Φοβάμαι

Φοβάμαι πως μέχρι να μεγαλώσω θα γεράσω.
Φοβάμαι πως μέχρι να ζήσω θα πεθάνω.

Φοβάμαι πως μέχρι να σε αποκτήσω θα σε χάσω.

Φοβάμαι πως φοβάμαι υπερβολικά
και φοβάμαι που δεν φοβάμαι κάποια πράγματα.

Δεν φοβάμαι για παράδειγμα τα γηρατειά και το θάνατο.
Φοβάμαι να μεγαλώσω και να ζήσω ίσως περισσότερο.

Φοβάμαι όσα θέλω να έχω.

Φοβάμαι που δεν με φοβάται κανένας
κι έτσι φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό.

Φοβάμαι που φορές δεν ξέρω τι φοβάμαι.

Φοβάμαι να ξεφοβηθώ.

προς Τα αστέρια

Τα αστέρια βρίζω κι ευχαριστώ
για κάθε τι μ' εσένα σχετικό.

Τα αστέρια είναι εκεί κι ας μη τα βλέπω.
Λάμπουν όμως και χωρίς να υπάρχουν, προσθέτω.

Πώς να κατηγορήσεις ένα αστέρι που άργησε να πέσει;
Πώς να συγχωρήσεις ένα αστέρι που σ' αφήνει μόνη,
χωρίς κανείς να ξέρει αν πράγματι από μακριά σε βλέπει;

Τα αστέρια καθρεφτίζονται στη θάλασσα, φωτίζουν τα βουνά.

Μπλέκονται στα κλαδιά, πνίγονται στα νερά.

Τα αστέρια τα βλέπεις μες στα μάτια μου, λες.

Τα μάτια σου φορές γίνονται πύρινες μπάλες.

Τα αστέρια θέλω. Τα αγαπώ.

Θέλω τη λάμψη, τη γαλήνη, την ομορφιά.

Θέλω την  περιπέτεια, τα ταξίδια, τη φωτιά.