Πλαίσιο

Κοίταξα στον καθρέφτη 

ένα μάτι 

μέσα σε μισό σκοτάδι.

Με είπα ψεύτρα 

κι όμορφη

και ζήτησα συγγνώμη.

Που δεν με ξέρω αρκετά καλά 

για να μου δώσω φιλιά 

που να έχουν κάτι ακόμη 

πέρα από γνώμη 

αυστηρή,

που δεν συγχωρεί 

τα λάθη που δεν τολμώ να κάνω,

το φόβο που μου επιβάλλω.

Είδα μαύρο κλουβί 

στα βλέφαρα σαν πλαίσιο 

που μου ζητάει ένα τέλος αίσιο 

στη μοναξιά.

Μα έχει κλειδωθεί

να ζει στα όνειρα 

και κάποιες στιγμές 

να γράφει ποίηση.

Για χαμόγελα

και δάκρυα,

παλιά και νέα,

στο μυαλό κρυμμένα

και στης καρδιάς 

τον χτύπο μετρημένα.

Χίλιες βραδιές

Δεν το αρνούμαι 

Σε θυμάμαι 

Σε θέλω 

Σε φοβάμαι 

Σε σκέφτομαι 

Κάθε μέρα σχεδόν

Ή συνέχεια

Τόσο 

που φορές 

δεν ξεχωρίζω

Σε νοσταλγώ 

Πονάω

Μα δεν είναι να γυρίσω

Δεν μου ανήκεις

Δεν σου ανήκω

Δεν υπάρχει τίποτα να ζητήσω

Μόνο να μ' αφήσεις να φύγω

Να μπορέσω να σε αφήσω

Και να μην το μετανιώσω

Να έχω δίκιο

Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό

Να μην στο πω

πως δεν σε αρνούμαι

Να αρνηθώ

πως σ' αγαπώ, 

πως έχω ανάγκη να σε δω

Κι αν σ' αγαπώ,

να είναι ελαφρό

Σαν άνθρωπο 

κι όχι στοιχειό

Σαν ιστορία 

κι όχι μύθο

Ψώνιο

Κι ούτε ξέρω για πόσο θα πληρώνω 

τα ληγμένα 

και σπασμένα

..

βάζα με γλυκά

..

που χύθηκαν στο πάτωμα 

..

και φύτρωσαν στο χώμα 

..

λουλούδια που μεθάν

..

σαν άνοιξη 

..

σαν θάνατος κι ανάσταση 

Ζωή 

Καλοκαίρι 

..

που λιώνουν απ' τη ζέστη τα κορμιά 

..

και πέφτουν στη θάλασσα 

..

μα γίνονται και πάγος και βροχή

.. 

κι αλήθεια που ξεπλένει και καθαρίζει 

..

και πλημμυρίζει και πνίγει

Κι ανάθεμα 

Πότε άλλαξα θέμα 

Πάντα γύρω από εσένα