυτά.
Μα ίσως κάτι ξεπηδά.

Δυσκολεύεσαι μουσική να διαλέγεις.
Καμπάνες δεν θέλεις.
Βαλς δεν χορεύεις.

Και ποιοι ζητοκραβγάζουν στη σκηνή;
Όλοι. Ποπο,  όλοι.  Πολλοί..
Στραμένη στους πρωταγωνιστές η προσοχή.

Και τώρα τι κάνουν αυτοί;

Απομακρύνονται στο ηλιοβασιλέμα
και δεν αφήνουν σε εμάς τίποτα..
ή μας αφήνουν τα πάντα ανοιχτά.

Να τραβήξουμε λεει τη δική μας πορεία.
Λες και γίνεται εύκολα.

Αχ,  πως να διαχειριστείς την ευτυχία;

Είναι μια άγραφη ιστορία.