Είναι για να το ζεις, όχι για να το πεις.

Ποιες λέξεις θα αξίζαν πιο πολύ

από κάθε μας κοινή στιγμή;

Η ματιά.. το άγγιγμά σου..

το χαμόγελο.. το πείραγμά σου..

Φαινόμαστε αθώοι αλλά και πονηροί.

Ψάχνουμε κι οι δυο ευκαιρίες για να 'μαστε μαζί.

Συζητάμε και στην ουσία συστηνόμαστε.

Αργά μαθαίνουμε πως από πάντα γνωριζόμαστε.

"Σε θαυμάζω", λέμε, "ευχαριστώ",

 "σε εμπιστεύομαι", "σε συμπαθώ".

Το μόνο που δε λέμε: Σ' αγαπώ

Λιγότερο από δυο λέξεις.

Για να τις πούμε όμως κολλάμε.

Δεν ξέρω αν θα τις πιστέψεις.

Δεν το χρειαζόμαστε, ή μήπως δεν τολμάμε;

Φυσαλοφούφουλο

Είδα πως σε μια γλάστρα στο μπαλκόνι μου φύτρωσε ένα "φυσαλοφούφουλο" (κατά το χρυσαλιφούρφουρο της Λιλιπούπολης) , όπως το λέω εγώ.
Μόλις ανθίσει θα..




Το έκοψα απαλά, το κράτησα, το κοίταξα προσεκτικά.
Σκέφτηκα τι να ευχηθώ.  Στράφηκα προς τον ουρανό.
Έριξα ένα βλέμμα, που πέρασε τα κτίρια, τα σύννεφα και έφτασε σ' εσένα.
Φύσηξα το "φυσαλοφούφουλο" από κοντά, τρυφερά, σαν να το φίλησα.
Έκλεισα τα μάτια και ευχήθηκα.
Να φτάσει στο δικό σου μπαλκόνι,
να φυτρώσει στη γλάστρα με το αγαπημένο σου φυτό- αν δεν έχεις, σε κάποια με ξεχασμένο χώμα ή ένα λουλούδι που μαραίνεται το χειμώνα,
μια μέρα ξαφνικά να το κοιτάξεις, να γίνει αιτία που θα χαμογελάσεις,
να το πιάσεις με τα χέρια σου τα αγαπημένα, να το φυσήξεις... και να ευχηθείς για μένα!