Άγνωστος πρίγκιπας

Γιατί 

ένας άγνωστος 

να έχει μεγαλύτερη σημασία 

στη ζωή κάποιας 

από οποιονδήποτε κι οτιδήποτε άλλο 

έχει γνωρίσει, 

έχει αγαπήσει 

κι έχει αγαπηθεί από αυτό(ν) ;

Γιατί πάγωσε ολόκληρος ο κόσμος 

της Ωραίας κοιμωμένης; 

Γιατί δεν έφταναν εφτά νάνοι 

να σώσουν τη Χιονάτη; 

Γιατί η Σταχτοπούτα να βασιστεί 

σε μαγεία με ημερομηνία λήξης; 

Γιατί η Μικρή γοργόνα να απαρνηθεί τον εαυτό της και τον κόσμο 

για να πλησιάσει έναν ξένο ; 

Γιατί η Πεντάμορφη να συμβιβαστεί σε μια φυλακή 

κι από τη λύπη(ση) και τύψεις να αγαπήσει ; 

Γιατί η Ιουλιέτα να αυτοκτονήσει 

για κάποιον που λίγες μέρες μόνο είχε γνωρίσει; 

Μήπως φταίει η εφηβεία; 

Κι αν δεν εμφανιστεί η αγάπη μέχρι τα 16, 

μέχρι τα 30 προλαβαίνεις 

να κρυφτείς να περιμένεις 

ή σε ταξίδι αναζήτησης να βγαίνεις; 

Και τι/ποιους/πόσους θα αναγκαστείς να θυσιάσεις; 

Το ένα

Ακούμπησε την μοναξιά της πάνω του.

Το κορμί της πάνω στο δικό του. 

Και το αντίστροφο.

Η προσφορά 

ήταν για μια αγκαλιά. 

Τίποτα άλλο. 

Δεν άναψε καμία φωτιά. 

Κάνενα φιλί 

δεν έμεινε στα χείλη. 

Καμία στιγμή 

δεν έμεινε στο χρόνο. 

Ήταν κακό.

Μα ήταν καλός.

Δε έφταιγε αυτός. 

Chris Peters; Love Eternal, oil on linen over panel, 24x18in

Καημένοι άνθρωποι. 

Δε ξέρουν να δίνουν. 

Δημιουργούν ανάγκες

που αντί να τις καλύψουν 

καλύπτονται από αυτές. 

Είμαστε εγωιστές. 

Ζητάμε και δε ζητάμε. 

Μισούμε και αγαπάμε. 

Μα όλα έχουν να κάνουν με εμάς. 

Την ανωτερότητά μας. 

Περιμένουμε παράσημα 

ζώντας ασήμαντα. 

Και τελικά

μερικοί 

είναι ονόματα 

που γίνονται αριθμοί. 

Μα πάντα το ένα 

θα βουλιάζει 

στη δίνη του μυαλού το βράδυ.