Παγωμένη καρδιά

"Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλουμε το ίδιο" του είπε.

"Θέλω απλά να αγαπηθώ" της απάντησε

και την παρέλυσε. 

Τρομαχτικό.

Τόσο απλό και τόσο δύσκολο.

Και μετά,

άλλος, της είπε "Σ' αγαπάω πολύ. Τελικά."

Τρομαχτικό κι αυτό.

Αγχωτικό.

Και το να ζητούν και το να δίνουν.

Λες και δεν το έχει νιώσει κι εκείνη, και όλοι. 

Λες και δεν είναι πανανθρώπινα

ανάγκη κι αίτημα και απόθεμα. 

Λες και δεν το έψαχνε χρόνια.

Λες και δεν το είχε σε περίσσευμα.

Λες και δεν απείλησε πολλούς με την αγάπη της.

Λες και δεν φόβησε με το κυνήγι της.

Σφαίρες τα φιλιά και φυλακή η αγκαλιά της.

Και μετά η ίδια η αγάπη απειλή, και το κυνήγι κι οι άλλοι. 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομαχτικό από την αγάπη*.

Δεν το πιστεύει που το λέει αυτό.

Δεν πιστεύει που της το λένε. 

Πού είναι η αγάπη;

Ποιός τη χόρτασε;

Ποιός την έχασε;

Ποιός την έκλεψε;

Ποιός τη δώρισε;

Πώς να τέλειωσε μόλις άρχισε;

Τι είναι η αγάπη;

Τη δίνεις;

Την παίρνεις;

Την έχεις;

Τη μοιράζεσαι;

Την κρατάς;

Την αφήνεις;

Μπορείς να την αρνηθείς;

Γιατί δεν μπορείς να τη δεχτείς;

Μπορείς να την αναγκάσεις;

Μπορείς να την πάψεις;

Γιατί τρομάζει η αγάπη; 

Ποιός δεν την θέλει;

Ποιός δεν την μπορεί;

Η βασίλισσα του χιονιού 

πάγωσε την καρδιά του παιδιού,

από αγάπη, για να μην πληγωθεί ξανά 

κι αυτό σταμάτησε να αγαπά. 

Γιατί πρέπει κάποιος να κλάψει για να τη λιώσει;

Γιατί το να μην πληγωθείς πληγώνει;

Πώς κατέληξες να φοβάσαι μην πέσεις, μην σπάσεις, 

μην ζήσεις και σου αναστατωθεί η ζωή;

*Με μια πρώτη δεύτερη σκέψη,
πολύ πιο τρομαχτική από την αγάπη
 είναι η έλλειψή της.

Δι-αίσθηση

Κάθε φορά που σε κοιτάζω
ανακαλύπτω μια ομορφιά σου διαφορετική.
Θα στο εκφράσω,
μα πάντα λιγότερο από όσο το ζω.
Δεν είναι η τελειότητα
που μας ενώνει μα η ιδιαιτερότητα.
Θέλω και μπορώ
να σε αγκαλιάζω συχνά με κάθε τρόπο.
Να είμαι κοντά σου
όπως ένιωσα πως είμαι από την αρχή.
Να σε μάθω καλύτερα
αφού σε ξέρω από την πρώτη στιγμή.
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί,
δεν μπορώ να ορίσω με ποιο τρόπο.
Δεν θα είχα τι να πω σε όσους μας βλέπουν
αν ρωτήσουν.
Αλλά δεν ρωτάνε.
Ας υποθέσουν.
Δεν ρωτάω και δεν υποθέτω.
Όσο είμαστε μαζί μου φτάνει αυτό.
Μου φτάνει και θέλω κι άλλο.
Είναι παράξενο, αν το σκεφτώ.
Όμως δε φταίω, και δεν φταις.
Το νιώθουμε κι οι δυο.
Το ξέρουμε κι οι δυο.
Γιατί κολλήσαμε έτσι εύκολα,
έτσι φυσικά.
Α' πληθυντικό,
ούτε μου κόλλησες,
ούτε σου κόλλησα εγώ.
Δεν υπάρχει ενόχληση
που μπορεί να φοβηθούμε,
υπάρχει η ανάγκη
που δε μπορούμε να υπερβούμε.
Αγάπη, τρυφερότητα, εμπιστοσύνη, επικοινωνία,
σε συνεχή, χωρίς λογαριασμό, συναλλαγή,
σε σύνδεση, αναιτιολόγητη, αχόρταγη.
Τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα άγγιγματα
γνώριμα, φυσικά, καθησυχαστικά, απαραίτητα.
Σε ψάχνω και με ψάχνεις.
Σε βρίσκω και με βρίσκεις.
Έρχομαι εκεί, έρχεσαι εδώ.
Σε περιμένω, με περιμένεις.
Μέχρι να ενωθούμε ξανά
με συντονισμένη ενέργεια.
Πριν νιώσω πως σε έχω
δεν φοβόμουν να σε χάσω.
Πριν νιώσω πως με συμπληρώνεις
δεν φοβόμουν πως κάτι θα μου πάρεις.
Μέχρι τώρα,
σε διαφορετικά που ένιωσα ίδια,
υποψιαζόμουν να του δώσω όνομα.
Μα τώρα δεν μπορώ.
Γιατί αν τολμήσω,
θα αλλάξω.
Και πιθανο-λογικά
κάτι περισσότερο δεν θα αποχτήσω,
μόνο θα χάσεις και θα (σε) χάσω.
Έχει αξία πολυτιμότερη,
και το 'χω πλέον καταλάβει,
να μην θυσιάζω ανθρώπους,
για να ζήσω εμπειρίες συμβατικές,
όταν συνδεόμαστε με ανεξήγητους τρόπους
και μοιραζόμαστε συμπαντικές στιγμές.
Σε θέλω-και σε έχω.
Δεν ξέρω πώς.