Μαύρο & Κόκκινο

Ντυμένη σχεδόν πάντα στα μαύρα,
το μόνο χρώμα πάνω της
ήταν σταθερά το κόκκινο κραγιόν της.
Ένα μικρό στοιχείο απ' το κρυμμένο πάθος της
μες στο μελαγχολικό παρουσιαστικό της.

Όταν τραγουδούσε,
από το σκοτάδι της ψυχής της βλέπανε να ξεπηδούσε
μαγικό φως η φωνή της.
Ήχος σαν δροσερό και καθαρό αέρα,
κόντρα στον καπνό απ' τα τσιγάρα,
που δεν κράτησε από θαύμα ποτέ στα χέρια.

Μα έγινε κάτι ξαφνικά
και σταδιακά άρχισε να γεμίζει χρώματα,
στο βλέμμα της και σε χαμόγελα,
στη στάση και στα λόγια.

Τα μαύρα πάνω της πια φαίνονταν λαμπερά
και το κόκκινο κραγιόν της έπαψε να το φοράει συχνά.
Δεν το χρειαζόταν.
Τα χείλη της από μόνα τους ήταν φωτιά.
Έκαιγαν και καιγόταν.

Του μυαλού της τα σχέδια ήταν σαν την γλυκιά πιπεριά.
Επίπονα απολαυστικά.
Καταστροφικά γοητευτικά.
Όλα τους κόκκινα.

Αλήθειες για την Αλήθεια

Όποιου την κυνηγά πάντα θα του ξεφεύγει.

Όποιον την αποφεύγει πάντοτε θα τον βρει.

 

Είναι παντρεμένοι, ένα

 με το Ψέμα.

 Φορές μπαίνει μπροστά για να την προστατέψει.

Άλλοτε επιβάλλεται και την καταπιέζει.

Ο, τι κι αν γίνει πάνε μαζί.

 

Είναι πιο όμορφη απ' ό,τι φοβηθείς.

Είναι πιο άσχημη απ' ό, τι φανταστείς.

 

Γυμνή

σε σαγηνεύει,

τρομάζει, προκαλεί,

γι' αυτό και της φοράνε φύλλο από συκή.

 

Γιατρεύει και πληγώνει.

Πονάει πολύ

είτε ολόκληρη είτε μισή.

Λυτρώνει ή σκοτώνει

όταν απελευθερωθεί.

 

Ανήκει σε όλους και κανένα.

Εμφανίζεται διαφορετική στον καθένα.

 

Κάποιοι χρόνια προσπαθούν

να την χωρίσουν από το σύντροφό της,

να βγάλουν τα ρούχα της

και τα προσωπεία

και να την δείξουν πανηγυρικά ως μία.

 

Κάποιοι συνειδητά

την αποτυπώνουν με αυτά.

 

 

 

"Η Συκοφαντία του Απελλή" Μποττιτσέλλι