Παρε_α

Πάρε μια βαθιά ανάσα, ίσως θα πονέσει. Πάρε μια απόφαση. Κράτα την αναπνοή σου και βούτα.
Ξέρεις κατά βάθος τι πρέπει να κάνεις. Είναι το μόνο "πρέπει" που πρέπει να ακολουθήσεις.  Το "πρέπει" όχι το ασφαλές, όχι το καλό, όχι απαραίτητα το σωστό. Το "πρέπει" το πιο δυνατό, το εσωτερικό, το τρελό. Το "πρέπει" που δεν σου επιβάλει η λογική αλλά η ψυχή. Υπερνικά όλα τα άλλα. Το ρίσκο νικά το συμβιβασμό. To σίγουρο κενό, που αυτός δημιουργεί, είναι πιο θλιβερό από μια πιθανή πληγή. Το ξέρεις πως δεν γίνεται αλλιώς. Υπάρχει πρόβλημα. Δεν υπάρχει όμως στην ουσία δίλημμα.
Θα καταλάβουν. Όλοι θα καταλάβουν.
I don't care. It surpasses me.
Δεν έχω άλλη επιλογή. Παίρνω φόρα και πέφτω.
Κανείς δεν θα προσπαθήσει να με σταματήσει. Το ξέρουν, κανείς δεν μπόρεσε ποτέ και ούτε θα μπορέσει. Μ' αφήνουν να πηδήσω. Καθησυχάζονται και με καθησυχάζουν πως θα πέσω στα μαλακά.
Υπάρχει μια αγκαλιά που με περιμένει εκεί κάτω. Ο μόνος που μπορεί να με σώσει από την πτώση. Περιμένει να πέσω όμως πρώτα για να την ανακόψει. Οι άλλοι είναι τόσο σίγουροι. Μάλλον θα 'μαι κι εγώ. Αλλιώς γιατί τόσο να τον εμπιστευτώ;
Κι αν η δύναμη με την οποία πέσω τον τρομάξει; τον πληγώσει; Αν δεν αντέξει το βάρος μου;
Και τι να κάνω;
Δεν μπορώ να μείνω ψηλά στο βατήρα. Τώρα ανέβηκα. Με πιάνει ναυτία.
Θέλω να βάλω τα κλάματα. Δεν θα με σώσει όμως, και το ξέρω, μια πισίνα από δάκρυα.
Εγώ το γέλιο του θέλω. Θέλω μια αγκαλιά, την αγκαλιά του. Θέλω να βουλιάξω σ' αυτήν. Θέλω να πνιγώ στα φιλιά, στα φιλιά του.
Θέλω να φάω τα μούτρα μου. Θα ρίξω τα μούτρα μου.
Θα πέσω.

Έτσι..

 

"  Καμία ανάγκη δεν είχε να παριστάνει, να κρύβεται, γιατί ούτε εκείνος παριστάνει, ούτε κρύβεται, μπορεί να είναι εσωστρεφής, αλλά ποτέ κρυφός. Μπορεί να μη μιλούσε για τις σκέψεις του, αλλά δεν είχε δεύτερες σκέψεις, ίσα ίσα η ίδια είχε τρελή λαχτάρα να του φανερωθεί όπως ακριβώς είναι και όπως ακριβώς αισθάνεται, θέλει!
   Έβαλε το χέρι της μέσα στην τσέπη του και εκεί μέσα έπιασε το δικό του χέρι, της το έσφιξε.
   Χαμογέλασαν ο ένας στον άλλο με εμπιστοσύνη. Νομίζει πως κι ο ίδιος όλη μέρα κι ο,τι έκανε για τούτη τη στιγμή το έκανε. Μια αλλόκοτη συνενοχή τούς έδενε, μια συνομωσία και μια συμφωνία ικανοποιημένη σαν όλων των ερωτευμένων ζευγαριών που αισθάνονται ότι κανείς άλλος δεν είναι σε θέση να καταλάβει αυτό που μονάχα εκείνοι, από αρχής του κόσμου, ζουν. Συνομωσία εναντιόν ποιου; Εναντίον του κόσμου; Μιας επηρμένης μοίρας;
   Βύθισε κι άλλο το χέρι της στην τσέπη του.
   Κι αυτός το έσφιξε πιο ζεστά με ένα ακόμα πιο γλυκό χαμόγελο στα χείλη του χωρίς να την κοιτά, κοιτούσε μακριά, μπροστά στο δρόμο. Την πλημμύρισε να του πει "σ'αγαπώ". Ένα αιφνίδιο,βέβαιο "σ΄αγαπώ", το πρώτο. Όμως σταμάτησε την ορμή της. Για να μην τον τρομάξει, να μην τρομάξει η ίδια, να μην υποβιβάσει στα μάτια του το "σ'αγαπώ" της έτσι βιαστικό, μη φανεί επιπόλαια και τον χάσει...
   Επικρατεί η άποψη πως μόνο κεραυνοβόλος είναι πάντα ο έρωτας, μόνο απ' την πρώτη ώρα έρχεται αν είναι να έρθει. Δεν ξέρει. Δεν θέλει τώρα να κάνει αναλύσεις, βουβές έρευνες και στατιστικές στο μυαλό της. Τέλος αυτά, δεν τα χρειάζεται γιατί τώρα ζει. Ωστόσο, καταπίνει το "σ'αγαπώ" της. Η παραδοσιακή γυναίκα που αναμένει τον άντρα κυνηγό, τον άντρα κατακτητή, επικρατεί μέσα της. Αχ έτσι μόνο αξίζει... Γιατί μάλλον κι εκείνος θα την προτιμάει έτσι. Να λοιπόν που ποτέ δεν γλιτώνεις εντελώς από την προσποίηση, ειδικά όταν πέφτεις στην βαριά ανάγκη του έρωτα, πώς να είσαι εξαρχής εντελώς ειλικρινής και άφτιαχτος; Να ρισκάρεις; Εδώ κρέμεται η ζωή σου!  "

 

 Μάρω Βαμβουνάκη, Ο ερωτευμένος Πολωνός