Μαργαριτάρι μου ωμό
σ'αυτό τον κόσμο το χλωμό
τι περιμένεις;
Το φώς που έχεις της καρδιάς
για αυτούς που θέλεις κι αγαπάς
μην το ξοδεύεις.
Γιατί θα έρθει ένα πρωί
όπου θα νιώσεις πως μπορεί
φως να μην έχεις.
Για να αντέχεις
τον καημό
σαν κόκο άμμου κοφτερό
μέσα στα σπλάχνα σου να κάνεις θησαυρό.
Με συγχωρείς
που δεν μπορείς
να καταλάβεις.
Για ο,τι θεωρείς
αιτία της σιωπής
άδικο θα χεις.
Δεν είναι ψέμα.
Απλά ένα ψίγμα.
Το ότι υπάρχεις
μη μου θυμίζεις.
Μακριά να ζεις
Να μη μ' αγγίζεις
Να μη σε νιώθω
Να μη με ψάχνεις
Να μη μ' αλλάξεις
Να μη με πλάσεις
Δεν θα σου πω
για το κακό.
Να μην σε δω παρακαλώ.
Να μη σ' ακούσω.
Να σ' αποκρούσω.
Σε ευχαριστώ.
Μα ως εδώ.
Να φύγεις σου ζητώ
Από τον κόσμο μου
και απ΄το μυαλό.
Τι άλλο να σου δώσω;
Ποιον εαυτό;
Βάρος δικό σου να σηκώσω
Αδύνατο να κάνω τη δυνατή
Με σπας
Για να δεις
ότι μπορείς
Γελάς
Μα δεν με ξεγελάς
Δεν μ' αγαπάς
Με θέλεις μόνο
Διώχνω το χρόνο
Μη με ρωτάς
Δεν θα το ξαναπώ
Μη με κάνεις να σε μισώ
για να βεβαιωθείς πως σε αγαπώ
Ψυχή δεν έχω
Δεν αντέχω
Θέλω τα μάτια να κλείσω
και όνειρο να σε θεωρήσω
Χωρίς απαιτήσεις, δίκια και προθέσεις
Χωρίς να μπορείς να του προσθέσεις
στιγμές χάους
χρεωμένου σε παλιούς χαμούς
με νέους σταθμούς και με θυμούς
Μην περιμένεις να σε ξεχάσω
Θέλω μονάχα να σε χάσω
